Ο Bartolomeo Minio ήταν, εκτός των άλλων, Ενετός ηγέτης και κυβερνήτης (provveditor e capitanio) στο Ναύπλιο του Ενετικού Μωριά (σύγχρονο ελληνικό Ναύπλιο) από το 1479 έως 1483 μ.Χ. Οι εκθέσεις του στη Βενετία (dispacci) αποτελούν μία μοναδική ιστορική πηγή για τη Νότια Ελλάδα του 15^ου αιώνα.

Οικογένεια

Η οικογένεια Minio εμφανίζεται το 904 όταν κάποιος Paolo Minio μετεγκαθίσταται στο Rialto. Γύρω στο 1300 η οικογένεια του Bartolomeo κατείχε αναρίθμητα αξιώματα και είχε επίσης συμπεριληφθεί στο  estimo του 1379. Τα ονόματα εννέα μελών της οικογένειάς του βρίσκονταν στους καταλόγους κυβερνητών της Ελλάδας και των νησιών του Αιγαίου του Hopf. Ο Bartolomeo γεννήθηκε στη Βενετία γύρω στο 1428 από τον Marco Minio και τη Cristina Storlado και ήταν ο μικρότερος ανάμεσα σε πέντε γιους. Η Cristina πέθανε όταν ο Bartolomeo ήταν μόλις δύο ετών και ο Marco ξαναπαντρεύτηκε το 1431. Το 1455 ο Bartolomeo παντρεύτηκε την Elena Trevisan.  Μαζί απέκτησαν τρεις γιους (ο πρώτος, Marco, ο οποίος γεννήθηκε γύρω στο 1460, ο Alvice γεννημένος το 1461 και ο Francesco). Το σπίτι της οικογένειας βρίσκεται στην ενορία San Tomà της περιοχής San Polo της Βενετίας.

Στρατιωτική και πολιτική καριέρα

Άποψη του Ναυπλίου, Venetia, 1598.

Το 1462 ο Bartolomeo ξεκίνησε την καριέρα του ως σύμβουλος στην περιοχή της Κέρκυρας. Ο Minio πέρασε πάνω από σαράντα δύο μήνες στο Ναύπλιο ξεκινώντας από το Νοέμβριο του 1479. Η θητεία του υπήρξε αξιοσημείωτη, κυρίως για την οχύρωση που δημιούργησε στο Ναύπλιο, για την τακτοποίηση των εδαφικών συνόρων με τους Οθωμανούς και για τη συνετή διευθέτηση της εξέγερσης του Κλαδά. Το 1499 και το 1500 εγκαταστάθηκε στην Κύπρο, όπου η συμβολή του στην οχύρωση της Αμμοχώστου υπήρξε πολύ σημαντική. Ανάμεσα στο 1500 και 1502 ήταν υποδόγης και κυβερνήτης της Κρήτης. Η συλλογή από πενήντα αναφορές που συνέταξε την εποχή εκείνη υπάρχει έως σήμερα. Αυτές οι αναφορές σε συνδυασμό με τις ενενήντα που συνέταξε στο Ναύπλιο, δημιουργούν μία ασύγκριτη συλλογή επιστολών. Μία συλλογή αυτών των επιστολών από τη Diana G. Wright και τον John R. Melville-Jones συνοδευόμενη από μετάφραση και υπόμνημα έχει εκδοθεί το 2008 από τη UniPress στην Padova της Ιταλίας.

Η καριέρα του στη Βενετία και την ηπειρωτική χώρα ακολούθησε τη συνηθισμένη πορεία των Βενετσιάνων αριστοκρατών. Το 1497 υπήρξε σύμβουλος για θέματα ύδρευσης, το 1503 σύμβουλος και επικεφαλής των Dieci, ανώτατος δικαστικός στην Cremona από το 1504 έως το 1505, το 1506 και 1507 και ξανά το 1510 και 1514 ανώτατος δικαστικός στην Padua.

Το 1509, σε ηλικία 80 ετών, συνάντησε τον Ιούλιο ΙΙ προκειμένου να συζητήσουν το θέμα που αφορούσε το παπικό διάβημα που είχε υπογραφεί στη Βενετία για την κατάκτηση της Ravenna και της Faenza. Είχε διοριστεί επαρχιακός σύμβουλος των ενόπλων μισθοφορικών σωμάτων του πολέμου στη Ferrara το 1484. Το 1485 εκλέχθηκε αρχηγός της ετήσιας Βενετσιάνικης εμπορικής αποστολής στη Φλαμανδική περιοχή και στην Αγγλία. Στον κόλπο του Biscay, η αποστολή που αποτελείτο από τέσσερις γαλέρες δέχθηκε επίθεση από πειρατές, ένας εκ των οποίων υπήρξε και ο Χριστόφορος Κολόμβος. Το εμπόρευμα εκλάπη και ο Minio με τους επιζώντες αφέθηκαν στην ακτή της Πορτογαλίας.

Ο Bartolomeo υπήρξε ασθενής για κάποιες περιόδους πριν από το θάνατό του. Εκτός από το ότι δεν παρέστη στον εσπερινό της 25^ης Απριλίου 1512, μία εβδομάδα αργότερα έστειλε επιστολή στο Κολλέγιο μέσω της οποίας απορρίπτει τη θέση του υποδόγη εξαιτίας της ασθένειάς του. Ήταν πάλι ασθενής και έχασε δύο σημαντικές επίσημες τελετές το Μάιο και τον Ιούνιο του 1513. Πέρα από όλα αυτά, έγινε σύμβουλος της Padua τον Οκτώβριο του 1515 μετά από σύσκεψη των Dieci η οποία διήρκεσε έως την ενδέκατη ώρα. Τον Αύγουστο ή τον Σεπτέμβριο του 1518 ο Bartolomeo Minio πέθανε σε ηλικία ενενήντα ετών.

Απόδοση στα Ελληνικά: Σοφία Δασκαλάκη 

Πηγή

• Diana Gilliland Wright and John Melville-Jones, «The Greek Correspondence Bartolomeo Minio / Volume I: Dispacci from Nauplion 1479-1483», Unipress, Padova, Italy, 2008.