Γεννήθηκε το 1980. Κατάγεται από τον Ίναχο Άργους. Είναι πτυχιούχος του τμήματος «Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης» του Πανεπιστημίου Μακεδονία και  πτυχιούχος στα «Ανώτερα θεωρητικά της μουσικής: Αντίστιξη – Φυγή (Φούγκα) – Ενοργάνωση». Παίζει: Πιάνο, Αρμόνιο, Κιθάρα, Μπουζούκι, Ακορντεόν, Φυσαρμόνικα, Ηλεκτρικό Μπάσο.

Τα πἐντε πρώτα χρόνια της ζωής του, ζει με την οικογένεια του στο Μόναχο. Μόλις 3 ετών παίζει στο αρμόνιο μελωδίες από τραγούδια που ακούει. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα ξεκινά σπουδές στη μουσική στο Δημοτικό Ωδείο Άργους. Παρακολουθεί μαθήματα Βυζαντινής μουσικής ακολουθώντας το δάσκαλό του κ. Αλέξανδρο Μπιτζή. Παράλληλα ασχολείται με την παραδοσιακή κουλτούρα, προσπαθώντας να διευρύνει τους μουσικούς του ορίζοντες.

Κατά την διάρκεια των μαθητικών & φοιτητικών χρόνων συμμετέχει ενεργά σε πολλές μουσικοκοινωνικές εκδηλώσεις. Υπηρετεί τη στρατιωτική του θητεία ως μουσικός & μέλος της Φιλαρμονικής. Εγκαθίσταται στην Αθήνα και εργάζεται ως καθηγητής μουσικής σε σχολεία της Αττικής.

Εργάζεται επαγγελματικά ως τραγουδιστής και μουσικός. Συνεργάζεται με το μουσικοσυνθέτη Γιάννη Σπανό σε συναυλίες και τραγουδά στη Σφεντόνα. Αξίζει να σημειωθεί ότι το 2007 στην εκδήλωση του 1ου ΕΠΑΛ-ΤΕΕ Άργους ¨Αφιέρωμα στο Γιάννη Σπανό¨, ερμηνεύει αγαπημένα τραγούδια με την Πένυ Ξενάκη. Σε εκδήλωση της Σ.Α.Ν. προς τιμή του συνθέτη Μίμη Πλέσσα, ερμηνεύει γνωστά έργα του. Στη μουσική σκηνή ΧΑΜΑΜ της Αθήνας, συνεργάζεται με τον συνθέτη Τάκη Σούκα. Έχει συνεργαστεί με αξιόλογους τραγουδοποιούς: Δόμνα Σαμίου, Μελίνα Κανά, Γιώτα Νέγκα, Μάριο Φραγκούλη, κ.ά. Το 2008 συμμετέχει στη συναυλία του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών προς τιμή του συνθέτη Γιάννη Μαρκόπουλου, τραγουδώντας με τους: Σοφία Παπάζογλου, Κώστα Μακεδόνα, Κούλη Θεοδώρου & το μουσικό σύνολο ¨Εν Φωναίς¨.

Το άρθρο προστατεύεται με συνθηματικό. Για να το δείτε, πληκτρολογήστε το συνθηματικό παρακάτω:

Συνθηματικό:

Octave-Joseph Anthelme de Sèves εξισλαμισμένος Γάλλος συνταγματάρχης, γνωστός στην ιστορία ως Σουλεϋμάν πασάς, στον οποίο ο  Μωχάμετ Άλη (1769-1849) είχε αναθέσει την αναδιοργάνωση του στρατού της Αιγύπτου (1816).

Προσωπογραφία του Σουλεϋμάν Πασά, έργο του Louis Duprè. Λιθογραφία, Παρίσι, 1836.

 

Ο Μωχάμετ Άλη, προκειμένου να αναδιοργανώσει τον αιγυπτιακό στρατό, στο πλαίσιο των μεγάλων μεταρρυθμιστικών του επιδιώξεων, ζήτησε τη συνδρομή της Γαλλίας, η οποία του δόθηκε πρόθυμα. Το έργο αυτό ανέλαβε ο   Octave de Sèves, Γάλλος αξιωματικός, ο οποίος αναδιοργάνωσε και εκπαίδευσε τον στρατό σύμφωνα με τα ευρωπαϊκά πρότυπα, τόσο καλά ώστε να διεξαγάγει με επιτυχία τις εκστρατείες του Αντιβασιλέα στις γειτονικές χώρες. Ο ίδιος εγκλιματίσθηκε άνετα στη νέα πατρίδα του, ασπάσθηκε το μωαμεθανισμό, μετονομάσθηκε σε  Σουλεϋμάν και έλαβε τον τίτλο του Πασά. Οργάνωσε τις εκστρατείες του  Ιμπραήμ, γιου του Μωχάμετ Άλη,  στο Σουδάν, στην Ελλάδα, τη Συρία και αλλού.

Μανώλης Βλάχος, “Louis Duprè, Ταξίδι στην Αθήνα και στην Κωνσταντινούπολη”, εκδόσεις Ολκός, Αθήνα, 1994.

Διαβάστε ακόμη:

• Μωχάμετ Άλη – Muhammad Ali of Egypt (Καβάλα 1769 – Αλεξάνδρεια 1849)
• Dupre Louis, (1789-1837) 

Το άρθρο προστατεύεται με συνθηματικό. Για να το δείτε, πληκτρολογήστε το συνθηματικό παρακάτω:

Συνθηματικό:

Μωχάμετ Άλη – Muhammad Ali of Egypt (Καβάλα 1769 – Αλεξάνδρεια 1849)

Louis Duprè. Προσωπογραφία του Μωχάμετ Άλη, Αντιβασιλέα της Αιγύπτου. Λιθογραφία, Παρίσι, περίπου 1836.

Ο Μωχάμετ Άλη γεννήθηκε στην Καβάλα το 1769, τον ίδιο χρόνο με τον Ναπολέοντα. Αργότερα όταν έγινε αντιβασιλιάς της Αιγύπτου, έλεγε με υπερηφάνεια ότι κατάγεται απ’την ίδια πατρίδα με τον Αλέξανδρο κι ότι ήρθε στον κόσμο τον ίδιο χρόνο με τον Ναπολέοντα.

Όταν έγινε πασάς, παρέλαβε ένα κράτος κατεστραμμένο και το έκανε ισχυρό και σύγχρονο. Έκανε μεγάλα έργα και άνοιξε τις πύλες της χώρας του στους Ευρωπαίους.

Οι ξένοι νεοφερμένοι ήταν κυρίως Γάλλοι και Έλληνες. Οι Γάλλοι ήρθαν για να διδάξουν ιατρική κι άλλες επιστήμες, να διοργανώσουν το στρατό και τη διοίκηση και να εξευρωπαΐσουν τη χώρα, αλλά οι βασικοί συνεργάτες του Μωχάμετ Άλη ήταν Έλληνες [...]

Πορτραίτο του Μωχάμετ Άλη, έργο του Auguste Couder, 1840.

Orestes slaying Aegisthus and Clytemnestra, Bernardino Mei, 1654.

Στο Άργος, μπροστά στα ανάκτορα των Ατρειδών, ο Ορέστης, μετά το φόνο της μητέρας του Κλυταιμνήστρας, βασανισμένος από τις Ερινύες, βυθίζεται στην παραφροσύνη και αναζητά τη λύτρωση. Περιμένει, μαζί με την αδερφή του Ηλέκτρα, την απόφαση της πόλης για το έγκλημα που διέπραξαν. Μόνη ελπίδα για τα δύο αδέρφια ο Μενέλαος που φτάνει στην πόλη μετά την εκστρατεία του στην Τροία μαζί με την Ελένη. Ο Ορέστης τον ικετεύει να τους σώσει αλλά ο Μενέλαος δηλώνει αδύναμος να τους βοηθήσει ενάντια στην πόλη που αποφασίζει την θανάτωσή τους.

Ο Πυλάδης, φίλος και συνένοχος του Ορέστη, εξόριστος από την Φωκίδα για το ίδιο έγκλημα, προτρέπει τον Ορέστη να μιλήσει στη συνέλευση της πόλης και να προσπαθήσει να μεταπείσει τους Αργείους. Η απόφαση της πόλης όμως είναι καταδικαστική: οι μητροκτόνοι πρέπει να πεθάνουν. Οι τρεις συνένοχοι, ο Ορέστης, ο Πυλάδης και η Ηλέκτρα αποφασίζουν να σκοτώσουν την Ελένη για να εκδικηθούν τον Μενέλαο και να συλλάβουν ως όμηρο την κόρη του Ερμιόνη για να τον εκβιάσουν να τους βοηθήσει και βάζουν σε εφαρμογή το σχέδιο τους. Τη λύση τελικά θα δώσει ο από μηχανής θεός Απόλλωνας.

Ο Ορέστης έχει παρουσιαστεί στο Εθνικό Θέατρο δύο φορές, το 1971 -παράσταση που επαναλήφθηκε το 1973- σε σκηνοθεσία Αλέξη Σολομού με Ορέστη το Νίκο Κούρκουλο και το Δημήτρη Μαλαβέτα και το 1982 σε σκηνοθεσία Γιώργου Σεβαστίκογλου με Ορέστη το Νικήτα Τσακίρογλου.

Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου

Ο Ορέστης του Ευριπίδη είναι κείμενο άρρηκτα συνδεδεμένο με την εποχή του (408 π.Χ.) καθώς αποτελεί ένα καίριο σχόλιο στη λειτουργία της αθηναϊκής δημοκρατίας.
Παράλληλα, είναι το τελευταίο έργο για το οποίο γνωρίζουμε ότι παρουσιάστηκε στην Αθήνα, πριν την αναχώρηση του ποιητή από την πόλη και την εγκατάστασή του στη Μακεδονία.

Στον Ορέστη, ο Ευριπίδης πραγματεύεται την τύχη των νεαρών μητροκτόνων μετά το έγκλημα, ένα θέμα γνωστό από τις Ευμενίδες του Αισχύλου. Ο Ευριπίδης φέρνει το μύθο πιο κοντά στα ανθρώπινα μέτρα. Καταθέτοντας ένα έργο με συγκρούσεις, ανατροπές, απολογίες και έντονο πολιτικό προβληματισμό, θέτει ερωτήματα για τις σχέσεις των γενεών, των φύλων, της κοινωνικής συνοχής και της επιβίωσης των νέων σ’ έναν κόσμο που καθορίζεται από παράγοντες έξω από τους ίδιους.

Στην τέταρτη σκηνοθεσία του στην Επίδαυρο, αλλά πρώτη με την ιδιότητα του καλλιτεχνικού διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου, ο Γιάννης Χουβαρδάς συνεργάζεται με ένα σημαντικό σύνολο ηθοποιών.

Μετάφραση: Στρατής Πασχάλης
Σκηνοθεσία: Γιάννης Χουβαρδάς
Σκηνικά – Κοστούμια: Γιοχάννες Σουτς
Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος

Διανομή:
Ηλέκτρα: Στεφανία Γουλιώτη
Ελένη: Τάνια Τρύπη
Ορέστης: Νίκος Κουρής
Μενέλαος: Ακύλλας Καραζήσης
Τυνδάρεως: Χρήστος Στέργιογλου
Πυλάδης: Κώστας Βασαρδάνης
Άγγελος: Μανώλης Μαυροματάκης
Ερμιόνη: Γεωργιάννα Νταλάρα
Φρύγας: Νίκος Καραθάνος
Απόλλων: Γιώργος Γλάστρας

Χορός:
Λαμπρινή Αγγελίδου, Πολυξένη Ακλίδη, Ελένη Βεργέτη,  Κωνσταντίνος Γαβαλάς, Άννα Καλαϊτζίδου, Κόρα Καρβούνη, Γιάννης Κλίνης, Ρηνιώ Κυριαζή, Ζωή Κυριακίδου, Ηρώ Μπέζου, Λένα Παπαληγούρα, Βιργινία Ταμπαροπούλου, Γιώργος Τζαβάρας, Θάνος Τοκάκης, Αργυρώ Χιώτη

Για πληροφορίες & τηλεφωνικές κρατήσεις, καλέστε τα εκδοτήρια του Ελληνικού Φεστιβάλ :  210 32 72 000

Προσωπογραφία του φαναριώτη ηγεμόνα Μιχαήλ Σούτσου, έργο του Louis Duprè.

Η προσωπογραφία του φαναριώτη ηγεμόνα Μιχαήλ Σούτσου, έργο του  Louis Duprè.

 Ο Ζωγράφος είχε την ευκαιρία να συναναστραφεί τον Μιχαήλ Σούτσο για μεγάλο χρονικό διάστημα, τόσο κατά την παραμονή του στο Βουκουρέστι, όσο και αργότερα στο Παρίσι όπου είχε εγκατασταθεί, μετά τον διωγμό του από την Πύλη ως ενεργό μέλος της Ελληνικής Επανάστασης.

Το 1819, έτος της ανόδου του στο θρόνο της Μολδαβίας, είναι νέος άνδρας τριανταπέντε χρόνων. Τον  Duprè γοητεύσαν το ήθος του ανθρώπου, η αρχοντιά του ηγεμόνα και ο πατριωτισμός του Έλληνα. Όσα αναφέρονται στο οδοιπορικό αλλά και η εντύπωση από το πορτραίτο (1820) είναι ακριβή αντίστοιχα των κρίσεων που έκαναν οι σύγχρονοί  του για αυτόν. Τον  Μιχαήλ Σούτσο διέκριναν ύψος, αγνότητα, κάλλος και ευγένεια ψυχής.

Ο Αλέξανδρος Λυκούργος* γράφει: «Μειλίχιος τους τρόπους και ευπροσήγορος, σεμνός άνευ τύφου, άπλαστος και ανεπιτήδευτος, αλλά και ούτω μεγαλοπρεπής άνευ κόμπου, εμπνέων χωρίς ποτέ να επιζητήσει τον σεβασμόν… Ο διασώζων δε και εν τω βαθεί ήδη γήρατι την ευγένειαν των χαρακτήρων και ίχνη ανεξίτηλα της νεανικής αυτού καλλονής».

Βιβλιογραφία:

* Αλέξανδρος Λυκούργος, «Λόγος επιτάφιος εις το μνημόσυνον του αοιδίμου Μιχαήλ Σούτσου», σ. 79, Αθήναι 1864.

Μανώλης Βλάχος, “Louis Duprè, Ταξίδι στην Αθήνα και στην Κωνσταντινούπολη”, εκδόσεις Ολκός, Αθήνα, 1994.

Dupré Louis, Voyage a Athenes et a Constantinople, ou collection des portraits, de vues et costumes grecs et ottomans. Paris: Dondey- Dupré, 1825

Διαβάστε ακόμη:

Dupre Louis, (1789-1837) 

Το άρθρο προστατεύεται με συνθηματικό. Για να το δείτε, πληκτρολογήστε το συνθηματικό παρακάτω:

Συνθηματικό:

Έλληνες εξόριστοι κοιτάζουν τη χαμένη πατρίδα τους. Ary Scheffer.

 

Ary Scheffer (1795-1858), Γάλλος ζωγράφος, γλύπτης και χαράκτης, Ολλανδικής καταγωγής.

Το άρθρο προστατεύεται με συνθηματικό. Για να το δείτε, πληκτρολογήστε το συνθηματικό παρακάτω:

Συνθηματικό: