Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Posts Tagged ‘ΕΡΤ’

Η Αργολίδα στην Ελληνική Τηλεόραση (ΕΤ 1)


 

Στα πλαίσια της προβολής και ανάδειξης των δραστηριοτήτων της Αργολικής Αρχειακής Βιβλιοθήκης Ιστορίας και Πολιτισμού, από την ΕΤ1 και ειδικότερα από την επιτυχημένη εκπομπή «Φωτόσφαιρα» που επιμελείται και παρουσιάζει η καταξιωμένη στο χώρο της δημοσιογράφος Χαρά Φράγκου, το Σάββατο 11 Δεκεμβρίου 2010, στις 2 το μεσημέρι θα μεταδοθεί η πρώτη εκπομπή από τις τρεις ήδη προγραμματισμένες.

Ο γνωστός ερευνητής και δημοσιογράφος Γιώργος Αντωνίου– συνεργάτης της Βιβλιοθήκης-  είναι ο πρώτος καλεσμένος, ο οποίος θα αναφερθεί στο 20χρονο έργο του για την Αργολίδα που χάνεται και που έχει ήδη καταθέσει στην κοινωνία της Αργολίδας με το θαυμάσιο βιβλίο του « Η Αργολίδα που φεύγει» των εκδόσεων « Εκ προοιμίου» του Τάκη Ουλή.

 

Καμπαναριό στο Παναρίτι Μηδέας

 

Με γλαφυρότητα και ευαισθησία, καταγράφει έναν κόσμο πέτρινο, έναν κόσμο των νερών, των αλωνιών, των παλιών συνηθειών. Έναν κόσμο που σιγά- σιγά ξεθωριάζει και απωθείται όλο και περισσότερο στο παρελθόν ενώ αφήνει ελάχιστα δείγματα μιας αγροτικής ζωής που σβήνει. Δείγματα πολιτισμού που υποχωρούν και που ο Γιώργος Αντωνίου, με τον φακό και την καρδιά, ώρες πολλές και μέρες τα κατέγραψε και τα παρουσιάζει.

 

Παραδοσιακή οικία στο Βρούστι Άργους

 

Η επιμέλεια και παρουσίαση είναι της Χαράς Φράγκου, η σκηνοθεσία του Χρίστου Ακρίδα, η τεχνική διεύθυνση του Σίμου Συλαίδη, το μοντάζ της Αναστασίας Φραγκούλη. Υλικό αντλήθηκε τόσο από τα αρχεία της Αργολικής Αρχειακής Βιβλιοθήκης Ιστορίας & Πολιτισμού – www.argolikivivliothiki.gr, όσο και από τα προσωπικά αρχεία του δημοσιογράφου – ερευνητή Γιώργου Αντωνίου. Πολύτιμη  υπήρξε η συμβολή του Αναστασίου Τσάγκου, διευθυντή της Βιβλιοθήκης, στο συντονισμό της εκπομπής.

 

« Φωτόσφαιρα». Νέος κύκλος επεισοδίων   

 

Το περιβάλλον ο πολιτισμός, η ποιότητα ζωής των Τοπικών κοινωνιών παρουσιάζονται στον νέο κύκλο επεισοδίων της εκπομπής.

Τα οικολογικά προβλήματα οι προκλήσεις και οι αναγκαιότητες της πράσινης ανάπτυξης, τα πολιτισμικά στοιχεία κάθε τόπου και η ανάδειξή τους απασχολούν την «Φωτόσφαιρα» που προσεγγίζει τις τοπικές κοινωνίες προσαρμοσμένη στις ραγδαίες κοινωνικές οικονομικές αλλαγές που συντελούνται στην Ελλάδα.

 

Γεφύρι στο Ηλιόκαστρο Ερμιονίδας

 

Ποια είναι η στάση των πολιτών, και ιδιαίτερα των νέων, απέναντι στο περιβάλλον και την ιστορικότητα του τόπου τους; Ποιες είναι οι φιλοδοξίες τους για την πόλη τους ή την ύπαιθρο; Πόσο ο εναλλακτικός τρόπος ζωής που προτείνει το οικολογικό κίνημα αγγίζει τις αξίες τους; Καλλιτέχνες, μουσικοί, φωτογράφοι, συγγραφείς, αρχιτέκτονες καταθέτουν την άποψή τους για μια άλλη ποιότητα ζωής.

Read Full Post »

Ο ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ – ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΑΜΑΝΟΣ

 

 

Περίληψη


Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΑΜΑΝΟΣ διασκευάζει τη σειρά διηγημάτων του «Ο ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ», δημιουργώντας ένα τηλεοπτικό είδος επαρχιακής ηθογραφίας που άφησε εποχή. Με την περιγραφική δεινότητα που τον διακρίνει, καταγράφει την καθημερινή ζωή, τις ασχολίες και τις εορταστικές στιγμές των κατοίκων της ΒΑΡΙΑΝΗΣ, που βρίσκεται στους πρόποδες του ΠΑΡΝΑΣΣΟΥ, στα τέλη της δεκαετίας του ’30. Διαμέσου του φωτογραφικού φακού του ΣΤΕΛΙΟΥ, του φωτογράφου του χωριού, αποκαλύπτεται η σκωπτική διάθεση των κατοίκων, η λαϊκή θυμοσοφία και η λοξή ματιά με την οποία οι απλοϊκοί άνθρωποι σχολιάζουν τα ελαττώματα των συγχωριανών τους. Στο πρώτο επεισόδιο της σειράς, ο ΣΤΕΛΙΟΣ αυτοσυστήνεται και περιγράφει συνοπτικά στιγμές από τη ζωή του. Πηγαίνοντας να φωτογραφίσει τη γριά ΓΚΕΚΑΙΝΑ συναντάει διάφορους συγχωριανούς του και σκιαγραφεί το χαρακτήρα τους. Φτάνει στο σπίτι του ΓΚΕΚΑ και απαθανατίζει τη γριούλα. Ο ΓΚΕΚΑΣ, που αισθάνεται υποχρεωμένος απέναντί του, θέλοντας να εκπληρώσει τη χάρη που του ζήτησε, παραβιάζει το νόμο και σκοτώνει ένα όρνιο. Η πράξη του αυτή γίνεται αντιληπτή από τον ΕΝΩΜΟΤΑΡΧΗ και, προκειμένου να διαλευκανθεί η υπόθεση, πηγαίνουν στο σπίτι του ΣΤΕΛΙΟΥ. Οι σωστοί χειρισμοί και η διπλωματική ικανότητα του ΣΤΕΛΙΟΥ καταπραΰνουν την οργή του ΕΝΩΜΟΤΑΡΧΗ. Ενώ οι τρεις άντρες ετοιμάζονται να βγάλουν αναμνηστική φωτογραφία, πληροφορούνται το θάνατο της ΓΡΙΑΣ ΓΚΕΚΑΙΝΑΣ.

 

Ανάλυση περιεχομένου

Κεφάλαιο 1

 

Τίτλοι αρχής.

 

Κεφάλαιο 2

 

Ο φακός κινείται πανοραμικά και αποκαλύπτει τον ορεινό όγκο του ΠΑΡΝΑΣΣΟΥ. Εστιάζει στο χωριό ΒΑΡΙΑΝΗ και τα σπίτια που το απαρτίζουν. Πλάνο στον ΣΤΕΛΙΟ, τον φωτογράφο (ΝΑΣΟΣ ΚΕΔΡΑΚΑΣ), να αυτοσυστήνεται ενώ στηρίζεται σε φωτογραφική μηχανή μεγάλου φορμάτ. Περιγράφει τις δουλειές με τις οποίες είχε ασχοληθεί κατά καιρούς. Νοσταλγεί την εποχή που βρέθηκε με τον πατέρα του στην ΑΜΕΡΙΚΗ και επισημαίνει ότι οι καλλιτεχνικές του αναζητήσεις εξόργισαν τον πατέρα του, με αποτέλεσμα να επιστρέψουν στο χωριό, όπου εγκαταστάθηκε πλέον μόνιμα. Εξιστορεί τις συνθήκες ζωής στο χωριό και παράλληλα προσδιορίζει ότι οι ιστορίες που ακολουθούν διαδραματίζονται τέλη της δεκαετίας του ’30.

 

Κεφάλαιο 3

 

Ο ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ (ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΙΑΠΗΣ) κατεβαίνει τις σκάλες του σπιτιού του και καλημερίζει τον ΣΤΕΛΙΟ, που μεταφέρει τη φωτογραφική μηχανή. Συζητούν για τη φωτογράφιση της υπέργηρου μητέρας του ΓΚΕΚΑ. Ο ΣΤΕΛΙΟΣ σκιαγραφεί το χαρακτήρα της και αναφέρεται στο ατύχημα που είχε. Ενώ προχωρούν συναντούν τον ΜΟΥΡΛΟΓΙΑΝΝΗ (ΠΑΝΟΣ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ), ο οποίος σέρνει το μουλάρι και αντιδρά μόλις αντικρίζει τον φωτογράφο, φοβούμενος ότι θα τον απαθανατίσει. Ο φωτογράφος αστειεύεται μαζί του, ενώ ο ΜΟΥΡΛΟΓΙΑΝΝΗΣ φεύγει τρέχοντας.

 

 

Κεφάλαιο 4

 

Οι δύο άντρες συνεχίζουν το δρόμο τους, βλέπουν τον ΓΕΡΟ ΠΑΥΛΗ (ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΠΑΛΩΜΕΝΟΣ) να κάθεται στα σκαλιά του σπιτιού του και τον προσεγγίζουν. Τον καλημερίζουν και τον ρωτούν για τα νέα του χωριού. Η απάντησή του δίνει την αφορμή στον φωτογράφο να τον περιγράψει. Την περιγραφή διακόπτει ο ΝΙΔΗΣ (ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΡΑΤΣΩΚΟΣ) που τρέχει προς το μέρος τους. Βεβαιώνει τον φωτογράφο ότι πολύ σύντομα θα τον καλέσει να τον φωτογραφήσει. Ο ΣΤΕΛΙΟΣ του εγγυάται ότι όποτε θελήσει είναι στη διάθεσή του. Ο ΝΙΔΗΣ φεύγει και ο φωτογράφος σχολιάζει αυτά που ειπώθηκαν στον ΔΙΑΜΑΝΤΗ και εκφράζει τα παράπονά του για την αφερεγγυότητα των καπνεμπόρων.

 

Κεφάλαιο 5

 

Πλάνο με τον ΓΚΕΚΑ (ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΝΤΟΥΛΗΣ) και τη μητέρα του (ΠΗΝΕΛΟΠΗ ΜΑΓΚΛΑΡΑ) να κοιτάζουν από το παράθυρο. Ο ΓΚΕΚΑΣ παροτρύνει με τρυφερότητα και χαριτολογήματα τη ΓΡΙΑ ΓΚΕΚΑΙΝΑ να φωτογραφηθεί, αλλά εκείνη αρνείται. Η εύθυμη συζήτηση μεταξύ τους συνεχίζεται. Πλάνο στο οποίο διακρίνονται γυναίκες του χωριού και ο φωτογράφος να απαθανατίζει τη ΓΡΙΑ ΓΚΕΚΑΙΝΑ. Ο φακός εστιάζει στη νύφη της, που κρατάει στην αγκαλιά της ένα μωρό και μιλάει για τον ευχάριστο χαρακτήρα της πεθερά της, γεγονός που επιβεβαιώνει και ο άντρας της. Στη συνέχεια, ο ΓΚΕΚΑΣ παρακινεί τη μητέρα του να τραγουδήσει, ενώ ο φωτογράφος τούς δίνει οδηγίες, προκειμένου να γίνει σωστά η φωτογράφιση.

 

Κεφάλαιο 6

Ο φακός αποκαλύπτει πρόσωπα από το χωριό που έχουν συγκεντρωθεί στην αυλή του σπιτιού, για να παρακολουθήσουν τη φωτογράφιση. Ο ΣΤΕΛΙΟΣ τους απομακρύνει και εστιάζει στη ΓΡΙΑ ΓΚΕΚΑΙΝΑ. Την παροτρύνει να χαμογελάσει αστειευόμενος μαζί της κι εκείνη ανταποκρίνεται. Η φωτογράφιση ολοκληρώνεται και ο ΓΚΕΚΑΣ τον ξεπροβοδίζει. Συζητούν για τις φωτογραφίες της ΓΡΙΑΣ ΓΚΕΚΑΙΝΑΣ, ο φωτογράφος υπόσχεται ότι θα κάνει το καλύτερο δυνατό και ζητάει κι εκείνος με τη σειρά του χάρη από τον ΓΚΕΚΑ, ο οποίος υπόσχεται ότι, παρά τις δυσκολίες που υπάρχουν, θα τον εξυπηρετήσει. Χαιρετιούνται και φεύγουν σε διαφορετικές κατευθύνσεις.

 

Κεφάλαιο 7

 

Πλάνο με τον ΓΚΕΚΑ που ανεβαίνει στο βουνό κρατώντας καραμπίνα. Παραφυλάει πίσω από βράχο και μόλις εμφανίζεται το θήραμα πυροβολεί. Τρέχει να το πιάσει και συναντάει δύο συγχωριανούς του, τους ρωτάει για το θήραμα και προσπαθεί να δικαιολογήσει την πράξη του. Εκείνοι τον πληροφορούν για την τοποθεσία όπου έπεσε το όρνιο, τον χαιρετούν και φεύγουν.

 

Κεφάλαιο 8

 

Πλάνο με τον ΓΚΕΚΑ, που κατευθύνεται τρέχοντας προς την περιοχή που έπεσε το κυνήγι. Ξαφνιάζεται μόλις αντικρίζει τον ΕΝΩΜΟΤΑΡΧΗ (ΛΑΖΟΣ ΤΕΡΖΑΣ) να κρατάει στα χέρια του το θήραμα. Ο ΕΝΩΜΟΤΑΡΧΗΣ τον επιπλήττει, ενώ εκείνος προσπαθεί να δικαιολογηθεί και να αποσπάσει το όρνιο. Ο ΕΝΩΜΟΤΑΡΧΗΣ του απαγγέλλει τις κατηγορίες για παράνομη θήρα. Ο ΓΚΕΚΑΣ προσπαθεί να τον πείσει ότι πρώτη φόρα παραβίασε το νόμο και εξηγεί τους λόγους. Ο ΕΝΩΜΟΤΑΡΧΗΣ είναι ανένδοτος, τον κατηγορεί για ψευδομαρτυρία και κατευθύνονται μαζί προς το σπίτι του φωτογράφου.

 

 

Κεφάλαιο 9

 

Πλάνο στον φωτογράφο, στο σπίτι του, να παίζει λαούτο. Το πλάνο αλλάζει, ο ΓΚΕΚΑΣ με τον ΕΝΩΜΟΤΑΡΧΗ διασχίζουν το χωριό και φτάνουν στο σπίτι του φωτογράφου. Ο ΣΤΕΛΙΟΣ τους καλωσορίζει και ο ΕΝΩΜΟΤΑΡΧΗΣ του εκθέτει την κατάσταση. Ο φωτογράφος τον διακόπτει και παραγγέλνει στη γυναίκα του (ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΚΟΥΤΣΟΥΔΑΚΗ) καφέδες, προκειμένου να καλοπιάσει τον ΕΝΩΜΟΤΑΡΧΗ. Ενώ ο ΕΝΩΜΟΤΑΡΧΗΣ παρατηρεί το χώρο ο ΓΚΕΚΑΣ με τον φωτογράφο συνεννοούνται με νοήματα.

 

Κεφάλαιο 10

 

Ο ΕΝΩΜΟΤΑΡΧΗΣ κοιτάζοντας το λαούτο θέτει ερωτήσεις στον φωτογράφο και στη συνέχεια του ζητάει να παίξει έναν τσάμικο. Ο φωτογράφος δέχεται με χαρά και ερμηνεύει το παραδοσιακό τραγούδι «ΣΥΝΝΕΦΙΑΣΕ Ο ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ». Ο ΕΝΩΜΟΤΑΡΧΗΣ, ενθουσιασμένος, παρακινεί τον ΓΚΕΚΑ να χορέψουν, του δίνει το μαντίλι και σέρνει το χορό. Ο ΣΤΕΛΙΟΣ λεει στη γυναίκα του να κεράσει τσίπουρο, εφόσον οι καλεσμένοι είναι σε κατάσταση ευθυμίας.

 

Κεφάλαιο 11

Πλάνο στους τρεις άντρες στην αυλή του σπιτιού. Ο ΕΝΩΜΟΤΑΡΧΗΣ αστειεύεται με τον ΓΚΕΚΑ και του δίνει και τη δική του παραγγελία. Ενώ οι τρεις άντρες ετοιμάζονται να βγάλουν αναμνηστική φωτογραφία ακούγεται πένθιμος ήχος καμπάνας. Πληροφορούνται το θάνατο της μητέρας του ΓΚΕΚΑ. Ο ΓΚΕΚΑΣ περίλυπος συνειδητοποιεί ότι άθελά του εκπλήρωσε την επιθυμία της μητέρας του. Ο ΕΝΩΜΟΤΑΡΧΗΣ και ο ΣΤΕΛΙΟΣ του συμπαραστέκονται σιωπηλοί.

 

Κεφάλαιο 12

 

Πλάνο με τον ΓΚΕΚΑ να φιλάει και να αγκαλιάζει τρυφερά τη μητέρα του, ενώ παράλληλα ακούγονται οι καμπάνες να χτυπούν πένθιμα. Το πλάνο λειτουργεί ως αναδρομή στις στιγμές της φωτογράφισης.

 

Κεφάλαιο 13

 

Τίτλοι τέλους

 

Συντελεστές


Παραγωγή:
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ
Σκηνοθεσία:
ΑΝΤΩΝΗΣ ΒΟΓΙΑΖΟΣ
Σενάριο:
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΑΜΑΝΟΣ
Φωτογραφία:
ΣΑΚΗΣ ΜΑΝΙΑΤΗΣ
Ηχοληψία:
ΝΙΚΟΣ ΑΧΛΑΔΗΣ
ΣΠΥΡΟΣ ΔΡΟΣΟΣ
Σόλο κλαρίνο:
ΜΑΝΙΚΟΓΙΑΝΝΟΣ
Μοντάζ:
ΣΑΚΗΣ ΜΑΝΙΑΤΗΣ
Κοστούμια ντεκόρ:
ΑΚΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ
Βοηθός σκηνοθέτης:
ΤΑΚΗΣ ΚΑΤΣΕΛΗΣ
Βοηθός οπερατέρ:
ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΜΑΝΙΑΤΗΣ
Φροντιστής:
ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΠΑΚΛΑΒΑΣ
Βοηθός παραγωγής:
ΤΑΣΟΣ ΠΑΠΟΥΤΣΗΣ
Ηλεκτρολόγος:
ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΣΑΒΒΑΣ
Ηθοποιοί:
Ο φωτογράφος του χωριού:
ΝΑΣΟΣ ΚΕΔΡΑΚΑΣ
Γυναίκα του:
ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΚΟΥΤΣΟΥΔΑΚΗ
Λάμπης:
ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΝΑΝΑΣ
Γκέκας:
ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΝΤΟΥΛΗΣ
Γριά γκέκαινα:
ΠΗΝΕΛΟΠΗ ΜΑΓΚΛΑΡΑ
Ενωμοτάρχης:
ΛΑΖΟΣ ΤΕΡΖΑΣ
Διαμαντής:
ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΙΑΠΗΣ
Μουρλογιάννης:
ΠΑΝΟΣ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ
Γερο παυλής:
ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΠΑΛΩΜΕΝΟΣ
Νίδης:
ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΡΑΤΣΩΚΟΣ
Και οι κάτοικοι του χωριού:
ΒΑΡΙΑΝΗ ΠΑΡΝΑΣΣΙΔΟΣ
Παραγωγή:
J. P. PRODUCTIONS
Για την Ε. Ρ. Τ.

Παραγωγή
ΕΡΤ

 

Πηγή

 

 

Read Full Post »

Γιώργος Καραμάνος

 

 

Ο Γιώργος Καραμάνος γεννήθηκε το 1926 στο Μάνεσι Αργολίδας – τότε ένα άνυδρο και φτωχό χωριό στην περιφέρεια του Ναυπλίου. Από παιδί έδειξε ενδιαφέρον για το γράψιμο και τη ζωγραφική, ενώ από τον πατέρα του – πρωτοπόρο φωτογράφο από το 1907, από τους πρώτους που έφεραν στην Ελλάδα επαγγελματικό φωτογραφικό, πιθανά και κινηματογραφικό εξοπλισμό- πήρε τις γνώσεις για την τέχνη της φωτογραφίας, αλλά και την αγάπη του γι’ αυτήν. Αρχικά ακολουθώντας τον σαν βοηθός του και στη συνέχεια συνεχίζοντας μόνος του (για ένα διάστημα και επαγγελματικά) να καταγράφει την καθημερινή ζωή, τις ασχολίες και τις εορταστικές στιγμές των συγγενών και των συχωριανών του – κάτι που δε σταμάτησε να κάνει ως τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Στο μεταξύ έχει αρχίσει ν’ ασχολείται με τη συγγραφή, ευθυμογραφημάτων κυρίως και ιστοριών της υπαίθρου, ενώ παράλληλα κάνει τα πρώτα του βήματα στη δημοσιογραφία, σε εφημερίδα του Ναυπλίου.

Γιώργος Καραμάνος

Γιώργος Καραμάνος

 

Στη δεκαετία του ’60 έρχεται στην Αθήνα και εργάζεται σε ακτινολογικό τμήμα του ΙΚΑ (μ’ ένα μυστήριο τρόπο πάντα κοντά στη φωτογραφία…), χωρίς όμως ποτέ να χάσει την επαφή του με τη συγγραφή αλλά και τη δημοσιογραφία, ακόμα και με τον κόσμο της σατιρικής σκιτσογραφίας. Για χρόνια έκτοτε, συνεργάζεται περιστασιακά με εφημερίδες και περιοδικά της Αθήνας αλλά και της επαρχίας (ΤΑ ΝΕΑ, ΑΥΓΗ, ΑΡΓΟΛΙΔΑ, το περιοδικό ΑΝΤΙ, κ.ά.), ενώ για ένα διάστημα εκδίδει τη δική του εφημερίδα, τη σατιρική «Μπαμ».


Το 1977 διασκευάζει για την τηλεόραση την επιτυχημένη σειρά διηγημάτων του, «Ο φωτογράφος του χωριού», δημιουργώντας ένα τηλεοπτικό είδος επαρχιακής ηθογραφίας που άφησε εποχή.

Ποτέ δε σταματά να κάνει σχέδια για το μέλλον και να μάχεται ότι τον ενοχλεί. Το 2003 κυκλοφορεί μια νέα σειρά διηγημάτων και προετοιμάζει την κυκλοφορία φωτογραφικού λευκώματος με υλικό από το αρχείο του πατέρα του και δικό του.
Τον Σεπτέμβριο του 2004 πεθαίνει στην Αθήνα, σε ηλικία 78 ετών.

Στα τέλη της δεκαετίας του ’80, συνταξιούχος πλέον, ο Γιώργος Καραμάνος επιστρέφει στο Μάνεσι όπου συνεχίζει να γράφει και να συνεργάζεται με τοπικές εφημερίδες και περιοδικά. Ακόμα, για ένα διάστημα, διευθύνει τη Βιβλιοθήκη του Ναυπλίου.

 

Ένα αίνιγμα μιας κερατένιας εποχής



Από τον σκιτσογράφο Κώστα Μητρόπουλο


Ο Γιώργος Καραμάνος, όπως όλοι οι πραγματικοί ευθυμογράφοι, στάθηκε αδύνατον να συνεννοηθεί με αυτό που λέμε πραγματική ζωή. Συγκρουσιακός, όπως όλοι οι πραγματικοί ευθυμογράφοι, δεν καταλάβαινε παρά μόνο την αστεία πλευρά της. Οποιαδήποτε άλλη ήταν αιτία για ρήξη! Αποτέλεσμα; Ενώ διέθετε μια αληθινή στόφα σατιρικού κι ένα αυθεντικό ταλέντο, δεν μπόρεσε να σπάσει τα τείχη ούτε του μεγάλου Τύπου, ούτε των μεγάλων κέντρων, ούτε της μεγάλης Τηλεόρασης.


Κινήθηκε πικραμένος και καυστικός στον περίγυρο, σαρκάζοντας και οικτίροντας. Είχε γνώση του τι ακριβώς συνέβαινε. Από το μικρό χωριό του Ναυπλίου ή τις στενές στήλες περιοδικών και εφημερίδων μικρής εμβέλειας, πυροβολούσε εύστοχα! Πότε μ’ ένα κλασικό σήριαλ όπως τον αξέχαστο και μοναδικά ποιοτικό «Φωτογράφο του χωριού», πότε με μια έγκυρη και μοναδική ανθολογία του χιούμορ, πότε μ’ ένα δόκιμο και αυθεντικό λογοτεχνικό τομίδιο. Πανταχού παρών και απών συγχρόνως. Ένα αίνιγμα μιας κερατένιας εποχής που δεν αξιώνει παρά μόνο ευέλικτους –μπορεί και ταλαντούχους που είναι και ευέλικτοι- ή τυχερούς.
Ο Γιώργος ο Καραμάνος δεν ήταν τίποτα από αυτά. Ήταν μόνο ένας πραγματικός ευθυμογράφος. Από τους πολύ καλούς του καιρού μας. Που το Μέλλον του ανήκει, μια και το Παρόν τον αγνόησε, όπως κι εκείνος αυτό.

 

O τελευταίος ηθογράφος της ελληνικής υπαίθρου



Από τον θεατρικό κριτικό Κώστα Γεωργουσόπουλο

 

Ο Γιώργος Καραμάνος υπήρξε ένας θαυμάσιος ευθυμογράφος που συνέχισε με κύρος και ανάλογη επιτυχία το είδος που καθιέρωσε ο Σταμ-Σταμ. Δηλαδή το χιούμορ του χωριού, τη λαϊκή θυμοσοφία, τη λοξή ματιά με την οποία οι απλοϊκοί άνθρωποι σχολιάζουν τα κουσούρια των άλλων.


Ο Καραμάνος είχε μια περιγραφική δεινότητα, ακρίβεια στους διαλόγους, αδρή καταγραφή των ηθών και σαφήνεια στην περιγραφή των τύπων και των χαρακτήρων.
Δημοσίευσε από νεαράς ηλικίας ευθυμογραφήματα σε στρατιωτικά περιοδικά και εφημερίδες, χρονογραφήματα, φαιδρές ιστορίες , ακόμα και ρεπορτάζ από τον αγροτικό από τον αγροτικό και μικροαστικό επαρχιακό βίο στον ναυτιλιακό τύπο και τις αθηναϊκές εφημερίδες. Κυκλοφόρησε πολλά βιβλία ανάμεσα στα οποία αναφέρω: «Γέλιο σε τρεις διαστάσεις» (1954), «Εύθυμες ιστορίες του χωριού» (1955), «Χωριό μου, χωριουδάκι μου» (1958), «Χουνέρι στο τραίνο» (1961), «Χωρατά στις γιδόστρατες» (1963), «Ο φωτογράφος του χωριού» (1970) -αυτό το τελευταίο έγινε δημοφιλές σήριαλ. Δύο χρόνια πριν από τον θάνατο του έγραψε και τύπωσε μια συγκινητική αυτοβιογραφία. Σημειώνω επίσης την τίμια ανθολογία του: «Ένας αιώνας ελληνικού χιούμορ».
Με το θάνατο του Καραμάνου εξέλιπε ο τελευταίος ηθογράφος της ελληνικής υπαίθρου.

Η περίπτωση Καραμάνου



Θα ‘λεγε κανείς πως για να βασανίσει (ή να ελευθερώσει;) τον «Γιούγκερμαν», ο συγγραφέας του, Μ. Καραγάτσης, του χάρισε έναν αινιγματικό φίλο. Έναν άνθρωπο κακό μπελά. Απαιτητικό, σκληρό με τους άλλους και τον εαυτό του, αψύ, αυτοκαταστροφικό, απρόβλεπτο και κυνικό καθώς επιμένει να ονομάζει κάποιες εκδοχές της αλήθειας, κάτι που τον κάνει συχνά δυσάρεστο αλλά και αληθινό συγγραφέα. Πολλοί πιστεύουν πως είναι ο χαρακτήρας που μαζί του ταυτίστηκε ο ίδιος ο Καραγάτσης, ή απλά η ανεξέλεγκτη συνείδηση του.
Το όνομα αυτού Μιχάλης Καραμάνος. Απλή συνωνυμία με τον Γιώργο Καραμάνο από το Μάνεσι Αργολίδας και σύμπτωση με πάμπολλες διαφορές, αλλά και την εξής χαρακτηριστική αναλογία: αν ο κόσμος μας –αυτός ο πότε γοητευτικός, πότε μυστήριος και εξωτικός, αλλά συχνότατα χυδαίος και βίαιος- είναι ένας Γιούγκερμαν, τότε απαραιτήτως πρέπει να έχει τον Καραμάνο του.

 

Ο Γιώργος Καραμάνος στην ελληνική τηλεόραση


Το 1977 η ΕΡΤ προβάλλει την τηλεοπτική σειρά «Ο φωτογράφος του χωριού». Μια παραγωγή του Γιάννη Παναγιωτόπουλου, σε σκηνοθεσία Αντώνη Βογιάζου, διεύθυνση φωτογραφίας και μοντάζ Σάκη Μανιάτη. Τους βασικούς ρόλους ερμήνευαν ο Νάσος Κεδράκας και η Χριστίνα Κουτσουδάκη, πλαισιωμένοι από τους Τάσο Λέρτα, Γιάννη Τότσικα, Λάζο Τερζά, Κίτυ Αρσένη, Ζωή Ρίζου, Νίκο Καλογερόπουλο, Χρήστο Καλαβρούζο και άλλους.
Θέμα: Η ζωή σ’ ένα ερημωμένο από τη μετανάστευση ελληνικό χωριό, όπου όλες οι ελπίδες και οι προσδοκίες των λιγοστών κατοίκων του, είναι στραμμένες στα εμβάσματα και τα νέα των ξενιτεμένων.


Για την ιστορία: μια ιδιότυπη παραγωγή 16 ημίωρων επεισοδίων, μια και βασίστηκε σε 16 σεναριακά σχεδιάσματα του Γιώργου Καραμάνου, πάνω στα οποία αυτοσχεδίασαν οι ηθοποιοί. Τα γυρίσματα έγιναν στο χωριό Βάργιανη Παρνασσού, με δύο μέρες για τις λήψεις (σε φιλμ) και άλλες δύο μέρες για μοντάζ και κάθε άλλη επεξεργασία, δηλαδή τέσσερις μέρες συνολικά ανά επεισόδιο. Και όλα αυτά υπό την βασανιστική εποπτεία του απαιτητικού Καραμάνου. Το αποτέλεσμα, μια τηλεοπτική σειρά που άφησε εποχή ώστε να παίζεται μέχρι σήμερα κατά καιρούς από την κρατική ελληνική τηλεόραση.


Το 1988 η ΕΤ1 προβάλλει την τηλεταινία διάρκειας 55’ με τίτλο «Ντούα βε, ντούα κούλετς» (Θέλω αυγά, θέλω κουλούρια –στα αρβανίτικα), σε σενάριο Γιώργου Καραμάνου και σκηνοθεσία – παραγωγή Σάκη Μανιάτη.


Θέμα: ηθογραφία-κριτική των ανθρώπων της υπαίθρου στην πρωτεύουσα και τους κατοίκους της, με αφορμή μια αθώα φάρσα των πρώτων στους δεύτερους. Εμπνευσμένη από τη συνύπαρξη με το αρβανίτικο στοιχείο που ακόμα υπάρχει έντονο στα χωριά της Αργολίδας.

Εργογραφία

Βιβλία

Γέλιο σε τρεις διαστάσεις, 1954
Εύθυμες ιστορίες του χωριού, 1955
Χωριό μου, χωριουδάκι μου, 1958
Χουνέρι στο τραίνο, 1961
Χωρατά στις γιδόστρατες, 1963
Ένας αιώνας ελληνικού χιούμορ –2τομη ανθολογία, 1967
Ο φωτογράφος του χωριού, 1970 (επανέκδοση το 1984, Εκδόσεις Φιλιππότη)
Ο τελευταίος των γαϊδάρων, 1971
Εν μέσω αυτών –αυτοβιογραφικό, 1972
Γιορτάσιμα, 1977
Λαχανίδες και λαχανάκια Βρυξελλών, 1987
Γυρεύοντας το πρόσωπο –διηγήματα, Εκδόσεις Γαβριηλίδη, 2003


Σενάρια

Ο φωτογράφος του χωριού –τηλεοπτική σειρά 16 ημίωρων επεισοδίων, σε σκηνοθεσία Αντώνη Βογιάζου και παραγωγή Γιάννη Παναγιωτόπουλου, ΕΡΤ, 1977
Ντούα βε, ντούα κούλετς –τηλεταινία σε σκηνοθεσία και παραγωγή Σάκη Μανιάτη, ΕΤ 1, 1988

 

 

Πηγή

 

Ένωση Σεναριογράφων Ελλάδας

Read Full Post »