Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Posts Tagged ‘Θέατρο’

Λέλα Καραγιάννη – Η Μάνα της Αντίστασης με τη Μαίρη Βιδάλη


 

Επικεφαλής της αντιστασιακής οργάνωσης «Μπουμπουλίνα», η Λέλα Καραγιάννη εκτελέστηκε από τα στρατεύματα κατοχής για την δράση της, μαζί με αγωνιστές της αντίστασης στο Δαφνί στις 8 Σεπτεμβρίου 1944, 34 μέρες πριν την απελευθέρωση της Αθήνας. Έπεσε στα χέρια στης Γκεστάπο τον Ιούλιο του ’44 μαζί με τα πέντε από τα επτά της παιδιά και υπέστη φριχτά βασανιστήρια στα κρατητήρια της οδού Μέρλιν. Όμως η ζωή της ήταν πολυκύμαντη και γεμάτη εκπλήξεις από τα παιδικά της χρόνια. Όλα αυτά, καθιστούν τον μονόλογο, καθηλωτικό.

 

Η Λέλα (Ελένη) Καραγιάννη (1898-1944) επικεφαλής της αντιστασιακής οργάνωσης «Μπουμπουλίνα». Πιάστηκε από την Ειδική Ασφάλεια και εκτελέστηκε από τους Γερμανούς κατακτητές λίγο πριν την Απελευθέρωση της Ελλάδας.

Η «Λέλα Καραγιάννη – Η Μάνα της Αντίστασης», ο μονόλογος του Γιώργου Α. Χριστοδούλου, εμπνευσμένος από τη ζωή της αγωνίστριας της Εθνικής Αντίστασης, Λέλας Καραγιάννη, στο  θέατρο πρόταση του συλλόγου Πολιτιστική Αργολική Πρόταση, Οδυσσέα Ανδρούτσου 13, Άργος, την  Κυριακή 13 Μαΐου 2018 στις 8 το βράδυ.

Την  Μαίρη  Βιδάλη  που  αγαπήθηκε  από  τα  πρώτα  της  βήματα  με  την  συγκινητική  της  ερμηνεία  στην  κινηματογραφική  βιογραφία  της  πιο  νέας  ηρωίδας  της  Κατοχής  Ηρώς  Κωνσταντοπούλου  (17  σφαίρες  για  έναν  άγγελο),  επέλεξε  ο  καταξιωμένος  στο  είδος  συγγραφέας  Γιώργος  Α.  Χριστοδούλου  να  ενσαρκώσει  την  «Μάνα  της  Αντίστασης  Λέλα  Καραγιάννη»,  σε  σκηνοθεσία  Γιώτας  Κουνδουράκη,  σύνθεση  προβολών  Κατερίνας  Μαντέλη,  σκηνικά  Χάρη  Σεπεντζή  και  φωτισμούς  Γιώργου  Δανεσή.

Η  Λέλα  είναι  η  ηρωίδα  που  σφράγισε  με  την  θυσία  της,  λίγες  μέρες  πριν  την  Απελευθέρωση,  την  μεγάλη  προσφορά  της  οργάνωσης  της  στον  αγώνα. Ήταν  δισέγγονη   της  Μπουμπουλίνας,  γι  αυτό  ονόμασε  την  αντιστασιακή  της  οργάνωση  «Μπουμπουλίνα».

 

Η Μαίρη Βιδάλη στο «Λέλα Καραγιάννη – Η Μάνα της Αντίστασης».

 

Οι  περιπέτειες  της  ζωής  της  αρχίζουν  σχεδόν  από  την  εφηβική  της  ηλικία,  συνεχίζουν  στους  βαλκανικούς  πολέμους,  την  μικρασιατική  καταστροφή,  το  αλβανικό  μέτωπο,  με  κορύφωση  την  δράση  της  επί  γερμανικής  κατοχής.  Κρατάει  έτσι  αμείωτο  το  ενδιαφέρον  του  θεατή.

Ένας  αφοπλιστικός  λόγος,  ένα  θαυμάσιο  κείμενο  κεντημένο  με  απίστευτη  ευαισθησία  από  την  ερμηνεία  της  Μαίρης  Βιδάλη  που  προσέγγισε  τον  ρόλο  με  ευαισθησία  και  σεβασμό,  ώστε  να  τύχει  εξαιρετικών  κριτικών  (και  του  ιδιαιτέρως  τιμητικού  για  την  ερμηνεία  της  βραβείου  «Αντιγόνη  Βαλάκου»)  συνθέτουν  ένα  θεατρικό  έργο  που  οφείλει  να  δει  ο κάθε  Έλληνας.

Πληροφορίες: 6944 553080

Read Full Post »

Τα Αρχαία Θέατρα της Αργολίδας © Μαρία Μικεδάκη, Λέκτορας Αρχαίου Θεάτρου, Τμήμα Θεατρικών Σπουδών Πανεπιστημίου Πελοποννήσου.


 

Αρχαία θέατρα του Άργους: Το «Θέατρο της Αγοράς», το μεγάλο θέατρο του Άργους,  το θέατρο με τα ευθύγραμμα εδώλια, το ρωμαϊκό ωδείο του Άργους, τo θέατρο στο ιερό του Απόλλωνα Πυθίου ή Δειραδιώτη.

 Αρχαία θέατρα της Επιδαύρου: Το μικρό θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου, το ελληνιστικό θέατρο του Ασκληπιείου της Επιδαύρου, το ρωμαϊκό ωδείο του Ασκληπιείου της Επιδαύρου.

Το ελληνιστικό θέατρο των Μυκηνών.

 

Η αρχαιολογική σκαπάνη έχει φέρει στο φως εννέα αρχαία θέατρα στο νομό Αργολίδας. Πέντε από αυτά έχουν αποκαλυφθεί στο Άργος, τρία στην Επίδαυρο και ένα στις Μυκήνες. Αν εξαιρέσει κανείς τα δύο μικρά θέατρα του Άργους (το «Θέατρο της Αγοράς» και το θέατρο στο ιερό του Απόλλωνα Πυθίου) που προορίζονταν για συγκεντρώσεις θρησκευτικού και πολιτικού χαρακτήρα ή για λατρευτικούς σκοπούς, τα υπόλοιπα επτά θέατρα φιλοξενούσαν πρωτίστως μουσικούς αγώνες. Οι αγώνες αυτοί συνήθως περιλάμβαναν αγώνες ποίησης, οργανικής μουσικής, άσματος, χορού και δράματος. Εντάσσονταν, δε, στο πλαίσιο συγκεκριμένων εορτών που διοργάνωναν οι πιστοί προς τιμήν των θεών τους. Στις Μυκήνες ο τιμώμενος θεός ήταν ο Διόνυσος, στην Επίδαυρο ο Ασκληπιός και ο Διόνυσος, ενώ στο Άργος η Ήρα, ο Δίας και αργότερα οι θεοποιημένοι ρωμαίοι αυτοκράτορες.

 

Το τιμητικό θεωρείο στο μεγάλο θέατρο του Άργους από νοτιοδυτικά (φωτογραφία: Μ. Μικεδάκη / Copyright © Εφορεία Αρχαιοτήτων Αργολίδας – Ελληνικό Υπουργείο Πολιτισμού, Παιδείας και Θρησκευμάτων / Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων.

 

Πολλές από τις δραματικές παραστάσεις που παρουσιάζονταν στα θέατρα της Αργολίδας ήταν επαναλήψεις έργων των μεγάλων τραγικών, που είχαν εμπνευστεί τις υποθέσεις τους από μύθους που είχαν «γεννηθεί» στη συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή. Αρκεί να θυμηθεί κανείς το μύθο των Δαναΐδων, του Ορέστη και της Ηλέκτρας που εκτυλίσσεται στο Άργος, τη σπουδαιότερη από τις αργολικές πόλεις. Επιπλέον, μυθικά πρόσωπα της Αργολίδας γίνονται dramatis personae σε αρκετές – σωζόμενες ή μη – τραγωδίες. Ενδεικτικά αναφέρεται ο Περσέας στην Ανδρομέδα του Ευριπίδη, ο Ηρακλής στον Ηρακλή μαινόμενο του ιδίου τραγικού, ο Ναύπλιος (ο Νεώτερος) μαζί με τον γιο του Παλαμήδη στο έργο του Σοφοκλή Ναύπλιος Πυρκαεύς, o Ίναχος (βασιλιάς του Άργους) στην ομώνυμη τραγωδία του Σοφοκλή, o Ευρυσθέας (έτερος βασιλιάς του Άργους) στους Ηρακλείδες του Ευριπίδη και, τέλος, ο Προίτος (βασιλιάς της Τίρυνθας) στη Σθενέβοια του Ευριπίδη.

 

Το θέατρο του Ασκληπιείου της Επιδαύρου από βόρεια. Φώτο: Διάζωμα.

 

Η μουσική, με την αξεπέραστη ψυχαγωγική της δύναμη, κατείχε ιδιαίτερη θέση στο αρχαίο ελληνικό θέατρο. Από αυτή την άποψη θα πρέπει κανείς να εξάρει τη μεγάλη συνεισφορά του Άργους στην εξέλιξη της μουσικής των αρχαϊκών και κλασικών χρόνων. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο (ΙΙΙ, 131, 3), οι κάτοικοι του Άργους είχαν τα πρωτεία από όλους τους Έλληνες στη μουσική. Ονομαστοί για την τέχνη τους ήταν οι Αργείοι μουσικοί Αριστόνικος (7ος αι. π.Χ.) και Σακάδας (τέλη 7ου – αρχές 6ου αι. π.Χ.) που καθιέρωσαν την κιθάρα και τον αυλό αντίστοιχα ως αυτόνομα σολιστικά όργανα στους μουσικούς αγώνες, χωρίς τη συνοδεία άσματος, ο Ιέραξ (7ος αι. π.Χ.) που επινόησε τρία είδη συνθέσεων για αυλούς (τον ιεράκειον νόμον, το ιεράκειον μέλος και την ενδρομήν), καθώς και η ποιήτρια και μουσικός Τελέσιλλα (τέλη 6ου – αρχές 5ου αι. π.Χ.), η οποία έγινε γνωστή τόσο για τα λυρικά της ποιήματα όσο και για το ηρωικό της θάρρος που απέτρεψε την κατάληψη της πόλης της από τους Σπαρτιάτες. Από το Άργος κατάγονταν, εξάλλου, ο Ιοφώντας και ο Τιμοκράτης που συνέθεταν τα λυρικά μέρη των δραμάτων του Ευριπίδη (Γένος Ευριπίδου και Βίος, 16-17 [έκδ. CUF]). Στα ονόματα αυτά θα πρέπει, τέλος, να προστεθεί και εκείνο του Λάσου από την Ερμιόνη Αργολίδας (6ος αι. π.Χ.) που ήταν ποιητής διθυράμβων, ανακαινιστής της διθυραμβικής μουσικής και περίφημος μαθητής του Σακάδα…

Για την ανάγνωση ολόκληρης της μελέτης της κυρίας Μαρίας Μικεδάκη πατήστε διπλό κλικ στον παρακάτω σύνδεσμο: Τα αρχαία θέατρα της Αργολίδας

 

 Σχετικά θέματα:  

 

Read Full Post »

«Λυρική» Αντιγόνη: Αρχαία λύρα, χορός και ο λόγος του Σοφοκλή στην Αίθουσα «Μέγας Αλέξανδρος» στο Άργος


 

Αντιγόνη, λάδι σε καμβά, έργου του Frederic Leighton, 1882, ιδιωτική συλλογή.

Η κορυφαία τραγωδία του Σοφοκλή «Αντιγόνη», με μια λυρική ματιά και με τη συνοδεία αρχαίας λύρας θα παρουσιαστεί το Σάββατο 10 Μαρτίου στις 8:30  το βράδυ στην Αίθουσα «Μέγας Αλέξανδρος» στο Άργος.

Το μουσικό τοπίο για το λόγο του Σοφοκλή θα αποτελέσει η αρχαία ελληνική λύρα, ένα μουσικό όργανο που σιώπησε για 1.600 χρόνια και αναβιώνει στα χέρια του συνθέτη, Νίκου Ξανθούλη.

Ο Νίκος Ξανθούλης, επιστημονικός συνεργάτης της Ακαδημίας Αθηνών, καλλιτεχνικός σύμβουλος της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και αντεπιστέλλον μέλος του Αρχαιολογικού Ινστιτούτου Αμερικής, έχει αποσπάσει δύο φορές τη διάκριση «Kress Lectureship» για την έρευνά του στην αρχαία ελληνική μουσική. Τα τελευταία πέντε χρόνια έχει αφιερωθεί στη μελέτη της αρχαίας ελληνικής λύρας, για την οποία έγραψε το πρώτο σολιστικό έργο έπειτα από 1.600 χρόνια σιωπής, το «Κοντσέρτο για αρχαία λύρα και συμφωνική ορχήστρα» που παρουσίασε το 2015 στην Πολωνία και το Βερολίνο.

Στην παράσταση της «Λυρικής Αντιγόνης» ο Νίκος Ξανθούλης έχει γράψει τη μουσική, συνοδεύει με την αρχαία λύρα του τα χορικά και τους μονολόγους, τραγουδάει και ερμηνεύει τους ρόλους του φύλακα, του Αίμονα και του αγγέλου. Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Νικόλας Ταρατόρης, ο οποίος ενσαρκώνει και το ρόλο του Κρέοντα.

Η «Λυρική Αντιγόνη» θα παρουσιαστεί σε μορφή αναλογίου.

Την Αντιγόνη υποδύεται η Δώρα Γιαννίτση, που το 2014 βραβεύτηκε με το πρώτο βραβείο γυναικείου ρόλου «Romashka» του θεάτρου «Luna «Theater»» για την ερμηνεία της στο ρόλο της Αντιγόνης στη Μόσχα.

Επίσης, η χορεύτρια που ειδικεύθηκε στον αρχαίο χορό, Θάλεια- Μαρί Παπαδοπούλου, χορεύει, τραγουδάει και ερμηνεύει την Ισμήνη. Η μετάφραση είναι του Ανδρέα Χ. Ζούλα. Τέλος, την παράσταση συμπληρώνει προβολή βίντεο και σλάιντς, δημιουργώντας ένα αποτέλεσμα τόσο κλασικό όσο και μοντέρνο, λιτό όσο και περίπλοκο.

Την εκδήλωση διοργανώνουν, ο Δήμος Άργους Μυκηνών και η Κοινωφελής Επιχείρηση Δήμου Άργους Μυκηνών.

 

Read Full Post »

Το Θέατρο στο Ναύπλιο την Οθωνική περίοδο – Κείμενα και παραστάσεις. Βαρβάρα Γεωργοπούλου, Ναυπλιακά Ανάλεκτα VIΙI, Πρακτικά Επιστημονικού Συμποσίου, «150 Χρόνια Ναυπλιακή Επανάσταση» Ναύπλιο, 2013.


 

Η έλλειψη αυτοτελούς μονογραφίας για τη θεατρική δραστηριότητα στην πόλη του Ναυπλίου – η οποία εξ αιτίας της ιδιαίτερης ιστορικής σημασία του χώρου θα παρουσίαζε εξαιρετικό ενδιαφέρον – εντάσσεται στη γενικότερη έλλειψη μελετών για τη θεατρική μας ιστορία στον τομέα των τοπικών ιστο­ριών. Η σημαντικότερη πηγή μέχρι πρόσφατα υπήρξε η Ιστορία του Νικ. Λάσκαρη, η οποία αφορά μόνο τα χρόνια 1826-1834. Για την κοινωνική και πολιτιστική δραστηριότητα της πόλης του Ναυπλίου την εποχή του Καποδίστρια έχουμε τη μελέτη της Αλέκας Μπουτζουβή – Μπανιά, ενώ μέχρι το 1836 αναφέρεται η εστιασμένη στο θέατρο σχετικά πρόσφατη μελέτη της Άννας Ταμπάκη. Στην παρούσα μελέτη θα αναφερθούμε σύντομα στα σημαντικότερα γεγονότα, τα οποία είναι γνωστά από τις προαναφερθείσες πηγές, και στη συνέχεια θα εστιάσουμε σε λιγότερο γνωστά στοιχεία σχετικά με τη δραματουργία και τη θεατρική πράξη της εποχής που κυρίως μας ενδιαφέρει, δηλαδή της τριακονταετίας 1833-1862.

Η θεατρική ιστορία του Ναυπλίου, αν και υπήρξε η πρώτη πρωτεύουσα του νέου ελληνικού κράτους, δεν διαθέτει σημαντικές παραστάσεις, τις οποίες, αντίθετα, συναντάμε σε άλλα επαρχιακά κέντρα, και ειδικότερα στη Σύρο. Ωστόσο, με ποικίλους τρόπους το Ναύπλιο συνδέεται ζωηρά με το θέατρο και διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξή του ήδη από τα πρώτα βήματα της ίδρυσης του νεοελληνικού κράτους. Συγκεκριμένα, εκεί συντελείται η έκδοση σημαντικών έργων, τα οποία – το καθένα για ξεχωριστούς λόγους – συνέβαλαν στη διαμόρφωση της θεατρικής μας ιστορίας. Επίσης, το Ναύπλιο επιλέγεται ως δραματικός χώρος ιστορικών δραμάτων, κυρίως λόγω του γεγονότος που σφράγισε τη νεότερη ιστορία μας, της δολοφονίας του πρώτου Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια.

Στο Ναύπλιο γράφτηκε ένα από τα πρώτα και δυνατότερα θεωρητικά κείμενα σχετικά με τον ρόλο του θεάτρου – δεδομένου ότι προέρχεται από λαϊκή πένα απηχώντας το πνεύμα του Μακρυγιάννη. Δύο μόνο χρόνια μετά την έκρηξη της Ελληνικής Επανάστασης, το 1823, ένας από τους πρωτεργάτες της και «πολιτάρχης του Αναπλιού», ο Νικηταράς, εγκωμιάζοντας τα αγαθά της παιδείας και της υγείας και τονίζοντας την ανάγκη ύπαρξής τους στο επαναστατημένο έθνος, σε σχετικό έγγραφο προς τον τότε Υπουργό των Εσωτερικών Παπαφλέσσα προτείνει την ίδρυση θεάτρου, σχολείου και νοσοκομείου. Συγκεκριμένα, προτείνει να μετατραπεί σε θέατρο «το τζαμί του Αγάπασα». Η φιλόδοξη και άκρως πρωτοποριακή ιδέα του Νικηταρά πραγματοποιήθηκε εξήντα χρόνια αργότερα. Το 1895 το παλαιό τζαμί και πρώην Αλληλοδιδα­κτικό σχολείο στην Πλατεία Συντάγματος λειτούργησε ως Δημοτικό θέατρο.

Αλλά και στον τομέα της δραματουργίας το Ναύπλιο διεκδικεί δάφνες πρωτοπορίας, αφενός στην ελληνική γυναικεία δραματουργία και αφετέρου στον κύκλο των θεατρικών έργων με θεματολογία σχετική με την Ελληνική Επανάσταση του 1821. Η Ευανθία Καΐρη είναι η αφοσιωμένη αδελφή του θεολόγου, φιλόσοφου και παιδαγωγού Θεόφιλου Καΐρη, στον οποίο και οφείλει τη μόρφωσή της αλλά και την πρώτη της γνωριμία με το θέατρο μέσα από τα έργα του γαλλικού κλασικισμού. Τα έργα αυτά θα στείλει, κατόπιν δικής της έκκλησης στη «φιλόμουσον Ευανθίαν» ο Αδαμ. Κοραής. Ενώ ακόμη διαρκεί ο ελληνικός Αγώνας και η έκβασή του είναι αβέβαιη, «εν βρασμώ ψυχής», φορτισμένη συναισθηματικά από τα δεινά του Αγώνα, μεταξύ των οποίων και το προσωπικό πλήγμα του τραυματισμού του αδελφού της, «η χαριτωμένη Ευανθία», κατά την έκφραση Γάλλου φιλέλληνα, μετουσιώνει καλλιτεχνικά – χρησιμοποιώντας τα δραστικά όπλα της δραματικής τέχνης – την Έξοδο του Μεσολογγίου. Το έργο της εγκαινιάζει την πλούσια καλλιτεχνική παραγωγή με επίκεντρο το συγκλονιστικό γεγονός. Τρεις μόνο μήνες μετά την Έξοδο του Μεσολογγίου, τον Ιούνιο του 1826, εκδίδεται «εν Ναυ­πλίω, εν τη τυπογραφία της Διοικήσεως» το τρίπρακτο έργο Νικήρατος, «ελ­ληνίδος τινός», αφιερωμένο στις Ελληνίδες που θυσιάσθηκαν στον Αγώνα, με πρόλογο απευθυνόμενο «Προς τας Ελληνίδας». Ένα χρόνο αργότερα, το 1827, ο Αλέξανδρος Σούτσος θα αποκαλύψει την ταυτότητα της ηρωίδας αξιολογώντας το έργο και κατατάσσοντας τη συγγραφέα του στον «χορό των μουσών». Το έργο, το οποίο έχει αναλυθεί διεξοδικά από σημαντικούς μελετητές του θεάτρου μας, όπως τον Β. Πούχνερ και την Άννα Ταμπάκη, γνώρισε και αξιόλογη σκηνική σταδιοδρομία, αφού είχε την τύχη να παρασταθεί λίγο μετά τη συγγραφή του από ερασιτεχνικό θίασο και στη συνέχεια από επαγγελματικούς θιάσους. Το δράμα καταξιώνει τη συγγραφέα του και την τοποθετεί στις πρώτες Ελληνίδες εκπροσώπους της γυναικείας γραφής, και ειδικότερα της θεατρικής, εγκαινιάζοντας, παράλληλα, τον κύκλο της επαναστατικής δραματουργίας του 1821.

Μετά την άφιξη του Καποδίστρια, η βελτίωση της πολιτικής αστάθειας είχε ως αποτέλεσμα την ανάπτυξη κοσμικής κίνησης στο Ναύπλιο με τη διοργάνωση εσπερίδων και συναναστροφών, στις οποίες πρωτοστατούσαν Φανα­ριώτες και λόγιοι και οι οποίες και έγιναν οι πυρήνες της θεατρικής δραστηρι­ότητας.

Ο Φαναριώτης ποιητής και πεζογράφος Παναγιώτης Σούτσος (1806-1868). Χαρακτικό.

Ειδικότερα στο φιλολογικό σαλόνι του λόγιου γιατρού Ταλιαπιέτρα ο γαλλοτραφής Αλέξανδρος Σούτσος διάβασε την κωμωδία του Ο άσωτος, την οποία και εξέδωσε το 1830 στο Ναύπλιο που αποτελούσε και τον δραματικό της χώρο. Η κωμωδία, ωστόσο, έφερε ζωηρή τη σφραγίδα των γαλλικών κωμωδιών του Μολιέρου και οι χαρακτήρες που παρουσίαζε, δεν είχαν καμία σχέση με τη ναυπλιακή κοινωνία της εποχής. Τον Σούτσο μιμήθηκε ο νεαρός δικαστικός Γεώργιος Πραντούνας, ο οποίος μετά την επιτυχημένη ανάγνωση της τραγω­δίας του Αι Ελευθερωμέναι Αθήναι στο προαναφερθέν φιλολογικό σαλόνι, την εξέδωσε την ίδια χρονιά, το 1830, κατά προτροπήν του Ταλιαπέτρα.

Πρόκειται για πεντάπρακτη τραγωδία σε πεζό λόγο με έμμετρα χορικά στην πέμπτη πράξη και έμμετρο επίλογο. Αναφέρεται στην απελευθέρωση των Αθηνών από τους Γότθους στα τέλη του 3ου μ.Χ. αιώνα. Στόχος του συγγραφέα είναι η εξύμνηση του πατριωτικού ιδανικού, το οποίο ο ίδιος είχε πιστά υπηρετήσει και καλλιεργήσει κατά το διάστημα των παραστάσεων της Οδησσού. Συνδυάζει, όχι πάντοτε επιτυχημένα, τις επιταγές του κλασικισμού και του ρομαντισμού και όντας εμπλουτισμένο με γεγονότα της εποχής του τονίζει την ανάγκη εθνι­κής ομόνοιας και πολιτικής σταθερότητας. Ένα χρόνο αργότερα, ο Παναγιώ­της Σούτσος δημοσίευσε μαζί με τις πρώτες λυρικές του συνθέσεις το πρώτο του δραματικό έργο, τον Οδοιπόρο, αποσπάσματα του οποίου είχε επανειλημμένα διαβάσει στο φιλολογικό του σαλόνι. Κεντρικό μοτίβο του έργου, όπως και άλλων έργων του ρομαντισμού, είναι ένας ανεκπλήρωτος έρωτας, ο οποίος βασίζεται σε προσωπική εμπειρία του ίδιου του συγγραφέα με την όμορφη Ραλλού, κόρη του ηγεμόνα Σούτσου. Το έργο, αν και παρουσιάστηκε πολύ νωρίς, ήδη το 1836 στην Αθήνα, στη συνέχεια πέρασε σε σκηνική αφάνεια. Αντίθετα, είχε πρωτοφανή για τα ελληνικά δεδομένα εκδοτική ιστορία (γνώρισε 35 εκδόσεις) και μεμονωμένοι στίχοι του παρέμειναν θρυλικοί και τροφοδότησαν τους καθημερινούς έρωτες, την ερωτική ποίηση αλλά και το μελόδραμα.

Ραγκαβής – Ρίζος Αλέξανδρος (1809-1892). Ξυλογραφία: Δημοσιεύεται στο «Εθνικόν Ημερολόγιον …», Αθήνα, 1889.

Η δολοφονία του Καποδίστρια τον Σεπτέμβριο του 1831 σταμάτησε αιφνίδια την πολιτιστική κίνηση της πόλης, η οποία αναζωπυρώθηκε με την εκλογή και στη συνέχεια την άφιξη του Όθωνα το 1833. Το 1832 χάθηκε η ευκαιρία της πρώτης ολοκληρωμένης θεατρικής παράστασης στο Ναύπλιο στο σπίτι του Δημ. Καλλέργη, και μάλιστα με πρωτότυπη ελληνική κωμωδία. Την ιδέα είχε ο Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής, ο οποίος δεν πτοήθηκε από την άρνηση των κυριών να λάβουν μέρος στην παράσταση και εντός τριών ημε­ρών έγραψε τη μονόπρακτη κωμωδία Γάμος άνευ νύμφης. Τελικά όμως, πάλι λόγω γυναικείας υπαιτιότητας – και συγκεκριμένα για να μην παρεξηγηθούν δύο κυρίες, επειδή υπήρχε φόβος να ταυτιστούν με πρόσωπα της κωμωδίας – ματαιώθηκε η παράσταση. Το έργο παραστάθηκε στην Αθήνα το 1843 με τον ίδιο τίτλο και στη συνέχεια με τον τίτλο Ο γάμος της Αρχοντούλας το συμπεριέλαβε ο Ραγκαβής στα Άπαντά του. Στο Ναύπλιο, επειδή αποφασίστηκε από τους συμμετέχοντες να μην ειπωθεί τίποτα από σκηνής προς αποφυγήν κάθε παρεξηγήσεως εκ μέρους του ακροατηρίου, προτιμήθηκε η παντομίμα και ο ίδιος ο Ραγκαβής ανέλαβε τον γυναικείο ρόλο. Η απόδοση του ρόλου από άνδρα καθώς και ο κινησιακός κώδικας που επιλέχτηκε στη θέση του λόγου, αν και υπαγορεύτηκαν από εξωτερικούς παράγοντες, ωστόσο αποτελούν ιδιάζουσες απόπειρες οι οποίες, απηχώντας πανάρχαιες μορφές θεάτρου, εγγράφονται στις κατακτήσεις της πρωτοπορίας…

Για την ανάγνωση ολόκληρης της ανακοίνωσης πατήστε διπλό κλικ στον παρακάτω σύνδεσμο: Το Θέατρο στο Ναύπλιο την Οθωνική περίοδο – Κείμενα και παραστάσεις

 

Διαβάστε ακόμη:

Read Full Post »

Θέατρο –  «Κύκνειο Άσμα Γυναικών» | 1 & 2 Ιουνίου 2017 στις Φυλακές Λεονάρδου, Ναύπλιο


 

Για τρίτη συνεχόμενη χρονιά  οι φοιτητές του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου στα πλαίσια του μαθήματος Θεατρική Παραγωγή το οποίο διδάσκεται αποκλειστικά στο Τμήμα διοργανώνουν το  Φεστιβαλάκι Θεατρικής Παραγωγής 2017.

Ομάδες φοιτητών  παρουσιάζουν  στο  Ναύπλιο δικές τους παραστάσεις  με έργα της επιλογής τους. Οι παραστάσεις τους συνδυάζουν τις γνώσεις που αποκόμισαν από την τετραετή φοίτησή τους στο Τμήμα και έχουν ως στόχο να επικοινωνήσουν τις καλλιτεχνικές τους ανησυχίες με ένα ευρύτερο κοινό, αναδεικνύοντας παράλληλα και την πόλη του Ναυπλίου αφού οι παραστάσεις λαμβάνουν χώρο σε διάφορα σημεία της πόλης.

 

Κύκνειο Άσμα Γυναικών

Η θεατρική ομάδα Incompatible theater group παρουσιάζει την  παράσταση «Κύκνειο Άσμα Γυναικών», διασκευή του έργου «Δυο Γυναίκες Χορεύουν» του Ζουζέπ Μαρία Μπενέτ Ζουρνέτ διάρκειας 100 λεπτών.  Την Πέμπτη 1 και την Παρασκευή 2 Ιουνίου 2017 στις Φυλακές Λεονάρδου. Κτήριο Λεονάρδου, Κωνσταντινουπόλεως & Εθνικής Αντίστασης, Ναύπλιο.

Η  παράσταση ανήκει στο Φεστιβαλάκι Θεατρικής Παραγωγής 2017 που διοργανώνεται στο πλαίσιο του μαθήματος Θεατρική Παραγωγή με διδάσκουσα την κα. Άννα Τσίχλη, του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών Ναυπλίου του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου.

 

Κύκνειο Άσμα Γυναικών

 

Κύκνειο Άσμα Γυναικών

 

H θεατρική ομάδα:

Η ομάδα  απαρτίζεται από τεταρτοετείς και τριτοετείς φοιτητές και δημιουργήθηκε τον Οκτώβριο του 2016  στα πλαίσια του μαθήματος Σκηνοθεσία ΙΙΙ  της διδάσκουσας Άννας Τσίχλης του ΤΘΣ Ναυπλίου του ΠΑΠΕΛ, Όπου παρουσίασε την παράσταση «ΤΡΟΥΜΠΑ: Γυναίκες ενός κατώτερου Θεού» στις 12  Δεκεμβρίου 2016 στο Θέατρο Τριανόν.

Η παράσταση:

«Δυο γυναίκες με διαφορετικές ηλικίες,  μνήμες, επιθυμίες και οπτική, τους φέρνει κοντά η μοίρα  και τους ανατρέπει όλη τους τη ζωή. Μια δύστροπη ηλικιωμένη γυναίκα με πάθος για τα κόμικς ζει απομονωμένη από τον κόσμο και σχεδόν ξεχασμένη από τους οικείους της.  Και μια νεαρή, σημαδεμένη από ένα μοιραίο τραγικό λάθος, που την φροντίζει. Αφημένες και οι δύο στο ρήμαγμα του χρόνου, στα απωθημένα και στα λάθη του χτες, ξεδιπλώνουν η μία στην άλλη τις επιθυμίες, τους φόβους και το παρελθόν τους και οδηγούνται στην απόφαση να «χορέψουν» στο ρυθμό που επιλέγουν οι ίδιες αψηφώντας τους πάντες και τα πάντα».

Μια παράσταση κοινωνικού χαρακτήρα που απεικονίζει με καθαρό ρεαλισμό την ωμή πραγματικότητα που εμείς οι άνθρωποι δεν βλέπουμε, είτε γιατί εθελοτυφλούμε είτε γιατί αυτή είναι καλά κρυμμένη πίσω από τσιμεντένιους τοίχους και προσποιητά χαμόγελα δυστυχισμένων ανθρώπων. Στοιχεία κωμικά και τραγικά μπλέκονται συνεχώς και αδιαλείπτως. Δυο διαφορετικοί και ταυτόχρονα ίδιοι κόσμοι συναντιούνται και μας μαθαίνουν την πραγματική έννοια της αγάπης, των ονείρων, της  μοναξιάς, της απομόνωσης, της διαφορετικότητας, της γενναιοδωρίας, του τι είναι το πιο σημαντικό στην ζωή, αλλά τελικά πιο είναι το νόημα της.

 

Κύκνειο Άσμα Γυναικών

Συντελεστές:

Σκηνοθεσία: Μπαζιώνη Μάρθα
Βοηθός Σκηνοθέτη: Χριστάνη Βαλεντίνα
Επιμέλεια Κίνησης: Μούντριχα Άννα Μαρία
Σκηνικά-Κουστούμια: Λύκου Ρένα
Κατασκευή σκηνικών: Λευτέρης Μπάλι
Μουσική επιμέλεια: Χριστάνη Βαλεντίνα
Φωτογραφίες: Συγγενίδη Ελένη
Video: Σιαχάμη Αναστασία

Ερμηνεύουν: Καλογεροπούλου Ντίνα, Λύκου Ρένα

Είσοδος Ελεύθερη
Τηλέφωνο Κρατήσεων: 6983088134, 6972614841

Στην είσοδο θα υπάρχει κουτί για την  ενίσχυση του συλλόγου «Πύλη Πολιτισμού» με σκοπό την αγορά τροφίμων, για άπορες οικογένειες του Ναυπλίου.

Read Full Post »

Εγκαίνια του καινούργιου χώρου «Θέατρο πρόταση» του συλλόγου Πολιτιστική Αργολική Πρόταση 


 

Την Κυριακή 4 Δεκεμβρίου στις 7:30 μ.μ. θα πραγματοποιηθούν τα εγκαίνια του καινούργιου χώρου «Θέατρο Πρόταση» (Οδυσσέα Ανδρούτσου 13, Άργος) του συλλόγου Πολιτιστική Αργολική Πρόταση. 

Το πρόγραμμα θα ανοίξει το Θεατρικό τμήμα με ποιήματα του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα και πιάνο, τη σκυτάλη θα πάρει η χορωδία. Επίσης θα γίνει προβολή ταινίας ντοκιμαντέρ του Γιώργου Ζέρβα «Αλκυονίδες ημέρες» και η βραδιά θα κλείσει με το μουσικό σχήμα Τρεις & Μία και ένα ποτήρι κρασί.

 

Η Χορωδία του Συλλόγου

Η Χορωδία του Συλλόγου

 

Ο σκηνοθέτης Νικόλας Ταρατόρης και ο θίασος της Πολιτιστικής Αργολικής Πρότασης.

Ο σκηνοθέτης Νικόλας Ταρατόρης και ο θίασος της Πολιτιστικής Αργολικής Πρότασης.

 

Στο ντοκιμαντέρ «Αλκυονίδες ημέρες» θα παρακολουθήσουμε  στιγμιότυπα από τη ζωή της Πολιτιστικής Αργολικής Πρότασης.

«Η επαρχία παρουσιάζει για κάποιους κατοίκους κάτι το ασφυκτικό. Το στενό περιβάλλον και η κυριαρχία της πρακτικής πλευράς της ζωής ψαλιδίζουν το μερτικό τους στην ισορροπία και τη χαρά. Πολιτιστικοί σύλλογοι, όπως η Πολιτιστική Αργολική Πρόταση, αποτελούν σανίδα σωτηρίας γι’ αυτούς τους ανήσυχους ερασιτέχνες κάθε ηλικίας.

Στην προσπάθειά τους για υπαρξιακή επιβίωση δημιουργούν μια ανοιχτή συλλογικότητα, ανακαλύπτουν καινούργια πράγματα, διαβάζουν ποιήματα, τραγουδούν, αναλύουν θεατρικά έργα και προετοιμάζουν παραστάσεις με αφετηρία έργα γνωστών δημιουργών. Αποδρούν λυτρωτικά από τη μονοτονία και τη μοναξιά της καθημερινότητας και συμμετέχουν σε μια τελετουργία μεταμόρφωσης αναζητώντας τα ανθρώπινα.

Οδηγός τους δεν είναι η επίδειξη και ο παθολογικός ναρκισσισμός αλλά η ευφορία της συνάντησης, η χαρά του παιχνιδιού, η αναζήτηση νοήματος. Διεκδικούν να γίνουν πνευματικοί άνθρωποι, όχι για να πουλάνε πνεύμα, αλλά για να παίρνουν και να δίνουν πνοή στο διπλανό τους.

Μια στοχαστική ματιά στον ανιδιοτελή κόσμο της ερασιτεχνικής δημιουργίας στην ελληνική επαρχία σήμερα που αφθονούν οι κατακερματισμένοι κοινωνικοί χώροι και η απομόνωση…

Read Full Post »

Ο Rush Rehm και η παράστασή του Κλυταιµνήστρα – Αντίνοµο Δίκαιο, Ναύπλιο, θέατρο «Τριανόν», Πέμπτη 17 Μαρτίου 2016


 

Ένας πολύ σημαντικός μελετητής του Αρχαίου Ελληνικού Δράματος, ο Rush Rehm, ιδρυτής και Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Stanford Repertory Theater και διακεκριμένος καθηγητής των Τμημάτων Classics και Theater & Performance Studies του Πανεπιστημίου Stanford, έρχεται στην Ελλάδα για να παρουσιάσει την παράσταση Κλυταιμνήστρα – Αντίνομο Δίκαιο, τη δική του προσέγγιση της Ορέστειας του Αισχύλου, στο Ναύπλιο, στο θέατρο «Τριανόν», στις 17 Μαρτίου 2016, στις 20.00.

Courtney Walsh (Κλυταιμνήστρα)

Courtney Walsh (Κλυταιμνήστρα)

Προσκεκλημένος του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου και του ερευνητικού προγράμματος ARCH (Archival Research & Cultural Heritage), ο Rush Rehm, θα παρουσιάσει την Ορέστεια του Αισχύλου από την πλευρά της Κλυταιμνήστρας, του μόνου χαρακτήρα που εμφανίζεται και στα 3 έργα της τριλογίας. H δική του Κλυταιμνήστρα είναι η «γυναίκα που σκέφτεται σαν άνδρας», όπως την περιγράφει ο Φύλακας στο πρώτο επεισόδιο του Αγαμέμνονα. Σύζυγος, βασίλισσα, μητέρα, ερωμένη, η Κλυταιμνήστρα πράττει ως λειτουργός της δικαιοσύνης, δίνοντας και τον τίτλο στην παράσταση αλλά και την αφορμή να αντιμετωπίσουμε την ηθική πολυπλοκότητα της τριλογίας του Αισχύλου.

Η παράσταση αποτελείται από μία σύνθεση αποσπασμάτων από τις τραγωδίες Αγαμέμνων, Χοηφόροι, Ευμενίδες του Αισχύλου και από την Ιφιγένεια εν Αυλίδι του Ευριπίδη, εκεί που για πρώτη φορά ακούγεται η προφητεία που θα σηματοδοτήσει το δράμα του οίκου του Αγαμέμνονα.

Σε έναν καταιγιστικό 40λεπτο μονόλογο που ερμηνεύει η βραβευμένη Courtney Walsh, βασικό μέλος του Stanford Repertory Theater, τίθενται ζητήματα πολιτικής κυριαρχίας, ισότητας των φύλων, σαρκικής επιθυμίας, πίστης στο αίμα. Ποιήτρια και δολοφόνος ταυτόχρονα, η Κλυταιμνήστρα μας θαμπώνει με τη λεκτική και θεατρική της τόλμη και εκφράζει μια συγκινητική έκκληση να εκδικηθούμε για όλα όσα έχει χάσει.

Λίγα λόγια για τον Rush Rehm:

Ιδρυτής και Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Stanford Repertory Theater, ο Rush Rehm έχει σκηνοθετήσει πολλές παραγωγές του θιάσου, μεταξύ των οποίων Λυσιστράτη του Αριστοφάνη (διασκευή Amy Freed), Δηιάνειρα (διασκευή από τις Τραχίνιες του Σοφοκλή), Ηλέκτρα του Σοφοκλή, Χοηφόροι του Αισχύλου, Ηλέκτρα του Ευριπίδη, Οι Περιπλανήσεις του Οδυσσέα (μετάφραση Oliver Taplin), η οποία παρουσιάστηκε στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης. Καθηγητής των Τμημάτων Classics και Theater and Performance Studies του Πανεπιστημίου Stanford, ο Rush Rehm έχει γράψει πολλά άρθρα για την αρχαία ελληνική τραγωδία, καθώς και το Oresteia: A Theatre Version (Hawthorn Press, που έχει αποτελέσει τη βάση για το Κλυταιμνήστρα: Αντίνομο Δίκαιο), Marriage to Death: The Conflation of Marriage and Funeral Rituals in Greek Tragedy (Princeton), The Play of Space: Spatial Transformation in Greek Tragedy (Princeton), Greek Tragedy and the Modern World (Duckworth) και την καινούργια έκδοση του Greek Tragic Theatre με τίτλο Understanding Greek Tragic Theatre (Routledge), η οποία θα κυκλοφορήσει μέσα στο 2016.

Λίγα λόγια για την Courtney Walsh:

Βασικό μέλος του Stanford Repertory Theater (SRT), η CourtneyWalsh έχει υποδυθεί τη Judith Bliss στο Hay Fever του Ν. Coward in 2015 και το 2014 ερμήνευσε κεντρικούς ρόλους στα An Inspector Calls, War of the Worlds, Moby Dick–Rehearsed, το οποίο συνσκηνοθέτησε κερδίζοντας το Bay Area Theatre Award for Outstanding Production, Directing, and Acting Ensemble. Οι πιο πρόσφατες ερμηνείες της στο San Francisco Bay Area, περιλαμβάνουν τις Νόρα στo Κουκλόσπιτο και Mrs. Robinson στον Πρωτάρη.

Το 2017 θα ερμηνεύσει τη Φαίδρα του Ρακίνα στο Cutting Ball. Η Courtney σπούδασε υποκριτική στο Yale University και εργάστηκε πολλά χρόνια ως ηθοποιός στο Los Angeles. Έκανε μία παύση για να πάρει πτυχίο δικηγόρου, με το οποίο εκπροσώπησε παιδιά σε περιπτώσεις κακοποίησής τους. Επέστρεψε στο σανίδι το 2006, ως μέλος του Stanford Repertory Theater, ανεβάζοντας παραστάσεις στην Αμερική και αλλού. Η πιο πρόσφατη ταινία στην οποία συμμετέχει, The Track, προβλήθηκε στα φεστιβάλ της Βοστώνης, του Μαϊάμι, του Σαν Βάλεϋ, της Σονόμα και του Λας Βέγκας. Η Courtney διδάσκει Υποκριτική στο Stanford University.

Συντελεστές

Δραματουργική επεξεργασία, σκηνοθεσία: Rush Rehm
Ερμηνεία: Courtney Walsh
Διοργάνωση: Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου, Τμήμα Θεατρικών Σπουδών | Stanford University, Stanford Repertory Theatre | ARCH-Archival Research & Cultural Heritage
Χαιρετισμός: Άλκηστις Κοντογιάννη, Πρόεδρος του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών, Κοσμήτωρ της Σχολής Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου
Επιστημονική επιμέλεια, συντονισμός, παρουσίαση: Έλενα Παπαλεξίου
Διερμηνεία: Εύη Φίλη
Μετάφραση, υπέρτιτλοι: Αύρα Ξεπαπαδάκου
Οργανωτική υποστήριξη: Ελπίδα Κομιανού, Βούλα Δαμάλα, Ασημίνα Ξυλά, Χριστίνα Θεμελή,
Επικοινωνία και προβολή: OPUS Integrated Communication
Τεχνική υποστήριξη: Μάνος Σταθόπουλος

«Τριανόν» – Πλατεία Συντάγματος, Ναύπλιο

Είσοδος ελεύθερη

Διάρκεια: 40′

Γλώσσα: Αγγλικά με ελληνικούς υπέρτιτλους

Συζήτηση του σκηνοθέτη με το κοινό μετά την παράσταση.

Read Full Post »

Older Posts »