Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Posts Tagged ‘Πολιτισμός’

Εικόνες γαλλικής παρουσίας στην Αργολίδα – θέματα μιας διαχρονικής συνάντησης. Σάββατο 26 Μαΐου 2018 στις 19:00 στο Πνευματικό Κέντρο Ερμιόνης. 


 

Εικόνες γαλλικής παρουσίας στην Αργολίδα – θέματα μιας διαχρονικής συνάντησης. Την εκδήλωση διοργανώνουν το Ν. Π. Πολιτισμού & Παιδείας Δ. Ερμιονίδας, η ΕΣΛΑ, η Δημοτική Βιβλιοθήκη Κρανιδίου και η Δημοτική Βιβλιοθήκη Ερμιόνης, με αφορμή τα 190 χρόνια από την οργάνωση της Γαλλικής Επιστημονικής Αποστολής στο Μοριά.

 Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 26 Μαΐου 2018 στις 19:00 στο Πνευματικό Κέντρο Ερμιόνης.

 

Θα μιλήσουν:

Ελένη Στογιάννου – διευθύντρια Γυμνασίου Κρανιδίου, με θέμα «Προλεγόμενα γαλλικής παρουσίας στην Αργολίδα και την Ερμιόνη».

Γ. Σπετσιώτης – πρόεδρος Ερμιονικού Συνδέσμου, με θέμα «Αποτυπώματα ελληνογαλλικής φιλίας και συνεργασίας με όνομα Ερμιόνη».

Γ. Κόνδης – κοινωνιολόγος, με θέμα «Η Γαλλική Επιστημονική Αποστολή στο Μοριά. Ρόλος και σημασία για την Αργολίδα».

Αν. Βουτηρά – σύμβουλος γαλλικής γλώσσας, με θέμα «Η σπουδαιότητα του θεσμού της Γαλλοφωνίας και οι κοινές πολιτισμικές αξίες της με την Ελλάδα».

Nelly Muller – προξενική σύμβουλος για τους Γάλλους της Ελλάδας, με θέμα «Η γαλλική κοινότητα στην Ερμιόνη σήμερα. Το παράδειγμα του σχολείου flame».

 

Εικόνες γαλλικής παρουσίας στην Αργολίδα

Στις 3 Μαρτίου του 1829, η γαλλική πολεμική φρεγάτα με το αρχαίο όνομα CYBELE (Κυβέλη) που, 22 μέρες πριν σαλπάρισε από την Τουλώνη (Toulon), πιάνει τον όρμο του Ναυαρίνο και αποβιβάζει ένα στρατιωτικό σώμα και τα μέλη της Γαλλικής Επιστημονικής Αποστολής για το Μοριά. Είχε προηγηθεί σειρά σημαντικών γεγονότων μεταξύ των οποίων και ολόκληρη η προετοιμασία οργάνωσης της Αποστολής που έγινε πραγματικότητα και επισημοποιήθηκε τον Ιούλιο του 1828 όταν οι τρεις ρυθμίστριες Ευρωπαϊκές Δυνάμεις (Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία) αποφάσισαν με το πρωτόκολλο του Λονδίνου (19 Ιουλίου 1828) την αποστολή στο Μοριά γαλλικού εκστρατευτικού σώματος. Η προετοιμασία είχε ήδη επιτευχθεί με τις πιέσεις των Γάλλων Φιλελλήνων στη γαλλική κυβέρνηση για να χρηματοδοτήσει την αποστολή και το πρωτόκολλο έδωσε απλά την τυπική έγκριση για την εκκίνηση της γαλλικής αποστολής.

Βρισκόμαστε στο έβδομο έτος του Απελευθερωτικού Αγώνα. Δέκα μήνες πριν, ο συμμαχικός στόλος είχε καταναυμαχήσει τον τουρκικό στο Ναυαρίνο (20 Οκτωβρίου 1827) ανοίγοντας το δρόμο για την Ελληνική Ανεξαρτησία. Επτά μήνες μετά η ελπιδοφόρα άφιξη του Κυβερνήτη Ι. Καποδίστρια (8 Ιανουαρίου 1828), θα σημάνει την προσπάθεια οργάνωσης ενός κράτους και, παράλληλα οι διεθνείς συγκυρίες δημιουργούν ένα θετικό περιβάλλον για την ελληνική υπόθεση με την έναρξη του νέου ρωσοτουρκικού πολέμου στις 27 Απριλίου 1828. Αυτό είναι το πλαίσιο των γεγονότων μέσα στο οποίο εξελίσσεται μια από τις σημαντικότερες γαλλικές πρωτοβουλίες που ονομάστηκε «Γαλλική Επιστημονική Αποστολή στο Μοριά». Το έργο της θα αποτελέσει μια εξαιρετική βάση πληροφοριών σε διάφορους ζωτικούς τομείς για την ανάπτυξη του νέου κράτους.

Οι σχέσεις που διαμορφώθηκαν στο πέρασμα του χρόνου μεταξύ των δυο χωρών είναι ιδιαίτερες και αναπτύχθηκαν πολύπλευρα. Βεβαίως, οι διπλωματικές σχέσεις, όπως και οι προσωπικές, καλλιεργούνται. Η πλήρης ένταξη της Ελλάδας, το Νοέμβριο του 2006, στον Διεθνή Οργανισμό Γαλλοφωνίας, δημιούργησε μια νέα δυναμική στις σχέσεις των δυο χωρών και ενίσχυσε τις αναπτυξιακές δυνατότητες της χώρας μας σε μια σειρά από τομείς πολιτιστικούς, οικονομικούς και κοινωνικούς. Η Ελλάδα είναι παρούσα και μπορεί να αναπτύξει ακόμη περισσότερο την παρουσία της μέσω του γαλλόφωνου δικτύου σχέσεων. Βεβαίως, «ιδιαίτερες» σχέσεις δεν σημαίνει «αποκλειστικές» σχέσεις. Όμως, δεν είναι τυχαία η προτίμηση των γαλλόφωνων για τη χώρα μας. Μπορούμε μάλιστα, ιδιαίτερα για την Αργολίδα, να ισχυριστούμε πως πρόκειται για έναν από του σημαντικότερους γαλλόφωνους προορισμούς στην Ελλάδα και γενικότερα τη Μεσόγειο.

Οι κοινότητες των Γάλλων στη χώρα μας αποτελούν δυναμικά στοιχεία της ελληνικής πραγματικότητας, γεγονός που επιβεβαιώνεται από παραδείγματα όπως η γαλλική κοινότητα της Ερμιόνης, μια κοινότητα δυναμική που ενισχύει σε τοπικό επίπεδο την εικόνα της Αργολίδας. Οι δράσεις της κοινότητας αυτής εκτός από οικονομικές είναι εκπαιδευτικές και πολιτισμικές υπογραμμίζοντας ακόμη περισσότερο την κοινή πορεία των δυο κοινοτήτων.

Η συνάντηση της Ερμιόνης το Σάββατο 26 Μαΐου 2018, θα προσπαθήσει μέσα από τις τέσσερεις αυτές θεματικές να καταγράψει ιστορικά, κοινωνικά και οικονομικά στοιχεία των ελληνογαλλικών σχέσεων, προσδιορίζοντάς τα με μια «αργολική» οπτική. Είναι η πρώτη φορά που επιχειρείται η οριοθέτηση μιας διαχρονικής συνάντησης δυο κοινοτήτων που αναφέρονται σε κοινές πολιτισμικές καταβολές και αυτοπροσδιορίζονται από αυτές.

 

Γεώργιος Η. Κόνδης

Read Full Post »

Φίλιππος Τσιμπόγλου: «Ποιος χρειάζεται τη βιβλιοθήκη σήμερα;»


 

Ποιος χρειάζεται τη βιβλιοθήκη σήμερα;

Την Παρασκευή 25 Μαΐου, και ώρα 7.30 μ.μ., η Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Ναυπλίου «Ο Παλαμήδης», το Κέντρο Ελληνικών Σπουδών Ελλάδος Πανεπιστήμιο Harvard, και η Νέα Βιβλιοθήκη του Χώρου Τέχνης και Πολιτισμού Φουγάρο, θα οργανώσουν εκδήλωση – ανοιχτή συζήτηση με θέμα: «Ποιος χρειάζεται τη βιβλιοθήκη σήμερα;». Προσκεκλημένος ομιλητής θα είναι ο Γενικός Διευθυντής της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος, Δρ. Φίλιππος Τσιμπόγλου. Ο Δρ. Τσιμπόγλου θα μιλήσει για την μετεγκατάσταση της Εθνικής Βιβλιοθήκης στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος και θα συζητήσει με το κοινό για τον ρόλο των βιβλιοθηκών στη σύγχρονη κοινωνία. Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στην Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Ναυπλίου «Ο Παλαμήδης».

 

Φίλιππος Τσιμπόγλου – (φωτ. Νίκος Κοκκαλιάς)

 

Φίλιππος Τσιμπόγλου

Ο Φίλιππος Τσιμπόγλου κατέχει διδακτορικό στη Βιβλιοθηκονομία – Επιστήμη της Πληροφόρησης από το Ιόνιο Πανεπιστήμιο (2005) και πτυχίο Οικονομικών από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών (πρώην ΑΣΟΕΕ-1983). Υπήρξε Διευθυντής της Βιβλιοθήκης του Πανεπιστημίου Κύπρου και ex officio μέλος της Συγκλήτου (1999-2014). Διετέλεσε προϊστάμενος τριών Τμημάτων στο Εθνικό Κέντρο Τεκμηρίωσης / Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών και υπεύθυνος ευρωπαϊκών, διαρθρωτικών και αναπτυξιακών προγραμμάτων (1983-1999). Το 2008 κυκλοφόρησε το βιβλίο του «Συνεργασίες βιβλιοθηκών. Μια συστημική προσέγγιση». Έχει δημοσιεύσει άρθρα σε διεθνή επιστημονικά περιοδικά, βιβλία και πρακτικά συνεδρίων.

Από το 2014 είναι Γενικός Διευθυντής της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος. Συντονίζει το έργο της μετεγκατάστασής της στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος. Είναι υπεύθυνος για την οργάνωση και το σχεδιασμό ψηφιακών υπηρεσιών που εντάσσουν τη Βιβλιοθήκη στην ψηφιακή εποχή. Ταυτόχρονα είναι υπεύθυνος για τον σχεδιασμό και τη λειτουργία πρότυπων καινοτόμων υπηρεσιών που αποτελούν κεντρικές υπηρεσίες μιας Εθνικής Βιβλιοθήκης.

 

Read Full Post »

Κατσαγάνη Γεωργία – Ταφή, Ανάθεση, Τιμή: Έμμετρες Επιγραφές της Αργολίδος από την Αρχαϊκή Εποχή έως την Ύστερη Αρχαιότητα. Έκδοση: Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Φιλοσοφική Σχολή. Σαριπόλειος Βιβλιοθήκη.


 

Με το βιβλίο αυτό επιχειρείται η μελέτη των δημοσιευμένων επιτύμβιων, αναθηματικών και τιμητικών έμμετρων επιγραφών που έχουν βρεθεί στην Αργολίδα και καλύπτουν την περίοδο από την αρχαϊκή εποχή μέχρι και την ύστερη αρχαιότητα.

Μετά τη μνημειώδη έκδοση της Ακαδημίας του Βερολίνου (1G IV και 1C IV21) στις αρχές του 20ου αι., έχουν έλθει στο φως πολλές νέες επιγραφές, είτε από συστηματικές ανασκαφές είτε από τυχαίο γεγονός, οι οποίες έχουν μελετηθεί, κυρίως, από αρχαιολόγους, μεμονωμένα και αποσπασματικά. Στην παρούσα εργασία όλες σχεδόν οι δημοσιευμένες επιτύμβιες, αναθηματικές και τιμητικές επιγραφές δίνονται ως αδιάσπαστο σύνολο.

Η επιγραφική μελέτη, η φιλολογική ερμηνεία και η ιστορική επεξεργασία του εν λόγω πρωτογενούς υλικού – αδιερεύνητου ως συνόλου μέχρι σήμερα- προσδιορίζει ακριβέστερα τη θέση ενός σημαντικού τμήματος της Πελοποννήσου στον αρχαίο κόσμο.

 

Ταφή, Ανάθεση, Τιμή: Έμμετρες Επιγραφές της Αργολίδος

 

Το ιστορικό πλαίσιο

Στην αρχαιότητα Ἀργολική ή Ἀργολίς ή Ἀργεία καλούνταν η χερσόνησος που βρίσκεται μεταξύ του Σαρωνικού και του Αργολικού κόλπου, στην οποία ανήκαν οι περιοχές της Τροιζηνίας, της Ερμιονίδος, του Ναυπλίου, του Άργους (εκτός από το δυτικό τμήμα της Αλέας) και ενός τμήματος της Κορινθίας. Στην Αργολίδα ανήκαν επιπλέον τα νησιά: Καλαύρια (Πόρος), Υδρέα (Ύδρα), Πιτυούσα (Σπέτσες) και άλλα μικρότερα. Τέλος, στην εποχή της δυναστείας των Αντωνίνων, η Αργολίδα περιλάμβανε επιπλέον τη Στυμφαλία και την Αλέα.

Το κράτος των Αργείων σε όλες τις περιόδους της ιστορίας του ξεπέρασε όλα τα άλλα (Τίρυνθα, Ναυπλία, Ασίνη, Μυκήνες, Ερμιόνη, Τροιζήνα και Επίδαυρο) σε έκταση και δύναμη και επιχείρησε να ασκήσει ένα είδος επικυριαρχίας στους γείτονες. Τον 7ο αι. π.Χ. σημαντικό ρόλο φαίνεται να έπαιξε ο Φείδων, παρ’ όλο που οι πληροφορίες γι’ αυτόν είναι ελάχιστες, αόριστες και αντιφατικές. Το έτος 669 π.Χ. σημειώθηκε η πρώτη νίκη των Αργείων εναντίον των Σπαρτιατών στις Υσιές. Στο μεταίχμιο του 6ου προς τον 5ο αι. π.Χ. η ιστορία των εξωτερικών σχέσεων του Άργους ταυτίζεται με τις πολεμικές συγκρούσεις του με τη Σπάρτη. Η χρονολογία της καθοριστικής – για την έκβαση της μακροχρόνιας διαμάχης τους – σύγκρουσης στη Σήπεια τοποθετείται στο 494 π.Χ. Οι Αργείοι έχασαν την Τίρυνθα και τις Μυκήνες, οι οποίες ανέκτησαν την αυτονομία τους, προσχώρησαν στην Πελοποννησιακή Συμμαχία και ακολούθησαν πολιτική διαφορετική από του Άργους.

Κατά τους Περσικούς πολέμους οι Αργείοι τήρησαν ουδετερότητα, ενώ η Τίρυνθα και οι Μυκήνες έστειλαν μικρή δύναμη στις μάχες των Θερμοπυλών και των Πλαταιών. Γύρω στο 472 π.Χ. εγκαθιδρύθηκε στο Άργος δημοκρατικό πολίτευμα με σαφή την επίδραση των αθηναϊκών θεσμών (σημαντικό ρόλο πρέπει να διαδραμάτισε και ο εξόριστος στο Άργος Θεμιστοκλής), κυρίως μετά τη συμμαχία Άργους – Αθήνας (462 π.Χ.). Από τη συμμετοχή τους στους Περσικούς πολέμους, οι Μυκήνες απέκτησαν μεγάλη δόξα, ώστε οι Αργείοι να θελήσουν να τις εξαφανίσουν (468 π.Χ.). Οι Μυκηναίοι αντιστάθηκαν σθεναρά στην επίθεση των Αργείων· υποχρεώθηκαν όμως να παραδώσουν την πόλη τους στους Αργείους, οι οποίοι κυριολεκτικά την ισοπέδωσαν (460 π.Χ.). Αλλά και οι κάτοικοι της Τίρυνθος νικήθηκαν, εκδιώχτηκαν από τους Αργείους και εγκαταστάθηκαν στους Αλιείς.

Όταν ξέσπασε ο Πελοποννησιακός πόλεμος το 431 π.Χ., η Αθήνα ανανέωσε το ενδιαφέρον της για την Ακτή και το 430 π.Χ. λεηλάτησε τους Αλιείς, την Τροιζήνα, την Ερμιόνη και την Επίδαυρο. Στα πρώτα δέκα έτη του πολέμου αυτού, το Άργος παρέμεινε ουδέτερο· προσχώρησε δε για πρώτη φορά στην Πελοποννησιακή Συμμαχία το 418 π.Χ. Σε αυτό το διάστημα οι ολιγαρχικοί κατέλυσαν τη δημοκρατία στο Άργος, αλλά ένα χρόνο αργότερα ανατράπηκε το ολιγαρχικό καθεστώς που είχαν επιβάλει. Με το τέλος του Πελοποννησιακού πολέμου και παρά την ήττα της Αθήνας, το Άργος δεν συμμάχησε με τη Σπάρτη.

Το 338 π.Χ. ο Φίλιππος Β΄ ενεπλάκη στα πράγματα της Ν. Ελλάδος και νίκησε στη Χαιρώνεια τους ενωμένους Θηβαίους, Αθηναίους, Κορινθίους και Φωκείς· οι Αργείοι δεν συμμετείχαν, διότι είχαν υπογράψει συνθήκη ειρήνης με τους Μακεδόνες και γενικά έτρεφαν φιλικά αισθήματα γι’ αυτούς· αργότερα συμμετείχαν στην εκστρατεία του Αλεξάνδρου Γ΄ κατά των Περσών. Μετά τον θάνατο του Αλεξάνδρου Γ΄ το Άργος, η Σικυών, η Κόρινθος και οι πόλεις της Ακτής, παρακινημένες από τον Δημοσθένη, ανέλαβαν πόλεμο κατά των Μακεδόνων (Λαμιακός πόλεμος), αλλά νικήθηκαν από τον Αντίπατρο και, αφού υποτάχτηκαν, δέχτηκαν μακεδονική φρουρά. Στο Άργος η εξουσία μέχρι το 316 π.Χ. περιήλθε στους ολιγαρχικούς, ενώ πολλοί δημοκρατικοί εξορίστηκαν.

Το 305 π.Χ. ο Κάσσανδρος έγινε κύριος του Άργους και εμπιστεύθηκε τη «φύλαξή» του στον αδελφό του Πλείσταρχο. Δύο χρόνια αργότερα (303 π.Χ.) ο Δημήτριος Πολιορκητής εκδίωξε από εκεί τη φρουρά του Κασσάνδρου, μετά από σκληρή αντίσταση των πολιορκημένων. Το Άργος όμως είχε χάσει την παλαιά του δύναμη και είχε περιέλθει σε δεύτερης τάξης πόλη της Πελοποννήσου, ενώ αντίθετα η θρησκευτική ζωή στην Αργολίδα απέκτησε μεγαλύτερη σημασία. Οι Μακεδόνες ηγεμόνες παρέμειναν για αρκετό διάστημα στην πόλη και διηύθυναν τους αγώνες των Νεμείων και των Ηραίων, των οποίων η φήμη είχε εξέλθει των ορίων της ηπειρωτικής Ελλάδος.

Το α΄ τέταρτο του 3ου αι. π.Χ. στην Πελοπόννησο σχηματίστηκε η Αχαϊκή Συμπολιτεία υπό τον Άρατο. Η ειρήνευση, στην οποία εναπέθεσαν τις ελπίδες τους οι πόλεις της Πελοποννήσου μετά τη νίκη των Μακεδόνων στη Σελλασία (222 π.Χ.), δεν διατηρήθηκε για μεγάλο διάστημα.

Πέντε χρόνια αργότερα, η άφιξη του Φιλίππου Ε΄ στο Άργος έγινε δεκτή με ιδιαίτερο ενθουσιασμό. Οι Μακεδόνες με τη συνεργασία των Αχαιών και με διαπραγματεύσεις με τη φρουρά της ακρόπολης του Άργους Λάρισας έθεσαν υπό την κατοχή τους το Άργος, γεγονός που αποτέλεσε μεγάλο πλήγμα για τη Συμπολιτεία. Νέα τροπή πήραν τα πράγματα, όταν ο τύραννος της Σπάρτης Νάβις έγινε κύριος του Άργους, έστω και για σύντομο χρονικό διάστημα, διότι οι ρωμαϊκές λεγεώνες με αρχηγό τον ύπατο Τ. Φλαμινίνο μαζί με τη Συμπολιτεία κατάφεραν να το ελευθερώσουν (195 π.Χ.). Το καίριο χτύπημα για την Πελοπόννησο αλλά και για ολόκληρη την Ελλάδα δόθηκε, όταν ο Λ. Μόμμιος νίκησε τους Αχαιούς στην Κόρινθο, τη μετέβαλε σε ερείπια, κατέσφαξε και εξανδραπόδισε τους κατοίκους της. Το Άργος, στη συνέχεια, αποτέλεσε τμήμα της επαρχίας της Αχαΐας (146 π.Χ.), ενώ το 115/114 π.Χ. η Επίδαυρος και η Τροιζήνα έγιναν σύμμαχοι της Ρώμης.

Από το 44 π.Χ. και μετά η Κόρινθος έγινε έδρα του Ρωμαίου ανθυπάτου της επαρχίας της Αχαΐας. Αν και οι Ρωμαίοι κυρίευσαν αρκετές πόλεις και κατέλυσαν τα δημοκρατικά πολιτεύματα, ασκούσαν στους Έλληνες την επιρροή τους αρχικά και την κυριαρχία τους αργότερα, κατά τέτοιο τρόπο, ώστε ο ελληνικός τρόπος ζωής και ο ελληνικός πολιτισμός να παραμείνουν σε μεγάλο βαθμό ανεπηρέαστοι. Αρκετές φορές, όταν ανέκυπταν διενέξεις μεταξύ των ελληνικών πόλεων, αυτές αίρονταν με τη χρήση διαιτητών, ξένων προς τις ερίζουσες πόλεις, όπως διαπιστώνεται από ψηφίσματα πολιτικών παραγόντων πόλεων, που ευχαριστούν τους κατοίκους άλλης πόλης για την αποστολή διαιτητών.

Η Ελλάδα βέβαια από τον 1ο αι. π.Χ. άρχισε να αντιμετωπίζει δυσκολίες σε αρκετούς τομείς. Σημαντικό ρόλο φαίνεται ότι έπαιξαν οι πόλεμοι του 1ου αι. π.Χ., οι οποίοι μαίνονταν σε όλη την Ελλάδα, καθώς και η πειρατεία. Το 267 μ.Χ. το Άργος καταλήφθηκε από τους Γότθους, επί Ιουλιανού του Αποστάτη ήταν υποτελές στην Κόρινθο, και το 395 μ.Χ. κατακτήθηκε από τον Αλάριχο… (Από την εισαγωγή του τόμου)

 

Γεωργία Κατσαγάνη Βιογραφικο

 

Η Γεωργία Κατσαγανη γεννήθηκε στην Ανω Βασιλική Αιτωλ/νιας και εί­ναι κλασική φιλόλογος. Οι τίτλοι σπουδών της περιλαμβάνουν τα πτυχία Κλασικής Φιλολογίας, Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών, μεταπτυ­χιακό και διδακτορικό δίπλωμα του Πανεπιστημίου Αθηνών στην Αρχαία Ελληνική Φιλολογία.

Σήμερα κατέχει τη θέση Σχολικής Συμβούλου. Έχει συμμετασχει με ανα­κοινώσεις της σε διεθνή συνέδρια και έχει δημοσιεύσει άρθρα σε επιστημο­νικά περιοδικά. Το επιστημονικό ενδιαφέρον της εστιάζεται στον τομέα της Αρχαίας Ελληνικής Φιλολογίας και, κυρίως, της Επιγραφικής.

 

 Βιβλιοθήκη Σοφίας Ν. Σαριπόλου 

Η «Βιβλιοθήκη Σοφίας Σαριπόλου» εκδίδεται αδιαλείπτως εδώ και πενήντα σχεδόν χρόνια, από το 1968. Μεταξύ των εκδόσεών της, στο διάστημα των πέντε αυτών δεκαετιών, περιλαμβάνονται κορυφαίες μελέτες που έχουν αναγνωριστεί ως βασικά έργα αναφοράς στα επιστημονικά τους πεδία.

 

Η «Βιβλιοθήκη Σοφίας Ν. Σαριπόλου» εκδίδεται από τη Φιλοσοφική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, χάρη στη χορηγία του ομώνυμου κληροδοτήματος. Η Σοφία Ν. Σαριπόλου (1916–1963), κόρη και εγγονή διαπρεπών καθηγητών της Νομικής μας Σχολής, δώρισε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών ακίνητη περιουσία μεγάλης αξίας, της οποίας τα έσοδα προορίζονται για δύο σκοπούς: τη χορήγηση υποτροφιών σε πτυχιούχους της Φιλοσοφικής Σχολής για μεταπτυχιακές σπουδές και την έκδοση επιστημονικών μελετών γραμμένων από αποφοίτους της ίδιας σχολής. Η άνθιση της παιδείας και της πνευματικής ζωής στον τόπο μας ήταν ανέκαθεν συνδεδεμένη με τη γενναιοδωρία τέτοιων μεγάλων ευεργετών, που θεωρούσαν τιμή και χρέος τους να δαπανούν την προσωπική τους περιουσία για το καλό της χώρας.

Από το 1968, οπότε δημοσιεύτηκε ο πρώτος τόμος της Βιβλιοθήκης, έως σήμερα, έχουν εκδοθεί πάνω από εκατόν είκοσι βιβλία, κυρίως διατριβές επί διδακτορία και επί υφηγεσία, αλλά και ανεξάρτητες μονογραφίες, καθώς και συλλογικοί τόμοι. Τα δημοσιεύματα αυτά καλύπτουν ολόκληρο το φάσμα των επιστημονικών κλάδων που θεραπεύει η Φιλοσοφική Σχολή (αρχαία, μεσαιωνική και νέα ελληνική φιλολογία, ιστορία και αρχαιολογία όλων των περιόδων, λατινική φιλολογία, γλωσσολογία, φιλοσοφία, παιδαγωγική, ψυχολογία, θεατρολογία, λαογραφία, ιστορία της τέχνης, καθώς και νεότερες ξένες φιλολογίες). Τα περισσότερα είναι γραμμένα στα ελληνικά και έχουν συνεισφέρει σημαντικά στην καλλιέργεια του νεοελληνικού επιστημονικού λόγου. Δεν αποκλείονται, ωστόσο, άλλες γλώσσες (αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά). Μεταξύ των εκδόσεων της Βιβλιοθήκης περιλαμβάνονται κορυφαίες μελέτες, συνταγμένες από εξέχοντες ερευνητές, οι οποίες έχουν αναγνωριστεί διεθνώς ως έργα αναφοράς στα αντίστοιχα επιστημονικά πεδία. Εν γένει, παραπομπές και βιβλιοκρισίες για τα δημοσιεύματα της σειράς εμφανίζονται τακτικά σε ελληνικά και διεθνή έντυπα αναγνωρισμένου κύρους.

Η εκδοτική δραστηριότητα της Βιβλιοθήκης συνεχίζεται απτόητη, παρά τις δυσχερείς οικονομικές περιστάσεις του παρόντος. Η επιλογή των δημοσιευμάτων γίνεται με βάση τις εισηγήσεις ειδικών επιστημόνων-κριτών, οι οποίοι αποτιμούν τις μονογραφίες που υποβάλλονται προς έκδοση (“peer review”), σύμφωνα με το καθιερωμένο πλέον πρότυπο των αναγνωρισμένων διεθνών επιστημονικών σειρών. Οι ελληνόγλωσσες μελέτες συνοδεύονται από εκτενή περίληψη σε κάποια από τις κύριες ευρωπαϊκές γλώσσες. Στόχος είναι να διατηρηθούν και να ενισχυθούν οι βασικές αρετές που καθόρισαν τη φυσιογνωμία της σειράς ήδη από το ξεκίνημά της, πριν από πέντε σχεδόν δεκαετίες: η υψηλή ερευνητική ποιότητα και πρωτοτυπία των εργασιών, η συστηματική καλλιέργεια του νεοελληνικού επιστημονικού λόγου και η διεθνής προβολή των δημοσιευόμενων πορισμάτων. ( Ιωάννης Μ. Κωνσταντάκος)

Γεωργία Κ. Κατσαγάνη

Ταφή, ανάθεση, τιμή: έμμετρες επιγραφές της Αργολίδος από την Αρχαϊκή Εποχή έως την Ύστερη Αρχαιότητα.

Έκδοση: Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, 2015. Σελίδες: 384.

ΙSBN: 9605260336

Read Full Post »

Έκθεση «Ποιητικές εικόνες της Ελλάδας» του Πάρι Πρέκα, στο Παράρτημα της Εθνικής Πινακοθήκης, στο Ναύπλιο.


 

Οι 38 ακουαρέλες του Πάρι Πρέκα, που παρουσιάζονται στην έκθεση, μας αποκαλύπτουν εαρινές εικόνες της ελληνικής φύσης απαράμιλλης ομορφιάς.

Τα έργα αυτά  ανήκουν στους αθέατους θησαυρούς της Εθνικής Πινακοθήκης και οφείλονται στη γενναιόδωρη προσφορά της εικαστικού  Μερόπης Πρέκα, συζύγου του καλλιτέχνη. Οι «ταξιδιωτικές» αυτές ζωγραφικές μαρτυρίες συνθέτουν ένα οδοιπορικό σε μια Ελλάδα, που ο καλλιτέχνης βιαζόταν να «διασώσει» από την απειλή της άναρχης ανάπτυξης: «Στα διαλείμματα της άλλης μου δουλειάς, του εργαστηρίου, παίρνω τις ακουαρέλες μου και γυρίζω την Ελλάδα αναζητώντας την ψυχή της, πριν πεθάνει και την χάσω, γιατί τη βλέπω να γερνά».

 

Κύθηρα

 

Βάθεια – Μάνη

 

Ναύπλιο

 

Αγία Μαρίνα Λέρου

 

Στους Φιλίππους…

 

Η καλλιτεχνική επιμέλεια της έκθεσης των έργων του Πάρι Πρέκα ανήκει στη διευθύντρια του παραρτήματος Ναυπλίου της Εθνικής Πινακοθήκης κ. Λαμπρινή Καρακούρτη.

Διεύθυνση: Σιδηράς Μεραρχίας 23, Ναύπλιο

Διάρκεια έκθεσης: 5/5 – 31/12/2018

Τηλ:27520 21915

Φωτο: Αρχείο Εθνικής Πινακοθήκης

Read Full Post »

Λέλα Καραγιάννη – Η Μάνα της Αντίστασης με τη Μαίρη Βιδάλη


 

Επικεφαλής της αντιστασιακής οργάνωσης «Μπουμπουλίνα», η Λέλα Καραγιάννη εκτελέστηκε από τα στρατεύματα κατοχής για την δράση της, μαζί με αγωνιστές της αντίστασης στο Δαφνί στις 8 Σεπτεμβρίου 1944, 34 μέρες πριν την απελευθέρωση της Αθήνας. Έπεσε στα χέρια στης Γκεστάπο τον Ιούλιο του ’44 μαζί με τα πέντε από τα επτά της παιδιά και υπέστη φριχτά βασανιστήρια στα κρατητήρια της οδού Μέρλιν. Όμως η ζωή της ήταν πολυκύμαντη και γεμάτη εκπλήξεις από τα παιδικά της χρόνια. Όλα αυτά, καθιστούν τον μονόλογο, καθηλωτικό.

 

Η Λέλα (Ελένη) Καραγιάννη (1898-1944) επικεφαλής της αντιστασιακής οργάνωσης «Μπουμπουλίνα». Πιάστηκε από την Ειδική Ασφάλεια και εκτελέστηκε από τους Γερμανούς κατακτητές λίγο πριν την Απελευθέρωση της Ελλάδας.

Η «Λέλα Καραγιάννη – Η Μάνα της Αντίστασης», ο μονόλογος του Γιώργου Α. Χριστοδούλου, εμπνευσμένος από τη ζωή της αγωνίστριας της Εθνικής Αντίστασης, Λέλας Καραγιάννη, στο  θέατρο πρόταση του συλλόγου Πολιτιστική Αργολική Πρόταση, Οδυσσέα Ανδρούτσου 13, Άργος, την  Κυριακή 13 Μαΐου 2018 στις 8 το βράδυ.

Την  Μαίρη  Βιδάλη  που  αγαπήθηκε  από  τα  πρώτα  της  βήματα  με  την  συγκινητική  της  ερμηνεία  στην  κινηματογραφική  βιογραφία  της  πιο  νέας  ηρωίδας  της  Κατοχής  Ηρώς  Κωνσταντοπούλου  (17  σφαίρες  για  έναν  άγγελο),  επέλεξε  ο  καταξιωμένος  στο  είδος  συγγραφέας  Γιώργος  Α.  Χριστοδούλου  να  ενσαρκώσει  την  «Μάνα  της  Αντίστασης  Λέλα  Καραγιάννη»,  σε  σκηνοθεσία  Γιώτας  Κουνδουράκη,  σύνθεση  προβολών  Κατερίνας  Μαντέλη,  σκηνικά  Χάρη  Σεπεντζή  και  φωτισμούς  Γιώργου  Δανεσή.

Η  Λέλα  είναι  η  ηρωίδα  που  σφράγισε  με  την  θυσία  της,  λίγες  μέρες  πριν  την  Απελευθέρωση,  την  μεγάλη  προσφορά  της  οργάνωσης  της  στον  αγώνα. Ήταν  δισέγγονη   της  Μπουμπουλίνας,  γι  αυτό  ονόμασε  την  αντιστασιακή  της  οργάνωση  «Μπουμπουλίνα».

 

Η Μαίρη Βιδάλη στο «Λέλα Καραγιάννη – Η Μάνα της Αντίστασης».

 

Οι  περιπέτειες  της  ζωής  της  αρχίζουν  σχεδόν  από  την  εφηβική  της  ηλικία,  συνεχίζουν  στους  βαλκανικούς  πολέμους,  την  μικρασιατική  καταστροφή,  το  αλβανικό  μέτωπο,  με  κορύφωση  την  δράση  της  επί  γερμανικής  κατοχής.  Κρατάει  έτσι  αμείωτο  το  ενδιαφέρον  του  θεατή.

Ένας  αφοπλιστικός  λόγος,  ένα  θαυμάσιο  κείμενο  κεντημένο  με  απίστευτη  ευαισθησία  από  την  ερμηνεία  της  Μαίρης  Βιδάλη  που  προσέγγισε  τον  ρόλο  με  ευαισθησία  και  σεβασμό,  ώστε  να  τύχει  εξαιρετικών  κριτικών  (και  του  ιδιαιτέρως  τιμητικού  για  την  ερμηνεία  της  βραβείου  «Αντιγόνη  Βαλάκου»)  συνθέτουν  ένα  θεατρικό  έργο  που  οφείλει  να  δει  ο κάθε  Έλληνας.

Πληροφορίες: 6944 553080

Read Full Post »

Ομιλία στο Δαναό με θέμα: «Ελλάδα – Τουρκία  Παρόν και Μέλλον»


 

O Σύλλογος Αργείων «O Δαναός» έχει την τιμή και την ευχαρίστηση να σας αναγγείλει, ότι  την Κυριακή 13 Μαΐου 2018  και ώρα 7.30 μ.μ. στην αίθουσα διαλέξεων του Συλλόγου, Αγγελή Μπόμπου 8, στο Άργος,  θα μιλήσει, ο κ. Αναστάσιος- Χρίστος Γεώργας, Διδάκτωρ του Τμήματος της Κοινωνιολογίας και των Διεθνών Σχέσεων του Παντείου Πανεπιστημίου, με θέμα: «Ελλάδα – Τουρκία Παρόν και Μέλλον».

Μια προσέγγιση με βάση την Γεωπολιτική μεθοδολογία, όσο και μια προσπάθεια παρουσίασης της σύγχρονης Γεωπολιτικής πραγματικότητας στο Αιγαίο, στην Ανατολική Μεσόγειο αλλά  και στα Βαλκάνια.

Θα  ακολουθήσει συζήτηση.

 

Αναστάσιος – Χρίστος Γεώργας

 

Γεννημένος στο Άργος. Γιός του Δημητρίου Γεώργα Καθηγητή Φιλολόγου – Θεολόγου, αποφοίτου της Θεολογικής Σχολής Χάλκης και της Αγγελικής Καφανέλη, Καθηγήτριας Φυσικής Αγωγής. Αποφοίτησε με άριστα από το 1ο Λύκειο Άργους το 1993.

Σπουδές:

* 1997-1998: ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΠΟΡΤΣΜΟΥΘ U.K. «ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ».

* 1998-2005:Ε.Κ.ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΘΗΝΩΝ -ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΝΟΜΙΚΗΣ «ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ   ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ».

* ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΕΠΙ ΠΤΥΧΙΩ (ΑΡΙΣΤΑ): «ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ ΤΟ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΚΑΙ ΟΙ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΗΣ ΚΑΥΚΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΑΣΠΙΑΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ». Την περίοδο αυτή εκλέχτηκε για 2 χρόνια Πρόεδρος των φοιτητών με Πρόεδρο την Κ. Κατσέλη.

* 2013-2015: ΑΠΟΦΟΙΤΟΣ ΤΟΥ ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ «ΔΙΕΘΝΩΝ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ ΜΕ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ» ΣΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ.

 ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΗ ΜΕ ΘΕΜΑ: Μια βιβλιογραφική ανασκόπηση για την περίοδο 1999-2005, «Η συνεισφορά της Κοινωνίας Πολιτών-Μ.Κ.Ο. στην Ελληνοτουρκική Προσέγγιση».

*  2007 –ΣΗΜΕΡΑ: ΔΙΔΑΚΤΩΡ του Τμήματος της Κοινωνιολογίας και των  Διεθνών Σχέσεων του ΠΑΝΤΕΙΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ με διατριβή υπο τον τίτλο «ΚΙΝΗΣΕΙΣ- ΟΜΑΔΕΣ ΚΑΙ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΕΣ ΕΝΙΣΧΥΤΙΚΕΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗΣ ή ΡΗΞΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΤΟΡΚΙΑΣ ΑΠΌ ΤΟ 1985 ΕΩΣ ΤΟ 2005».

Ακαδημαϊκή Πορεία: Βοηθός στον Καθηγητή του Κ.Α. Λύτρα- Ερευνητής.

ΞΕΝΕΣ ΓΛΩΣΣΕΣ: ΑΓΓΛΙΚΑ- ΓΑΛΛΙΚΑ- ΙΤΑΛΙΚΑ.

ΕΡΓΑΣΙΑΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ: 2008-2018: Στέλεχος Επικοινωνίας στον Τομέα Δημοσίων Σχέσεων της ΑΤΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ, 2013-2018: Υπεύθυνος επικοινωνίας της ΑΤΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ – Υπεύθυνος Εκπαιδευτικών Προγραμμάτων- Επισκέψεων.

Ερευνητικά Ενδιαφέροντα:

* Εχει παρακολουθήσει Συνέδρια και Σεμινάρια που αφορούν τον τομέα των Διεθνών Σχέσεων και Πολιτικής ενώ συγχρόνως μελετά σε βάθος Αρχαίους ΄Ελληνες Συγγραφείς, Ιστορία, Φιλοσοφία και Πολιτική. Επίσης υπήρξε μελετητής στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης στην Γαλλική Γλώσσα και Λογοτεχνία.

* Αρθρογραφεί & Συγχρόνως βρίσκεται σε τελικό στάδιο έκδοση βιβλίων του.

Read Full Post »

Η περιπέτεια του Εθνικού Διχασμού και η στάση του πνευματικού κόσμου της εποχής. Βασίλης Τσιλιμίγκρας στο: 1915 – 2015: 100 Χρόνια από τον Εθνικό Διχασμό – Οι πολιτικές, πολιτειακές, κοινωνικές διαστάσεις των γεγονότων και οι μεταγενέστερες επιδράσεις. Άργος, πρακτικά διημερίδας, 7-8 Νοεμβρίου, 2015.


 

Στόχος της εισήγησής μου, που αφορά τον Εθνικό Διχασμό, είναι να προσπαθήσω να παρουσιάσω, όσο πιο συνοπτικά γίνεται, ένα αρκετά μεγάλο σε έκταση γεγονός, ιδιαίτερα έντονο και ενδιαφέρον σε διακυμάνσεις και καθοριστικό σε αποτελέσματα, δηλαδή το ρόλο των διανοουμένων κατά την περίοδο του Εθνικού Διχασμού.

Ο Εθνικός Διχασμός (1915-1917) αποτέλεσε ένα δραματικό εμφυλιοπολεμικό γεγονός που επηρέασε καθοριστικά την πορεία του ελληνικού κράτους και της ελληνικής κοινωνίας. Πιστοποιούσε τη θερμή «ρήξη» Βενιζελικών και Αντιβενιζελικών, που προσωποποιούνταν συμβολικά αλλά και ουσιαστικά στον Βενιζέλο και στον βασιλιά Κωνσταντίνο, και είχε ως ιδεολογικό, κοινωνικό και πολιτικό υπόβαθρο τη σφοδρή αντιπαράθεση των νέων αστικών μεταρρυθμιστικών δυνάμεων και αντιλήψεων με τις αντίστοιχες συντηρητικές – παραδοσιακές.

Η παρουσία και η δράση των πνευματικών ανθρώπων δεν ξεκινά ξαφνικά το 1915, που αρχίζει η ρήξη, ούτε τελειώνει το 1917 με την αποκατάσταση της βενιζελικής διακυβέρνησης. Είναι η κορύφωση μιας πορείας που θα συνεχιστεί με άλλες μορφές και όρους στην εξέλιξη της ελληνικής κοινωνίας και του κράτους.

Τα ιδρυτικά μέλη του Εκπαιδευτικού Ομίλου: Αλέξανδρος Δελμούζος, Δημήτρης Γληνός και Μανώλης Τριανταφυλλίδης σε φωτογραφία του 1915. Αθήνα, Φωτογραφικό Αρχείο Ε.Λ.Ι.Α.

Θα παρουσιάσω τις ιδεολογικές τάσεις, τα πρόσωπα ως δράστες και εκφραστές – ενσαρκωτές απόψεων και αντιλήψεων, τις δράσεις και τις συνέπειές τους στο ελληνικό γίγνεσθαι. Ενώ θα έπρεπε να αναφερθώ και στη στάση του τύπου της εποχής, που αποτελεί όχημα επικοινωνίας, έστω και περιορισμένης εμβέλειας εκείνη την εποχή, του λαού με τους πολιτικούς και τους διανοούμενους, αλλά και το όργανο της σκληρής πολιτικής αντιπαράθεσης, της προπαγάνδας, του φανατισμού και της καθοδήγησης των πολιτικοκοινωνικών δυνάμεων με τα οδυνηρά αποτελέσματα των συγκρούσεων και των υπερβολών κάθε είδους στην περίοδο του Εθνικού διχασμού, αυτό δεν είναι δυνατό στο πλαίσιο της παρούσας εισήγησης.

Ο Εθνικός Διχασμός, ως όρος, απαλύνει κάπως την πραγματικότητα που δεν ήταν άλλη απ’ αυτή ενός εμφυλίου πολέμου με διαιρεμένη τη χώρα σε μια κρίσιμη περίοδο, όπου ποικίλες ευρωπαϊκές και βαλκανικές δυνάμεις, στη δίνη του Α΄Παγκοσμίου Πολέμου, χρησιμοποιούν τη βόρεια Ελλάδα ως πεδίο στρατιωτικών επιχειρήσεων και πεδίο ανταγωνισμού των βαλκανικών εθνικισμών με ιδιαίτερα επικίνδυνες προεκτάσεις που απειλούν την ίδια την υπόσταση της χώρας και το μέλλον της.

Επιχειρώντας να προσδιορίσουμε το περιεχόμενο του όρου διανοούμενος πρέπει να επισημάνουμε ότι στις δύο πρώτες δεκαετίες του εικοστού αιώνα παρατηρείται ένα καινούριο φαινόμενο που αφορά τη συγκρότηση των διανοουμένων σε διακριτή ομάδα. Έτσι η ατομική πνευματική και καλλιτεχνική προσπάθεια μετατρέπεται σε συλλογική, κοινωνικοπολιτική παρέμβαση στα πλαίσια του Δημοτικισμού.

Ο όρος διανοούμενος αρχίζει να κάνει αισθητή την παρουσία του μαζί με τον αντίστοιχο ξένο «ιντελεκτουάλ», που προηγείται, στην περίοδο αυτή. Οι παλαιότεροι όροι λόγιοι, πεπαιδευμένοι, άνθρωποι των γραμμάτων δε φαίνεται να μπορούν να ανταποκριθούν στις νέες ανάγκες της κοινωνικής και εκπαιδευτικής εξέλιξης. Ο Παναγιώτης Μουλλάς σημειώνει: «Οι διανοούμενοι, λοιπόν, στο προσκήνιο. Γύρω στα 1910, η λέξη μπορεί να μην υπάρχει ακόμη, αλλά οι άνθρωποι υπάρχουν. Οι άνθρωποι: δηλαδή όσοι αγωνίζονται για τη γλώσσα και συζητούν στο Νουμά για το βιβλίο του Σκληρού ή ιδρύουν συλλόγους και υπογράφουν διαμαρτυρίες ή σπουδάζουν και ονειρεύονται ανορθώσεις, σχολεία, πολιτική δράση, δημιουργία κόμματος, κλπ., οι πρεσβύτεροι και οι νεώτεροι, οι αναλυτές της εξουσίας».

Βάση και κυρίαρχο πεδίο έντονης ιδεολογικής και όχι μόνο αντιπαράθεσης, που έχει γενικότερη συμβολική αξία για τη γενικευμένη σύγκρουση μεταρρυθμιστών και συντηρητικών, είναι η γλώσσα, και συγκεκριμένα η υιοθέτηση και χρήση της δημοτικής γλώσσας στην εκπαίδευση. Έτσι, η γλώσσα δεν είναι μόνο ο προνομιακός χώρος αντιπαράθεσης, με δεδομένη την κυριαρχία της καθαρεύουσας στο χώρο της παιδείας, της επιστήμης αλλά και του κράτους, αλλά και η ενοποιητική ουσία ενός έθνους – κράτους καθώς και χώρος αποτύπωσης των ιδεολογικών αναζητήσεων, των επιστημονικών και τεχνολογικών επιτευγμάτων και κυρίως μέσο διαμόρφωσης και καθοδήγησης των ανθρώπων.

Στην Ελλάδα, στο τέλος της πρώτης δεκαετίας του εικοστού αιώνα, κύριος ιδεολογικός άξονας και προβληματισμός είναι «το ζήτημα της ολοκλήρωσης του εθνικού γίγνεσθαι, της Μεγάλης Ιδέας». Αν και δεν ικανοποιείται από τους βαλκανικούς πολέμους η ανάγκη ενοποίησης των ελληνικών πληθυσμών, όλοι κινούνται στο πλαίσιο αυτής της ιδέας, ακόμη και αυτοί που στοχεύουν στην ανατροπή της.

Ταυτόχρονα ο δημοτικισμός και μάλιστα ο εκπαιδευτικός, στον οποίο κυριαρχεί η φιλελεύθερη τάση, εντάσσεται στο συνολικότερο αίτημα του εκσυγχρονισμού και εξευρωπαϊσμού της ελληνικής κοινωνίας. Όμως, εξακολουθεί να υπάρχει «το ομιχλώδες κλίμα των ελπίδων και των προσμονών» που δημιούργησε η επανάσταση του 1909. Αυτό το γεγονός αποτυπώνεται σε επιστολή του Μ. Τριανταφυλλίδη προς την Πηνελόπη Δέλτα (7/12/1909), όπου, αφού εκφράζει την απογοήτευσή του για την έλλειψη ηγετικής μορφής, γράφει το εξής για τις κινήσεις των δημοτικιστών: «Στο ότι δε το ζήτημα θα καταντήση πολιτικό, όταν βέβαια ωριμάση, σ’ αυτό και οι άλλοι μας έχομε την ίδια γνώμη». Στο πλαίσιο του ίδιου προβληματισμού θα γράψει ο ίδιος τον Αύγουστο του 1910: «το ζήτημα δεν μπορεί να μείνη – καθώς ούτε και είναι – γλωσσικό αλλά κοινωνικό, γιαυτό τίποτε δεν θα μπορέσει να κατορθωθεί μέσα στο κράτος χωρίς τη βοήθεια ενός πολιτικού κόμματος». Προτείνει, τέλος, να προσεγγισθεί και να κρατείται ενήμερη η πριγκίπισσα Σοφία και ο διάδοχος Κωνσταντίνος.

Ο κοινωνικός και πολιτικός χαρακτήρας του γλωσσικού ζητήματος είχε ήδη επισημανθεί, πριν από τον Ψυχάρη και τον Σκληρό. «Το γλωσσικό ζήτημα θεωρείται ζήτημα εθνικό», σύμφωνα με τους δημοτικιστές, γιατί το ιδανικό μιας ενιαίας γλώσσας εξακολουθεί να εκφράζει την αποκρυστάλλωση της εθνικής ενότητας μέσα και κυρίως έξω από τα τότε ελληνικά σύνορα.

Η παρέμβαση του Σκληρού, με το έργο του Το κοινωνικό μας ζήτημα, στο διαμορφωμένο εθνικό προβληματισμό των δημοτικιστών συνίσταται κυρίως στην τοποθέτηση του δημοτικιστικού κινήματος μέσα στα πλαίσια των κοινωνικών και όχι των εθνικών αγώνων, εφόσον η γλώσσα, ως πνευματικό αγαθό, γίνεται αντικείμενο συγκρουόμενων κοινωνικών συμφερόντων. Πιστεύει ότι, για να μπορέσει ο δημοτικισμός να επιτύχει τους στόχους του, πρέπει να αποκτήσει συγκεκριμένη κοινωνική βάση και να ταυτιστεί με την τάξη εκείνη της οποίας τα συμφέροντα υπηρετούνται με την υιοθέτηση της δημοτικής, για να μπορέσει μέσα από αυτή να ασκήσει πολιτική πίεση για την επικράτηση του Δημοτικισμού. Έτσι, ο Σκληρός προχωρεί στην ταξικοποίηση και πολιτικοποίηση του γλωσσικού ζητήματος. Τέλος αξιολογώντας τους φορείς του δημοτικισμού γνωρίζει ότι πρόκειται για την πρωτοπορία της αστικής τάξης, για τα «καλύτερα, γνωστότερα, γενναιότερα και μάλλον ενθουσιώδη παιδιά της μπουρζουαζίας μας». Καταλήγει, τελικά, στο συμπέρασμα ότι ο δρόμος της επικράτησης του δημοτικισμού είναι ο δρόμος του σοσιαλισμού. Την ίδια άποψη έχουν και ο Κ. Χατζόπουλος και ο Δ. Γληνός και άλλοι ιδρυτές του Εκπαιδευτικού Ομίλου…

Για την ανάγνωση ολόκληρης της ανακοίνωσης πατήστε διπλό κλικ στον παρακάτω σύνδεσμο: Η περιπέτεια του Εθνικού Διχασμού και η στάση του πνευματικού κόσμου της εποχής

 

Διαβάστε ακόμη:

 

Read Full Post »

Older Posts »