Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Posts Tagged ‘Το Δέντρο’

Περιοδικό «Το Δέντρο» – Αφιέρωμα στον Γιαννούλη Χαλεπά


 

Το νέο τεύχος του Περιοδικού «Το Δέντρο» (Νο 220-221) φιλοξενεί ένα μεγάλο αφιέρωμα στην ιδιαίτερη περίπτωση του σπουδαίου «σαλού» της Τέχνης Γιαννούλη Χαλεπά. Ένα λογοτεχνικό περιοδικό το ενδιαφέρει ένα φαινόμενο όπως αυτό του «διασαλευμένου» γλύπτη, που με την μυθολογημένη πλέον ζωή του και τον ιδιωματικό μοντερνισμό του εντυπωσιάζει.

Παλαιά και νέα ονόματα των εικαστικών, της κριτικής και της λογοτεχνίας όπως των Ζαχαρία Παπαντωνίου, Μιχάλη Τόμπρου, Στρατή Δούκασ, Γιάννη Τσαρούχη, Γιάννη Ψυχοπαίδη, Χρόνη Μπότσογλου, Γιώργου Χουλιαρά, Μαριλενας Κασιμάτη, Μάνου Στεφανίδημ κ.α. προσεγγίζουν το έργο του δημιουργού της «Κοιμωμένης», ενώ ο αείμνηστος Άγγελος Δεληβορριάς υπογράφει το τελευταίο του κείμενο…

 

Περιοδικό «Το Δέντρο»

 

Περιεχόμενα

  • Αλ. Γουλάκη-Βουτυρά: Ο Χαλεπάς στη νεοελληνική γλυπτική
    Κ. Δανούσης: Ο αγώνας και η αγωνία του Γιαννούλη Χαλεπά για δημιουργία
    Α. Δεληβοριάς: Ο Γιαννούλης Χαλεπάς στο Μουσείο Μπενάκη
    Ν. Δήμου: Γιαννούλης Χαλεπάς
    Κλ. Δίγκα: Ο Μεγάλος της γλυπτικής μας
    Σ. Δούκας: Το όνειρό του πάντα η Αθήνα
    Ε. Διαμαντοπούλου: Η «Κοιμωμένη» χωρίς μεταφυσική
    Ά. Ζερβού: Η δίκη της «Κοιμωμένης»
    Ά. Καρακατσούλη: Ο «μεταλογικός» Χαλεπάς και η αναζήτηση της ελληνικότητας
    Μ. Ζ. Κασιμάτη: Μια εικαζόμενη προσωπογραφία του Χαλεπά στην Κατοχή
    Λ. Λαμέρας: Τα τελευταία έργα του Γιαννούλη Χαλεπά
    Μια συζήτηση των Χρ. Μπότσογλου και Χρ. Γ. Λάζου: Το μάθημα του Χαλεπά
    Κ. Μαλέας: Ο τραγικότερος…
    Χ. Μαρίνος: Το πνεύμα του «Εκατόγχειρα»
    Θ. Μουτσόπουλος: Ο τρελός καλλιτέχνης και ο καλλιτέχνης τρελός
    Ε. Μπέη: Οι εντυπώσεις από το Μουσείο του Γιαννούλη Χαλεπά, στο λιμάνι της Τήνου
    Γ. Μπόλης: Η «Μήδεια» του Γιαννούλη Χαλεπά
    Ζ. Παπαντωνίου: Γιαννούλης Χαλεπάς
    Δ. Παπαστάμος: Σχέδια του Γ. Χαλεπά
    Κλ. Παράσχος: Μια εξαιρετική καλλιτεχνική φυσιογνωμία
    Δ. Παυλόπουλος: Οι μαρμαρογλύπτες της «Κοιμωμένης» του Χαλεπά
    Γ. Πλουμπίδης: Συμφωνία «Χαλεπάς»
    Ά.Γ. Προκοπίου: Χαλεπάς
    Κ. Ρόκος: Η συνάντηση με τον Γιαννούλη Χαλεπά
    Μ. Στεφανίδης: Γιαννούλης Χαλεπάς – Ο ουρανός μέσα απ’ το φρέαρ
    Βλ. Τομαράς: Όταν η τέχνη θεραπεύει την τρέλα
    Μ. Τόμπρος: Ο Χαλεπάς, η τεχνική του πηλού και η πλαστική του μαρμάρου κατεργασία
    Θ. Τραμπούλης: Τρεις αναυθεντικότητες
    Γ. Τσαρούχης: Για τον Γιαννούλη Χαλεπά
    Σ. Φίλκας-Φιλικός: Τέχνη-Μύθος-Ετερότητα. Η περίπτωση του γλύπτη Γιαννούλη Χαλεπά
    Γιώργος Χουλιαράς: Για τον Γιαννούλη Χαλεπά
    Γ. Ψυχοπαίδης: Η προσωπική αλήθεια του Χαλεπά
    Τ. Σίμιτς: Το μολύβι του ποιητή
    Ανί Ερνό: Ο Παβέζε και ο «χαμένος χρόνος»
    Σ. Σόνταγκ: Γράμμα στον Μπόρχες
    Γιασουνάρι Καβαμπάτα: Πικραλίδες
    Μια συζήτηση του Γ. Γουδέλη στο ραδιόφωνο: Με είδε ως μάννα εξ ουρανού
    Ε. Γιούνγκερ: Οι φρικτοί τουρίστες με τις μηχανές
    Ντ. Λίβιτ: Τι ωραίο να είσαι και πάλι ζωντανός
    Γ. Ξενάριος: Άνθρωπος μαγνήτης
    Τζ. Μπέρνσαϊντ: Πέντε ποιήματα
    ΑΝΑΓΝΩΣΕΙΣ
    ΤΑ ΦΥΛΛΑ

Read Full Post »

Αφιέρωμα στο Νίκο Καρούζο – Λογοτεχνικό περιοδικό “Το Δέντρο”


 

Νίκος Καρούζος

Ο Νίκος Καρούζος του Δημήτρη και της Κωνσταντίνας, το γένος Πιτσάκη, γεννήθηκε στο Ναύπλιο. Ο πατέρας του ήταν δάσκαλος στρατευμένος στο Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο, διώχτηκε κατά τη διάρκεια του εμφυλίου και εξορίστηκε μετά τη συνθηκολόγηση της Βάρκιζας. Η μητέρα του ήταν κόρη ιερωμένου και δασκάλου. Ο Νίκος Καρούζος γεννήθηκε το 1926 στο Ναύπλιο και πέθανε το 1990 στην Αθήνα, σε ηλικία 65 ετών. Ξεκίνησε σπουδές νομικών και πολιτικής επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, τις οποίες όμως δεν ολοκλήρωσε, καθώς τον κέρδισε τελικά η ποίηση. Το  λογοτεχνικό περιοδικό “Το Δέντρο”, τεύχος 177-178 που κυκλοφορεί,  είναι  αφιερωμένο στο μεγαλύτερο μέρος του  στον ποιητή  Νίκο  Καρούζο.

Έγραψα ποίηση· μ’ άλλα λόγια συνεργάστηκα με το μηδέν.

Ο αφιερωματικός λόγος του εισαγωγικού εκδοτικού σημειώματος μας προετοιμάζει ως αρκεί: στην περίπτωση του Νίκου Καρούζου (1926-1990) ο αναγνώστης εισέρχεται σε μια μεγάλη αναγνωστική περιπέτεια, προσκαλούμενος στην εμπειρία μιας παράδοξης ανάφλεξης· στο κέντρο ενός λόγου σχεδόν εκστατικού, λίγο πριν από τη σιωπή. Το παρόν του Καρούζου είναι φτιαγμένο σύμφωνα με μια πολύ εκλεπτυσμένη τεχνολογία θανάτου, που αυτόματα καταργεί και παρελθόν και μέλλον και τα μετατρέπει όλα σε απόλυτο παρόν. Είναι το παρόν που είναι δυναστικό, όχι ο χρόνος, γράφει η εκ των δικαίων συνδαιτυμόνων του Κατερίνα Αγγελάκη – Ρουκ και ακόμα αιωρούνται τα δικά του λόγια: Αυτό που ονομάζουμε “χρόνο” είναι μια ανάγκη της σκέψης για να επιβάλει στα φαινόμενα μια οργάνωση. Είναι ένα μέσο. Τίποτ’ άλλο.

Το μέλλον είναι μια μορφή ταλαιπωρίας του παρόντος.

Ο Μάνος Στεφανίδης τον θυμάται συνεχώς αγχωμένο – αγχωτικό, να μασουλάει μια περίεργη λέξη στο στόμα, σαν συμβολικό πασατέμπο (ψυχόλεθρος, λυπομανία, εαροκρατία…), έναν έμφοβο της ύπαρξης, εντέλει συμφιλιωμένο με το κενό και με το τίποτα, που γνώριζε πως η ποίηση ορίζεται σαν το διάκενο ανάμεσα στον στοχασμό και την παράνοια.

(Σ’) ένα έπος χωρίς ήρωες, με τον ποιητή σπαρασσόμενο και κατακαιόμενο όχι όπως ο Μαλόι αλλά σαν ένας Μωυσής ξεχασμένος στην πλατεία Μαβίλη, που του δόθηκαν μεν οι εντολές αλλά εκείνος τα έχασε (Ή, τις πετάξει στα σκουπίδια, οι βιογράφοι διίστανται).

Αφιέρωμα στο Νίκο Καρούζο - “Το Δέντρο”

Ο Γ. Ι. Μπαμπασάκης ομολογεί την αρχική του λαχτάρα να βρει στο πρόσωπο του Καρούζου έναν Έλληνα μπητνίκο, έναν Γκίνσμπεργκ, έναν Κέρουακ – έστω μια εικόνα και ομοίωση των φαντασμάτων που τους στοίχειωναν στα κοινά τους μπαρ – ποτοσχολαστήρια (όπως τα έλεγε). Αργότερα, καθώς εκείνος ο Τελετάρχης των Αντοχών βεβαίωνε με γέλια ομηρικά πως το χιούμορ του είναι φερμένο από την τραγωδία και γύρευε την δέουσα λέξη, αληθινός ακροβάτης στο σχοινί πάνω απ’ την άβυσσο του χρόνου, είδε την διαφορά. «Η διαλεκτική του…μια σχεδόν ολέθρια ένταση για το τι μας περιμένει και πώς θα μπορούσαμε να το αντιμετωπίσουμε, να εναλλάσσεται με μια πολύτιμη, λυτρωτική αταραξία, αποκτημένη ύστερα από διαλεχτά διαβάσματα και στοχασμούς σχετικά με το πώς θανατώνεις, νυχθημερόν, το θάνατο» .

Καταλήγω πως η μια αλήθεια είναι το χιούμορ της άλλης. Αυτό το χιούμορ στην ποίησή του σκιτσάρει ο Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος, εκείνη την συνειδητή του προσπάθεια να την αποφορτίσει από την απόγνωση που γεννάει η ύπαρξη. Πόσο μάλλον όταν Όλα είναι τραγικά πλην του τράγου, πόσο μάλλον όταν Είμαστε ακόμη στην προϊστορία του χιούμορ.

Αναπάντεχο κομμάτι, μια εκτενής συζήτηση μεταξύ του ποιητή και του τουμπίστα και πεζογράφου Γ. Ζουγανέλη το 1986 (κάποια στιγμή ο ποιητής, μανιώδης των δώρων, του χαρίζει την Ιστορία της Τζαζ, του Τζον Τσίλτον) ενώ νωρίτερα μας έχει κάπως ησυχάσει: Η αλαζονεία ενός καλλιτέχνη θα βγει στο έργο, θα τιμωρηθεί μέσα στο έργο. Μαρία Αρμύρα, Ανδρέας Βεργιόπουλος, Τάσος Γουδέλης, Γιάννης Ευσταθιάδης, Νίκος Κουφάκης, Μαίρη Μεϊμαράκη, Νίκος Αλ. Μηλιώνης, Σάββας Μιχαήλ, Εύα Μπέη, Αθηνά Παπαδάκη, Μανόλης Πρατικάκης, Πάνος Σταθογιάννης, Σταύρος Στρατηγάκος, Κώστας Δ. Υφαντής, Θέμος Χαραμής, Κώστας Χατζηαντωνίου και Βαγγέλης Χατζηβασιλείου οι έτεροι αφιερωτές.

Read Full Post »