ΑΡΓΟΛΙΚΗ ΑΡΧΕΙΑΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

«Μπουαγιόν» | Νίκος Καχριμάνης

Εκατετάγην στρατιώτης στας 5 Μαΐου 1919 στα έμπεδα πεζικά ΙV

Μεραρχίας εις Ναύπλιον στον 9ον Λόχον που έδρευε εις Πολύγονον

εκεί εγγημνάστην περί τον ενάμιση Μήνα και έγιναν αποσπάσεις

διά τα διάφορα Σώματα όπου και απεσπασθειν στα Ορειβατικά

Πυροβολικά όπου και περί τας 10 Ιουνίου 1919 εφίγαμε

από Ναύπλιον Σιδηροδρομικώς και επίγαμε στα έμπεδα πυροβολικά

13 Σώματος Στρατού είς Αθήνας εκεί εκαθήσαμε περί τας 50 ημέρας

και μετά εφίγαμε διά Πειραιά και επιβιβαστηκαμεν στο παπόρι και

εβγικαμε είς Θεσσαλονίκη στην Τούμπαν εκεί εμείναμε δύο ημέρας

και μας βγάλαν αποστολή δια την ΙΙΙ Μεραρχία όπου βρισκόμασταν

εις Γιανικιοΐ Μακεδονίας όπου και ενεγραφιμεν στην δύναμιν τις

ΙΙΙ Α’. Μοίρας Ορειβατικού Πυροβολικού στην 1^ην Πυροβολαρχία

με διοικητήν Πυρ/χιας τον λοχαγόν Τζιβεριώτην Δημ. και πυροβόλα

των 6 και 5…

(Γεώργιος Π. Γ. Καχριμάνης – Ο Στρατιωτικός μου βίος

από 5 Μαΐου 1919 μέχρι 31 Ιουλίου 1923 το όλον 50 μήνας)

Μπουαγιόν

Το «μπουαγιόν» είναι το τέταρτο σε σειρά φωτογραφικό βιβλίο του Νίκου Καχριμάνη*, το οποίο εκδόθηκε από τις εκδόσεις futura το 2022.

Το εξώφυλλο του Βιβλίου.

Το έργο βασίζεται σε μια γραπτή αφήγηση-μαρτυρία του παππού του, Γιώργου Καχριμάνη από την Πυργέλλα Αργολίδας, ο οποίος εστάλη να πολεμήσει στις τάξεις του πυροβολικού στην εκστρατεία στη Μικρά Ασία και ο οποίος την συνέταξε τότε, πριν εκατό χρόνια, μετά την επιστροφή του στην γενέτειρά του Αργολίδα, στο τέλος του πολέμου. Η φωτογραφική αφήγηση, συμβολική παρά καταγραφική, ακολουθεί τη γραπτή μαρτυρία, η οποία περιλαμβάνεται αυτούσια στην έκδοση.

Γιώργος Καχριμάνης. Ενθύμιο εκστρατείας Μικράς Ασίας, 1919-1923. Αρχείο: Οικογένειας Καχριμάνη.

Ο τίτλος του έργου είναι εξελληνισμός της γαλλικής λέξης boyau, που προέρχεται από τη στρατιωτική ορολογία και απαντάται στη γραπτή μαρτυρία. Σημαίνει το μικρό χαράκωμα ή όρυγμα, συνήθως φτιαγμένο σε τεθλασμένο μοτίβο και εκτεινόμενο προς τις γραμμές του εχθρού, που χρησιμεύει στη σύνδεση των χαρακωμάτων και την επικοινωνία μεταξύ της εμπροσθοφυλακής και της οπισθοφυλακής.

Διαβάζουμε στο εισαγωγικό σημείωμα της έκδοσης:

«Το έργο αυτό αποτελείται από έναν διάλογο μεταξύ δύο γραμμικών αφηγήσεων, μιας εικαστικής και μιας γραπτής, για τον οποίο διάλογο η γραπτή αποτελεί και το έναυσμα καθώς συντάχθηκε πριν από εκατό χρόνια.

«Μπουαγιόν».

Ο διάλογος αυτός λαμβάνει χώρα μεταξύ δύο ατόμων-αφηγητών, παππού και εγγονού της ίδιας οικογένειας, που δεν γνωρίστηκαν όμως ποτέ δια ζώσης κι όπου τα αντεπιχειρήματα εκφράζονται με αυτήν την απόσταση των εκατό χρόνων, υπερβαίνοντας ταυτόχρονα τον χρόνο.

«Μπουαγιόν».

Αποτελεί εν μέρει μια έρευνα πάνω στην αλυσίδα της διαγεναλογικής μεταφοράς πληροφορίας, στην προκειμένη περίπτωση σχετικά με μια επιτακτική/επείγουσα απειλή της επιβίωσης, σωματικής και ψυχολογικής, που κινητοποιήθηκε από  ένα συμβάν.

Η επανοικειοποίηση λοιπόν από τον εγγονό της γραπτής αφήγησης ενός συμβάντος από τον παππού μέσω της οπτικοποίησής της, εστιάζει στο τι συμβαίνει μέσα στη χρονική διάρκεια εξέλιξης ενός τέτοιου συμβάντος. Στην βιωματική ανάλυση της αλυσίδας των γεγονότων μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα που έχει αρχή, μέση και τέλος, και όπου το συμβάν καθεαυτό δεν έχει τόση σημασία, ούτως η άλλως δεν συμπίπτει στις δυο αφηγήσεις, όση έχει το αποτύπωμα που αφήνει στην ψυχή του υποκειμένου που το υφίσταται.

Αυτό το αποτύπωμα είναι το σημείο σύμπτωσης των δυο αφηγήσεων.

Το τι συνέβη τότε νοηματοδοτεί το τώρα ποικιλοτρόπως, σε αυτό το εγχείρημα οικογενειακού ψυχογραφήματος. Έτσι, με προσεγγιστική διάθεση, ο εγγονός, και μέσω της δικής του εμπειρίας, επιθυμεί να δημιουργήσει ένα αποταμιευτήριο εργαλείων αντιμετώπισης της απειλής, επιστρατεύοντας την γραπτή παρακαταθήκη του παππού.

Πρόκειται λοιπόν για μια επαναδιαπραγμάτευση της εμπειρίας του συμβάντος και μια επανερμηνεία του βιώματος. Μια αντιπαραβολή επίσης των επιλογών εκφραστικότητας του καθενός αφηγητή, καθώς ο γραπτός λόγος του παππού είναι κατ’επιλογήν του καταγραφικός, κατά βάση απογυμνωμένος συναισθήματος σε αντίθεση με την οπτική αφήγηση του εγγονού, στην οποία η διάχυση του συναισθήματος έχει τον κεντρικό ρόλο.

Η ανάγκη βέβαια που κινεί και τους δυο αφηγητές είναι, το πιθανότερο, η ίδια: να προσεγγίσουν την επανόρθωση ενός βιώματος. Να κατευνάσουν την ταραχή.

Η γραπτή αφήγηση του παππού έχει να κάνει με την επιστράτευσή του στην ηλικία των 19 ετών, στις δυνάμεις πυροβολικού κατά την έναρξη του πόλεμου στην Μικρά Ασία. Αποτελεί μια μαρτυρία επιβίωσης σε συνθήκες κινδύνου, καταστροφής, θανάτου κι οπισθοχώρησης, την οποία συνέταξε μετά την επιστροφή του με το τέλος του πολέμου, στο χωριό του στην Αργολίδα. Μια πενταετία διαρκούς απειλής και τυχαιότητας της ζωής.

Η οπτική προσέγγιση περιλαμβάνει εικόνες από την ιδιαίτερη παρτίδα του, την Αργολίδα, το σπίτι στο οποίο έζησε (Πυργέλλα), μελών της οικογένειάς του και παιδικές ζωγραφιές από τους εγγονούς του, εικόνες από την Σουηδία όπου βρίσκεται ένας εγγονός του καθώς και εικόνες από το καμένο από τις πυρκαγιές του 2021, πρώην βασιλικό, δασόκτημα του Τατοΐου.»

* Νίκος Καχριμάνης

Ο Νίκος Καχριμάνης γεννήθηκε το 1983 και μεγάλωσε στην Αργολίδα. Σπούδασε στην Οδοντιατρική Σχολή του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (2007) και ολοκλήρωσε το διδακτορικό του στο Πανεπιστήμιο Charité του Βερολίνου, στον τομέα των Οδοντιατρικών Βιοϋλικών (2013).

Νίκος Καχριμάνης.

Έλαβε την εκπαίδευσή του στον χώρο των εικαστικών τεχνών παρακολουθώντας το εντατικό πρόγραμμα ενηλίκων «Φωτογραφία: Θεωρία και Δημιουργικές πρακτικές» της ΑΣΚΤ (2016-2017). Το πρώτο του φωτογραφικό βιβλίο με τίτλο «A Pagan Feast» εκδόθηκε από τις Καλλιτεχνικές Εκδόσεις Κύβος (2018). Το 2020 κυκλοφόρησε το δεύτερο βιβλίο του με τίτλο «Divine Furies Trilogy», σε μορφή αυτοέκδοσης, το οποίο μπήκε στη βραχεία λίστα για το βραβείο φωτογραφικού βιβλίου Kassel Dummy Award 2022. Ακολούθησε η έκδοση της σειράς φανζίν «Ricordi: 1-4» και του «μπουαγιόν» από τις εκδόσεις futura (2022).

Έργα του βρίσκονται σε ιδιωτικές και δημόσιες συλλογές και βιβλιοθήκες, όπως στα Φωτογραφικά Αρχεία του Μουσείου Μπενάκη, στο ΕΛΙΑ/ΜΙΕΤ, στη βιβλιοθήκη του Μουσείου Ρέινα Σοφία στη Μαδρίτη και του Φωτογραφικού Μουσείου του Βίντερτουρ στην Ελβετία. Είναι μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

ISBN 978-618-5553-14-2
120 σελ. / 16,5×22 εκ. / έγχρωμες φωτογραφίες / Δίγλωσση έκδοση (Ελληνικά & Αγγλικά)