Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Posts Tagged ‘Ιστορία’

Κάστρο της Λάρισας – Άργος

Posted in Άργος, Αργολίδα Μνημεία, tagged , , , , , , , , on 24 Οκτωβρίου, 2008| Leave a Comment »

Κάστρο της Λάρισας

 

Το κάστρο έχει υψόμετρο 289 μ. Οικοδομήθηκε κατά τους προϊστορικούς χρόνους και είναι νεότερο από τις οχυρώσεις της Ασπίδος. Η βάση του σε ορισμένα σημεία έχει ογκόλιθους, που μας θυμίζουν τα κυκλώπεια τείχη. Τον 5ο και 6ο αι. οι Αργείοι επισκευάζουν και συμπληρώνουν το τείχος, ακολουθώντας τα παλαιότερα ίχνη. Σημαντικά τμήματα της εποχής εκείνης σώζονται στο βόρειο και δυτικό τμήμα.

Τον 10ο αι. μ.Χ. κτίστηκε το μεσαιωνικό κάστρο. Τον 13ο αι. το ανανέωσαν οι Φράγκοι, τον 15ο αι. το συμπλήρωσαν οι Ενετοί και αργότερα οι Τούρκοι έκαναν τις δικές τους προσθήκες. Όλοι όσοι το διαφέντεψαν, Έλληνες και μη, φρόντισαν ν’ αφήσουν τα ίχνη της οχυρωματικής τους τέχνης στο επιβλητικό μνημείο, που δεσπόζει στην πεδιάδα του Άργους.

Το κάστρο έχει δύο περιβόλους· τον εξωτερικό, μήκους200 μ., και τον εσωτερικό, μήκους 70 περίπου μέτρων. Στον εσωτερικό χώρο υπήρχε ναός του Λαρισαίου Διός και της Αθηνάς Πολιάδος (Παυσ. ΙΙ, 24,3). Επίσης, υπήρχε σταυρεπίστεγη εκκλησία του 12ου αι. Σώθηκε η κτητορική της επιγραφή με το όνομα του επισκόπου Νικήτα, η οποία φυλάσσεται στις αποθήκες του μουσείου Άργους. Για την κατασκευή της εκκλησίας χρησιμοποιήθηκε οικοδομικό υλικό της αρχαίας εποχής. Αλλά και σε πολλά ακόμη σημεία της τοιχοποιίας του κάστρου ο επισκέπτης μπορεί να διακρίνει ενσωματωμένα αρχιτεκτονικά μέλη.

 

Οι Πύργοι του φρουρίου Λάρισσα του Άργους – Πανοραμική άποψη της αργολικής πεδιάδας, χαλκογραφία. William Gell, 1810.

 

Το κάστρο συνδέθηκε ιστορικά με την επανάσταση του 1821. Όταν έφτασε στο Άργος η μεγάλη στρατιά του Δράμαλη, ο Κολοκοτρώνης έκρινε ότι έπρεπε οι Έλληνες να το καταλάβουν, για να απασχολήσουν τον εχθρό, που θα το πολιορκούσε, και να κερδίσουν πολύτιμο χρόνο. Ο Κολοκοτρώνης έστειλε αρχικά εκατό διαλεχτούς άνδρες, στους οποίους προστέθηκαν αργότερα κι άλλοι κι έγιναν επτακόσιοι. Αρχηγός τους ήταν ο Δημ. Υψηλάντης, ο οποίος έδωσε δείγμα της στρατηγικής του ικανότητας.

Οι Έλληνες κράτησαν το κάστρο μέχρι τις 24 Ιουλίου και κατόρθωσαν να διαφύγουν ύστερα από αντιπερισπασμό, που προκάλεσαν στον εχθρό οι Έλληνες του στρατοπέδου των Μύλων. Οι Έλληνες είχαν κατορθώσει να καθυστερήσουν τον εχθρό 15 περίπου μέρες, που ήταν πολύτιμος χρόνος για την οργάνωσή τους και την αποτελεσματική αντιμετώπιση του εχθρού στα Δερβενάκια μετά από δύο μέρες.

 

Το Κάστρο της Λάρισας από ψηλά. Αεροφωτογραφία: Σαράντος Καχριμάνης.

 

Το κάστρο σήμερα, αν και είναι παραμελημένο, χρησιμοποιείται κατά διαστήματα για πολιτιστικές εκδηλώσεις. Κηρύχθηκε διατηρητέο μνημείο το 1992 (ΦΕΚ 28 Α/1922).

 

Διαβάστε ακόμη:

 

Read Full Post »

Παλαμήδι

Posted in Αργολίδα Μνημεία, Ναύπλιο, tagged , , , , , , , , , , , , , on 24 Οκτωβρίου, 2008| Leave a Comment »

Παλαμήδι – Κάστρο Παλαμηδίου

 

Παλαμήδι(ον) ή Παλαμήδειον: Ονομαστός ιστορικός λόφος στα ανατολικά του Ναυπλίου με ισχυρότατο φρουριακό συγκρότημα. Έχει ύψος 216 μ. και η ανάβαση γίνεται είτε από αμαξιτή οδό, που ξεκινάει από την Πρόνοια και φθάνει μέχρι την πύλη του, είτε από σκάλα με 999; πέτρινα σκαλοπάτια, που κατασκευάστηκε από τους Βαυαρούς του Όθωνος. Ο λόφος πήρε την ονομασία του από τον ήρωα του Τρωικού Πολέμου, το μυθικό Παλαμήδη, γιο του Ναυπλίου, ιδρυτή της Ναυπλίας, και της Κλυμένης (ή της Φιλύρας ή της Ησιόνης).
 

Κάστρο Παλαμηδίου

 
Το σημερινό φρούριο για πρώτη φορά οχυρώνεται από τους Ενετούς στη διάρκεια της Β΄ Ενετοκρατίας (1686-1715) με ένα τέλειο σύστημα συγχρονισμένης οχύρωσης. Το Παλαμήδι είναι ένα τυπικό φρούριο μπαρόκ, σε σχέδια των μηχανικών Giaxich και Lasalle. Ειδικότερα, πρώτος οχύρωσε συστηματικά (το 1687) το Παλαμήδι ο Φραγκίσκος Μοροζίνης (ο οποίος πέθανε στις 6 Ιανουαρίου 1694 στο Ναύπλιο και τάφηκε στη Βενετία), το έργο συνέχισε το 1690 ο Ιάκωβος Κορνέρ και τέλος το 1712 ο Ενετός προβλεπτής Αυγουστίνος Σαγρέδος ολοκλήρωσε το συγκρότημα και λάξευσε τη θολωτή κλίμακα επικοινωνίας με την πόλη. Στο λόφο υπήρχαν παλαιότερα (από το 13ο αιώνα) ελαφρές οχυρώσεις, και ακόμα μεγαλύτερες έγιναν μετά τη χρησιμοποίηση της πυρίτιδας το 1500.

 

karl krazeisen - Το Παλαμήδι με τμήμα του Ναυπλίου.

 

Το φρουριακό συγκρότημα αποτελείται από 8 προμαχώνες, που καθένας τους περιβάλλεται από τείχος και, σε περίπτωση ανάγκης, μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνος του για άμυνα ή επίθεση. Τα ονόματά τους, αρχικά τούρκικα και μετά ελληνικά, είναι:

  •  Τζιδάρ Τάπια ή Προμαχώνας του Αγίου Ανδρέου ή Φρουραρχείον (επειδή εκεί ήταν το φρουραρχείο). Ο Ναός Αγίου Ανδρέα βρίσκεται μέσα στον ομώνυμο προμαχώνα. Στεγάζεται με ημικυλινδρικό θόλο και εισχωρεί κατά το ανατολικό μισό μέρος μέσα σε μία από τις καμάρες που στηρίζουν τον περίπατο των τειχών. Το ελεύθερο μέρος του είναι δίκλιτο.
  • Τάβελ Τάπια ή Φωκίων (κατ’ άλλους Φωκιανός).
  • Καρά Τάπια ή Θεμιστοκλής.
  • Μπαζιριάν Τάπια ή Μιλτιάδης (είναι ο ψηλότερος προμαχώνας, ύψους 22 μ., και έχει αποθήκες). Χρησιμοποιήθηκε ως φυλακή του ήρωα της Επανάστασης Θεόδωρου Κολοκοτρώνη.
  • Σεϊτάν Τάπια ή Επαμεινώνδας (κοντά του έχει εντειχιστεί λίθινη πλάκα με τα σύμβολα της τουρκικής κατακτήσεως).
  • Τομπράκ Τάπια ή Λεωνίδας.
  • Γιουρούς Τάπια ή Αχιλλεύς (είναι ο χαμηλότερος από όλους, ύψους 6μ. και ονομάστηκε Γιουρούς Τάπια γιατί από εκεί μπήκαν μετά από έφοδο, στα τούρκικα «γιουρούς», στο φρούριο οι Τούρκοι και το κατέλαβαν από τους Ενετούς το 1715· από τον ίδιο προμαχώνα μπήκαν το 1822 και οι Έλληνες και κατέλαβαν το Παλαμήδι).
  • Δενίζ Καπού ή Ρομπέρ (προς τιμήν του Γάλλου φιλέλληνα Φραγκίσκου Ρομπέρ που πέθανε το 1826 από τα τραύματά του κατά την πολιορκία της Ακροπόλεως των Αθηνών).

 

Προμαχώνας Μιλτιάδη, οι φυλακές βαρυποινιτών στο Παλαμήδι.

 

Η ιστορία του λόφου του Παλαμηδίου μετά την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως από τους Φράγκους Σταυροφόρους (1204) είναι αρκετά περιπετειώδης. Έως το 1205 ανήκε στον τοπικό άρχοντα Λέοντα Σγουρό. Ακολούθησε η Φραγκοκρατία (1205-1389), και η Α’  Ενετοκρατία (1389-1540). Το 1540 καταλήφθηκε από τους Τούρκους (Α’ Τουρκοκρατία, έως το 1686), κατόπιν πάλι από τους Βενετούς (Β’ Ενετοκρατία 1686-1715) για να ακολουθήσει η Β’ Τουρκοκρατία από το 1715 μέχρι το 1822. Τη νύκτα της 29/30 Νοεμβρίου 1822 ο Στάϊκος Σταϊκόπουλος και ο Δημήτριος Μοσχονησιώτης με 350 (ή κατ’ άλλους 280) επίλεκτα παλληκάρια απελευθέρωσαν το Παλαμήδι και την επομένη το πρωί, 30 Νοεμβρίου, εψάλη δοξολογία στον εκεί μικρό ναό του Αγίου Ανδρέου από το Γεώργιο (Βελλίνη), ιερέα του ναού του Αγίου Γεωργίου.

Το εκκλησάκι του Αγίου Ανδρέου κτίστηκε το 1712 από τον Αυγουστίνο Σαγρέδο και κάθε χρόνο στις 30 Νοεμβρίου, εορτή του τιμώμενου αγίου και επέτειο της απελευθερώσεως του Παλαμηδίου, τελείται εκεί δοξολογία και ακολουθεί η καθιερωμένη ομιλία. Το Παλαμήδι χρησιμοποιήθηκε αργότερα (μέχρι το 1916) ως φυλακές, και συγκεκριμένα ο προμαχώνας Μιλτιάδης για τους ισοβίτες ή θανατοποινίτες κατάδικους και οι λεγόμενες φυλακές του «Αγιαντρέα» ή «Κατάστημα» γι’ αυτούς που είχαν ελαφρότερες ποινές. Ένα μικρό πλάτωμα, το γνωστό ως «Αλωνάκι» χρησίμευε ως τόπος εκτελέσεων, ενώ οι δήμιοι, πρώην θανατοποινίτες, κατοικούσαν στο επιθαλάσσιο φρούριο, το Μπούρτζι. Στους πρόποδες του Παλαμηδίου, πάνω από την οδό Εικοστής Πέμπτης Μαρτίου, σώζεται ένας αιωνόβιος πλάτανος, που σκιάζει μία βενετσιάνικη κρήνη, την ονομαστή «Βρύση του Πλατάνου», από όπου τα ξημερώματα της πρωτοχρονιάς, οι κοπέλλες του Αναπλιού, ακολουθώντας την παράδοση, έπαιρναν το «αμίλητο νερό».

  

Πηγή

  • Νέλλη Χρονοπούλου – Μάρω Βουγιούκα – Βασίλης Μεγαρίδης, «Οδωνυμικά του Ναυπλίου», έκδοση Δήμου Ναυπλιέων, 1994.

 

Σχετικά θέματα:

Read Full Post »

Αρχαίο θέατρο Άργους

Posted in Άργος, Αργολίδα Μνημεία, tagged , , , , , , , , , , , , , , , on 23 Οκτωβρίου, 2008| Leave a Comment »

Αρχαίο θέατρο Άργους

 

Το θέατρο του Άργους, χωρητικότητας περίπου 20.000 θεατών, συγκαταλέγεται στα μεγαλύτερα αρχαία θέατρα στην Ελλάδα. Βρίσκεται στους πρόποδες της νοτιοανατολικής πλευράς του λόφου του κάστρου, σε σημείο που συνδεόταν με την αγορά, δέσποζε πάνω από την αρχαία πόλη και ήταν ορατό από τον Αργολικό κόλπο.

Στο χώρο προϋπήρχαν διάσπαρτα μικρά ιερά, όπως αυτά των Διοσκούρων και του Διός Ευβουλέως, τα οποία δεν καταπατήθηκαν κατά την κατασκευή του μνημείου. Το θέατρο οικοδομήθηκε κατά την ελληνιστική εποχή, στις αρχές του 3ου αι. π.Χ. και αντικατέστησε το παλαιότερο της πόλης, που βρισκόταν περίπου 100 μ. νοτιότερα και είχε κτιστεί τον 5ο αι. π.Χ. Κατασκευάσθηκε πιθανόν για να φιλοξενήσει τους αγώνες μουσικής και δράματος των πανελλήνιων αγώνων των Νεμέων, που τότε μεταφέρθηκαν οριστικά στην πόλη του Άργους από το ιερό του Δία στην Νεμέα, ενώ περίπου την ίδια εποχή μεταφέρθηκαν στο Άργος και τα Ηραία. Ο αρχαιότερος αγώνας των Νεμέων, που τεκμηριωμένα γνωρίζουμε ότι έλαβε μέρος στο θέατρο του Άργους, ήταν αυτός των κιθαρωδών το 205 π.Χ. Στο μνημείο πραγματοποιούνταν επίσης πολιτικές συνεδριάσεις, όπως η Σύνοδος της Αχαϊκής Συμπολιτείας, που γινόταν τακτικά κατά τον 2ο αι. π.Χ.

 

Αρχαίο Θέατρο Άργους

 

Το τεράστιο κοίλο του θεάτρου είναι στο μεγαλύτερο μέρος του λαξευμένο στο βράχο και χωριζόταν με δύο διαζώματα σε τρία οριζόντια τμήματα και με κλίμακες σε τέσσερις κερκίδες, που αντιστοιχούσαν στις φυλές του Άργους. Στο κεντρικό τμήμα του είναι λαξευμένες στο βράχο 83 σειρές εδωλίων, ενώ περίπου στο μέσο του συμπληρώνεται και στις δύο πλευρές με πρόσθετες σειρές εδωλίων στερεωμένων σε τεχνητά αναχώματα, τα οποία συγκρατούν αναλημματικοί τοίχοι, κτισμένοι με τον άνισο ισοδομικό τρόπο.

Η ορχήστρα ήταν επίσης στο μεγαλύτερο μέρος της λαξευμένη στο βράχο. Αρχικά ήταν κυκλική, με διάμετρο 26 μ. και στο κέντρο της δημιουργήθηκαν δύο ανάγλυφες κατασκευές, ένας κύκλος και δύο εφαπτόμενες γραμμές για την καθοδήγηση των μετακινήσεων των χορών: κυκλικών στους διθυράμβους και ευθύγραμμων στις τραγωδίες και κωμωδίες. Η «χαρώνεια κλίμακα», ένας υπόγειος διάδρομος, ένωνε την ορχήστρα με τα αποδυτήρια και εξυπηρετούσε την εμφάνιση των νεκρών και των χθόνιων θεοτήτων κατά τις παραστάσεις. Το σκηνικό οικοδόμημα στην αρχική του μορφή ήταν κτισμένο με καλά επεξεργασμένους ασβεστόλιθους. Περιλάμβανε το προσκήνιο (24,40 x 2,50 μ.), διακοσμημένο στην εσωτερική του πλευρά με ιωνική κιονοστοιχία, τη σκηνή πάνω από τα αποδυτήρια στο ισόγειο, και μία στοά στην πρόσοψη με δωρική κιονοστοιχία  (24×5,60μ.).

 

Ελληνιστικό θέατρο Άργους – Φωτογραφία: Σαράντος Καχριμάνης

 

Στα ρωμαϊκά χρόνια, κυρίως το 2ο αι. μ.Χ., την εποχή του αυτοκράτορα Αδριανού, το μνημείο επαναδιαμορφώθηκε. Εδώ φιλοξενούνταν πλέον διάφοροι εορτασμοί (Σεβάστεια, Τίτεια, Τραιάνεια, Αντινόεια) καθώς και θεάματα, όπως κυνήγι θηρίων ή μονομαχίες, που είχαν ως αποτέλεσμα την αλλαγή τόσο της ορχήστρας όσο και της σκηνής. Στο πρώτο μισό του 2ου αι. μ.Χ. το σκηνικό οικοδόμημα, κτισμένο με πλίνθους, επεκτάθηκε προς τα δυτικά, καλύπτοντας μέρος της ορχήστρας. Το προσκήνιο μετατράπηκε σε διώροφο λογείο, επενδυμένο με μάρμαρο και κοσμημένο με κορινθιακές κιονοστοιχίες, ψηφιδωτά και αγάλματα σε κόγχες. Για την προστασία των θεατών από τον ήλιο τοποθετήθηκε ένα ύφασμα πάνω από τμήμα του κοίλου και για την ασφάλειά τους κατά τα θεάματα, ένα δίκτυ μπροστά στην προεδρία, και τα δύο στηριγμένα σε εσοχές λαξευμένες στο βράχο. Τον 3ο αι. μ.Χ. προστέθηκε μία εξέδρα με τρία μαρμάρινα καθίσματα για τους επισημότερους θεατές, όπως τον αντιπρόσωπο του αυτοκράτορα ή τους οργανωτές των θεαμάτων, και τον 4ο αι. μ.Χ. κατασκευάσθηκε στην ορχήστρα μία τεχνητή λίμνη για αθλοπαιδιές στο νερό και παραστάσεις ναυμαχιών. Το θέατρο εγκαταλείφθηκε οριστικά στο τέλος του 4ου αι. μ.Χ.

Το μνημείο παρέμεινε ορατό στους επόμενους αιώνες και σχεδόν όλοι οι περιηγητές το αναφέρουν στις αφηγήσεις τους, ενώ πολλοί το σχεδίασαν. Χρησιμοποιήθηκε και πάλι, όταν στις 15 Ιουλίου 1829 πραγματοποιήθηκε σε αυτό η 4η Εθνοσυνέλευση του νέου ελληνικού κράτους, που οργάνωσε ο Ι. Καποδίστριας.

Η ανασκαφική έρευνα του θεάτρου πραγματοποιήθηκε από τη Γαλλική Αρχαιολογική Σχολή Αθηνών κατά τα έτη 1890, 1930, 1954-56, 1981-82 και 1986-8, ενώ το 2004 ολοκληρώθηκε το έργο για τη στερέωση, αναστήλωση και αποκατάστασή του. Σήμερα ο χώρος του θεάτρου χρησιμοποιείται περιστασιακά για διάφορες πολιτιστικές εκδηλώσεις.

 

Όλγα Ψυχογυιού, αρχαιολόγος. 

Πληροφορίες

Δ΄ Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων

Οδός Τριπόλεως, Άργος (Νομός Αργολίδας)

Τηλέφωνο: +30 27510 68819
Φαξ: +30 27510 24690

Ημέρες Ελευθέρας Εισόδου

6 Μαρτίου – Μνήμη Μελίνας Μερκούρη

5 Ιουνίου – Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος

18 Απριλίου – Διεθνής Ημέρα Μνημείων

Tο τελευταίο Σαββατοκύριακο Σεπτεμβρίου κάθε έτους (Ευρωπαϊκές Ημέρες Πολιτιστικής Κληρονομιάς)

Οι Κυριακές κατά το διάστημα από 1 Νοεμβρίου έως 31 Μαρτίου

Οι επίσημες αργίες του Κράτους

Η πρώτη Κυριακή κάθε μήνα, πλην των μηνών Ιουλίου, Αυγούστου και Σεπτεμβρίου (όταν η πρώτη Κυριακή είναι αργία, ως ημέρα εισόδου καθορίζεται η δεύτερη Κυριακή.)

27 Σεπτεμβρίου, Παγκόσμια μέρα τουρισμού

Πρόσβαση στο Μνημείο

Το μνημείο βρίσκεται στον Αρχαιολογικό Χώρο Θεάτρου, στη συμβολή των οδών Θεάτρου και Τριπόλεως.

 

Ενδεικτική Βιβλιογραφία

  • Moretti J.-Ch., ”L’ implantation du theatre d’Argos dans un lieu plein de sanctuaires”, Άργος και Αργολίδα. Τοπογραφία και Πολεοδομία, Πρακτ. Διεθ. Συνεδρίου Αθήνα-Άργους 28/4-1/5/1990, Ελληνογαλλικές έρευνες ΙΙΙ, Αθήνα 1990, 233-259.
  • Seve M., Les Voyageurs Francais a Argos, Sites et Monuments XI, Αθήνα 1993.
  • Moretti J.-Ch., Theatres d/Argos, Sites et Monuments 1993.

 

Πηγή

 

 

Read Full Post »

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΑΡΓΟΥΣ ΑΠΟ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΟΤΑΤΩΝ ΧΡΟΝΩΝ ΜΕΧΡΙΣ ΗΜΩΝ

Posted in Βιβλία - Αργολίδα, tagged , , , , , , , , , on 22 Οκτωβρίου, 2008| Leave a Comment »

Ιωάννου Κ. Κοφινιώτου

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΑΡΓΟΥΣ ΑΠΟ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΟΤΑΤΩΝ ΧΡΟΝΩΝ  ΜΕΧΡΙΣ ΗΜΩΝ

Οι εκδόσεις « εκ προοιμίου » παρουσιάζουν

το μνημειώδες ιστορικό έργο του Ιωάννου Κ. Κοφινιώτου:

 

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΑΡΓΟΥΣ ΑΠΟ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΟΤΑΤΩΝ ΧΡΟΝΩΝ  ΜΕΧΡΙΣ ΗΜΩΝ. 

 

Μια αυστηρά περιορισμένη πολυτελής  έκδοση,  ένα συλλεκτικό βιβλίο – για την ιστορία του Άργους , όπως ακριβώς κατετέθη στην Ελληνική γραμματολογία από τον Ιωάννη Κοφινιώτη πριν από  116 χρόνια.

 

 

Βιογραφικά στοιχεία του Συγγραφέα.

 

ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΟΦΙΝΙΩΤΗΣ

 

Φίλτατε μοὶ Δημήτριε,

 

Ἂφ΄ ὅτου συνεδέθην μετὰ τῆς ὡραίας πατρίδος σου δὶ΄ἐμψύχου δεσμοῦ, διότι πρότερον συνεδεόμην μετ΄αὐτῆς μόνον διὰ τῶν ἀψύχων συγγραμάτων τῶν προγόνων σας, συνέλαβον τὴν ἰδέαν νὰ συγγράψω τὴν ἱστορίαν τοῦ Ἄργους.

Δὲν σοὶ ἀποκρύπτω ὅτι ἐπεδόθην εἰς τὸ ἔργον, συμβουλευθείς μᾶλλον τὸ θάρρος μου ἢ τὰς δυνάμεις μου. Διενοούμην δὲ κατ΄ ἀρχὰς νὰ γράψω κἄτι περὶ Ἄργους ἁπλῶς διὰ νὰ εὑρίσκω οὕτως ἀνακούφισίν τινα ἀπὸ τῆς κατεχούσης με τότε ἀθυμίας. Ἀλλά, προχωρῶν, ἐμάνθανον τὸ μεγαλεῖον του Ἀργείου κράτους καὶ τοσοῦτον κατεγοητευόμην ὑπὸ τῆς ὡραιότητος τῆς ὕλης, ὥστε ἐγκατέλιπον τὴν πρώτην ἰδέαν καὶ ἀπεφάσισα νὰ συγγράψω τὴν ἱστορίαν ταύτης τῆς πόλεως ἀπὸ τῶν ἀρχαιοτάτων χρόνων μέχρις ἡμῶν, ὅσον δύναμαι λεπτομερῶς καὶ ἐπιμελῶς. Δικαίως κατέληξα εἰς τὴν τολμηράν ταύτην ἀπόφασιν, διότι ἡ πόλις αὕτη εἶνε τὸ λίκνον τοῦ πολιτισμοῦ, εἶνε οὕτως εἰπεῖν ἡ κολυμβήθρα ἐν τῇ ὁποίᾳ ὁ πολιτισμὸς ἐβάπτισε τὴν ἀνθρωπότητα…..[1]

 

Μὲ αὐτὴ τὴν ἐπιστολὴ γνωστοποιοῦσε στὶς 16 Δεκεμβρίου 1887 ὁ Ἰωάννης Κοφινιώτης, Γυμνασιάρχης τότε στὸ Ναύπλιο, τὴν ἀπόφασή του νὰ συγγράψει τὴν ἱστορία τοῦ Ἄργους, στὸν φίλο του Δημήτριο Βαρδουνιώτη.

Ὁ Καθηγητὴς φιλολογίας Ἰωάννης Κοφινιώτης (1851-1921)  ὑπηρέτησε στὴν Δημόσια ἐκπαίδευση ὡς Γυμνασιάρχης στὴν Τρίπολη, στὸν Πύργο, στὸ Ναύπλιο καὶ στὴν Ἀθήνα καὶ ὡς Σχολάρχης  γιὰ ἔξι μῆνες στὴν Κεφαλλονιά.  

Ὡς Τμηματάρχης τοῦ Ὑπουργείου Ἐκκλησιαστικῶν ἐργάστηκε γιὰ τὰ προβλήματα τῆς παιδείας καὶ ἔδειξε ἐξαιρετικὲς διοικητικὲς ἱκανότητες.

Ἀνακηρύχθηκε διδάκτορας τῆς Φιλοσοφικῆς Σχολῆς καὶ ἀσχολήθηκε  μὲ τὴν συγγραφὴ σχολικῶν βιβλίων, ἐκ τῶν ὁποίων περίπου εἴκοσι,  εἶχαν ἐγκριθεῖ καὶ διδάσκονταν στὴν στοιχειώδη καὶ μέση ἐκπαίδευση.

Ὁ Ἰωάννης Κοφινιώτης  ἀρθρογράφησε δημοσιεύοντας πολλὰ πολιτικὰ ἄρθρα ἐνῶ ὑπῆρξε ὀπαδὸς  τῶν « ἡνωμένων κομμάτων» ποὺ εἶχαν συγκροτήσει οἱ: Κ. Μαυρομιχάλης, Δ. Ράλλης, Γ. Θεοτόκης καὶ Α. Ζαίμης. [1]  καὶ ἦταν ἀντίπαλοί του Βενιζέλου.[2]

Μάλιστα, μὲ αὐτὸ τὸν συνδυασμό, ἐξελέγη Βουλευτὴς στὴν Ἀναθεωρητικὴ Βουλὴ τὸ 1910. Στὶς ἑπόμενες ὅμως ἐκλογὲς τῆς Β΄Ἀναθεωρητικῆς ( 28 -11 –1910 ) ἀπέτυχε.

 

Ὑπῆρξε πρόεδρος τοῦ Ἀργειακοῦ Συλλόγου « Ἀτρεὺς»στὴν Ἀθήνα.

 

Ὁ Ἰωάννης Κοφινιώτης, ὁ ὁποῖος ἦταν πιθανότατα ἀπὸ τὸ Κοφίνι παντρεύτηκε το 1883 τὴν Ἀργεία Δήμητρα Ἰωάν. Σημαντήρα.[3]

[1] Εφημερίς ΑΡΓΟΣ. 1 Ιανουαρίου 1888. Εκδότης: Δημήτριος Κ. βαρδουνιώτης.

[2] ΑΡΓΟΣ το πολυδίψιον. Οδυσσέας Κουμαδωράκης ( Βίκη Φλώρου). Εκδόσεις «εκ προοιμίου»2007.

[3] Ομοίως.

 

 

 

 

 

 

 

 

 
 

 

 
 

 

 

Read Full Post »

« ΑΡΓΟΣ το πολυδίψιον» του Οδυσσέα Κουμαδωράκη

Posted in Βιβλία - Αργολίδα, tagged , , , , , , , , , , , on 18 Οκτωβρίου, 2008| Leave a Comment »

« ΑΡΓΟΣ το πολυδίψιον»  του Οδυσσέα Κουμαδωράκη  Ένα καινούργιο, εντυπωσιακό και ιδιαίτερα ογκώδες βιβλίο έρχεται να προστεθεί στη βιβλιογραφία του Άργους. Πρόκειται για το βιβλίο «ΑΡΓΟΣ  το πολυδίψιον» του καθηγητή  Οδυσσέα Κουμαδωράκη, το οποίο εκδόθηκε από τις εκδόσεις «Εκ Προοιμίου»   το Μάρτιο 2007.

 

 

ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΣΥΓΓΡΑΦΗΣ

Η συγγραφή του βιβλίου ξεκίνησε το 1994 με μια ομάδα εργασίας μαθητών του 4ου  Γυμνασίου ‘Αργους και περιείχε τέσσερις θεματικές ενότητες: Οδούς πλατείες, προτομές και διατηρητέα μνημεία. Η εργασία αυτή  εκδόθηκε από τη Δημοτική Επιχείρηση Πολιτισμού Άργους με τον γενικό τίτλο «Γνωριμία με το Άργος»  [1997, σελίδες 358]. Στη συνέχεια , μια δεύτερη ομάδα εργασίας  ασχολήθηκε με τις οδούς,  οι οποίες έλαβαν όνομα το 2000  ενόψει  της απογραφής του 2001, με την πεποίθηση  ότι ο Δήμος  Άργους θα αναλάμβανε το κόστος μιας συμπληρωμένης και βελτιωμένης έκδοσης. Όμως, η έκδοση έμελε να γίνει από ιδιώτη, τον κ. Τάκη Ουλή και τις εκδόσεις του.   

 

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΠΕΡΙΕΧΕΙ:

 291 οδούς – 19 πλατείες – 10 προτομές  και 55 διατηρητέα μνημεία .  Επίσης, φιλοξενούνται αρκετά «Παραθέματα» [57], τα οποία είναι αποσπάσματα από πρωτογενείς πηγές, και φωτίζουν τις βιογραφούμενες προσωπικότητες ή είναι σημεία αναφοράς της πολιτικής και κοινωνικής ζωής του Άργους του 19ου ή του 20ού αιώνα. Υπάρχει ευρετήριο ασπρόμαυρων εικόνων [206 φωτογραφίες] και ευρετήριο έγχρωμων φωτογραφιών [133], οι οποίες φιλοξενούνται σε 52 ένθετες σελίδες, που είναι διασκορπισμένες σε όλο το σώμα τον βιβλίου. Εντυπωσιακό είναι και το ευρετήριο ονομάτων και πραγμάτων [26 σελίδες].

 Η ΧΡΗΣΙΜΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

 Το «ΑΡΓΟΣ το πολυδίψιον», δεν διαβάζεται σαν μυθιστόρημα. Είναι ένα βιβλίο αναφοράς, όπου  ο αναγνώστης μπορεί να αναζητήσει εύκολα αυτό που τον ενδιαφέρει. Οι τέσσερις θεματικές  ενότητες του βιβλίου προσδιορίζουν την  ταυτότητα της πόλης του Άργους. Ιδιαίτερα, η ανάλυση και ανάπτυξη των ονομάτων  των οδών και των πλατειών αποκαλύπτουν την ιστορία του Άργους από την αρχαιότατη εποχή μέχρι σήμερα. Παρατίθενται και αναλύονται γεγονότα,  βιογραφούνται προσωπικότητες όχι μόνο Αργείτικες αλλά και πανελλήνιας εμβέλειας [Καποδίστριας, θεόδ. Κολοκοτρώνης, Γεώγ. Καραϊσκάκης , Αδ. Κοραής.] Γι’ αυτό και είναι χρήσιμο στον κάθε Έλληνα, στο μαθητή, στο φοιτητή, στον εκπαιδευτικό , στον ερευνητή, στον επιστήμονα  και  προπαντός σε κάθε Αργείο.  Εξ άλλου, ο  συγγραφέας το έγραψε πρωτίστως  για τους Αργείους.

 

  Η ΑΞΙΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

 

 Σε πολλά σημεία ο συγγραφέας του βιβλίου μάς εντυπωσιάζει για την επιμονή του να εξιχνιάσει λεπτομέρειες από την ζωή του Άργους  ή από βιογραφούμενες προσωπικότητες και είναι ιδιαίτερα ικανοποιητικό το γεγονός ότι κάθε Αργείος μπορεί και βρίσκει πληροφορίες για την οδό όπου μένει ή για ντόπιες και ενίοτε συγγενικές προσωπικότητες, για τις οποίες δεν υπάρχουν αντίστοιχα λήμματα στα εγκυκλοπαιδικά λεξικά.  

Η γλώσσα του βιβλίου είναι κατανοητή και γλαφυρή.

Ο συγγραφέας έχει καλή πένα και ξέρει να χειρίζεται τη γλώσσα με ομορφιά και χάρη. Προσπαθεί να  είναι αντικειμενικός και αυστηρός. Φαίνεται πως δε χαρίζεται σε κανέναν, ούτε διστάζει να αποκαλύψει την αλήθεια, προχωρώντας ακόμα πιο πολύ από όσο είχαμε συνηθίσει από τότε που γευόμασταν την ανιαρότητα στα  μαθητικά θρανία.

 Έτσι, δε διστάζει να εξάρει την προσωπικότητα του Αντώνη Οικονόμου, του πρωτεργάτη της Ελληνικής Επαναστάτης  στην Ύδρα, η προσφορά του οποίου υποτιμήθηκε από την ιστορική επιστήμη, και να επισημάνει τη δολιότητα  και ιδιοτέλεια του Γεωργίου Κουντουριώτη. Ο αναγνώστης θα δει στο βιβλίο γιατί η θέση του Αδ. Κοραή  για την Ελληνική Επανάσταση ήταν αρνητική, πώς ο Γιάννης Μακρυγιάννης μπλέχτηκε στον εμφύλιο, γιατί η Ύδρα ήταν το σημαντικότερο αντικαποδιστριακό   κέντρο, γιατί  ο Ανδρέας  Μιαούλης έκαψε τα εθνικά πλοία στο ναύσταθμο του Πόρου και πολλά άλλα.

Αλλά ούτε και παρασύρεται από συναισθηματισμούς, όταν βιογραφεί ανθρώπους, τους οποίους γνώριζε και με τους οποίους είχε ιδιαίτερα καλές σχέσεις και φιλίες, όπως ο Γεώργιος θωμόπουλος, ο Γεώργιος Πειρούνης και ο Κώστας  Βρέτος. Το βιβλίο έχει 638 σελίδες και επιπλέον 52 ένθετες με έγχρωμο φωτογραφικό υλικό. Είναι μεγάλου σχήματος ( 17 Χ 25), τυπωμένο σε χαρτί Velvet 120 gr,  τιμάται 35 ευρώ. Πληροφορίες ( τηλ. 27510  61315 ).

Read Full Post »

« Newer Posts