Παραμύθι χωρίς όνομα – Πολιτιστική Αργολική Πρόταση
Η θεατρική ομάδα του Συλλόγου Πολιτιστική Αργολική Πρόταση παρουσιάζει το θεατρικό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη «Παραμύθι χωρίς όνομα» σε σκηνοθεσία του Νικόλα Ταρατόρη. Παραστάσεις δίνονται κάθε Σάββατο και Κυριακή στις 8 το βράδυ, στο θέατρο του Συλλόγου, Ατρέως 36Α στο Άργος, έως την Κυριακή των Βαΐων, 8 Απριλίου 2012.
Η «Πολιτιστική Αργολική Πρόταση» και το Θέατρο
Ιάκωβος Στεφάνου Καμπανέλλης (2 Δεκεμβρίου 1922 – 29 Μαρτίου 2011)
Από τον Αύγουστο του 1995 ο Σύλλογος έχει συνεχή παρουσία στην πολιτιστική ζωή του τόπου μας. Βασικό πεδίο έκφρασής του είναι το θέατρο. Ένα ισχυρότατο κοινωνικό λειτούργημα, που καθοδηγεί, προβάλλει πρότυπα, προτείνει λύσεις για τα προβλήματα αλλά και απελευθερώνει και χαλαρώνει τον άνθρωπο. Στις μέρες μας ο άνθρωπος αντιμετωπίζει δυνάμεις άλογες και απειλητικές, νιώθει διαταραγμένη την επικοινωνία και την εμπιστοσύνη καθώς καθημερινά κλιμακώνονται ανισότητες και αδικίες. Πανίσχυρα κέντρα εκμεταλλεύονται την οικονομική τους δύναμη για να υποδουλώσουν το ελεύθερο και δημοκρατικό φρονημάτων ανθρώπων μετατρέποντάς τους σε άβουλους υποτακτικούς του «συστήματος».
Το θέατρο οφείλει να καταγγέλλει αυτές τις καταστάσεις, να βοηθήσει τον άνθρωπο να αντιμετωπίσει όσα καταδυναστεύουν τη ζωή του και να συγκροτήσει ένα ισχυρό κοινωνικό σύνολο, που να υποστηρίζει σθεναρά τις απειλούμενες ανθρώπινες αξίες.
Η «Πολιτιστική Αργολική Πρόταση» προτείνει λοιπόν τη διέξοδο «θέατρο». Με την πείρα που κέρδισε μέσω των 20 θεατρικών παραστάσεων που έχει στο ενεργητικό της επανέρχεται σήμερα με ένα εκλεκτό έργο του ελληνικού θεατρικού ρεπερτορίου, που είχε μεγάλη απήχηση, με το «Παραμύθι χωρίς όνομα» του Ιάκωβου Καμπανέλλη, πρωτοπόρου του νεοελληνικού θεάτρου. Τα χρώματα του έργου είναι παρμένα από τον πίνακα της μετεμφυλιακής Ελλάδας και του ψυχροπολεμικού δυτικού κόσμου.
Στους συντελεστές της παράστασης οφείλουμε ένα μεγάλο «ευχαριστώ», στην ομάδα αυτή των ανθρώπων, που μόχθησαν για το καλύτερο. Που προσπάθησαν επίμονα και μεθοδικά να προσφέρουν το αποτέλεσμα της δουλειάς τους στο βωμό της τέχνης. Ένα άλλο «ευχαριστώ» οφείλουμε στο σκηνοθέτη Νικόλα Ταρατόρη, που είναι η ψυχή της θεατρικής ομάδας. Και, τέλος, ένα άλλο «ευχαριστώ» ανήκει στο πλατύ κοινό των εκδηλώσεων του Συλλόγου. Χωρίς τη δική τους αποδοχή δεν θα είχαμε σήμερα τη βεβαιότητα ότι θα αγκαλιάσει και την καινούρια αυτή προσπάθεια του Συλλόγου μας. (Από το Διοικητικό Συμβούλιο)
Βασιλιάς και βασίλισσα: Αριστογείτων Πανανός, Δήμητρα Λειβαδίτη.
Παραμύθι χωρίς όνομα
Βασιλιάς: Αριστογείτων Πανανός
Το 1909 που πρωτογράφτηκε από την Πηνελόπη Δέλτα το «Παραμύθι χωρίς όνομα», το ελληνικό κράτος παράδερνε ανάμεσα στην ταπείνωση και την υπανάπτυξη, την ανικανότητα και ιδιοτέλεια των ηγετών του, την αγραμματοσύνη και την ανέχεια των πολιτών. Αυτής της κακομοιριάς αντίπαλος ήταν το βιβλίο της Π. Δέλτα. Ένα βιβλίο που το χαρήκαμε όχι για την πολιτική αλληγορία του αλλά για τη γοητεία του μύθου. Βλέπετε οι περιπέτειες της «Χώρας των Μοιρολατρών», είχαν στα παιδικά μας μάτια όλη τη μαγεία του φανταστικού -αγνοώντας πως πρόκειται για τη χώρα που βρισκόταν κάτω από τα πόδια μας.
Η Πηνελόπη Δέλτα (αυτοκτόνησε όταν μπήκαν στην Αθήνα οι Γερμανοί το ’41), το 1911 σ’ ένα γράμμα της προς τον Αλέξανδρο Δελμούζο, εξηγούσε την πρόθεσή της να γράψει το παραμύθι και το συμβολισμό του «Ο Βασιλιάς Αστόχαστος είναι το σιχαμένο καθεστώς, το Βασιλόπουλο ο νέος ελληνισμός, όπως θα τον ήθελα, εκείνος που θα ζητήσει μέσα του να βρει τη δύναμη να αναγεννηθεί, όχι έξω, ρίχνοντας το φταίξιμο στον ένα και στον άλλο».
Όμως πόσο άλλαξαν τα πράγματα από τότε; Πόσο έχει βελτιωθεί η κατάστασή μας από την εποχή που η Π. Δέλτα έγραφε την αλληγορία της; Οι οικονομικές, πολιτισμικές και επιστημονικές πρόοδοι που πραγματοποιήθηκαν από το 1911, μπόρεσαν να μετριάσουν την ανέχεια και την ανισότητα, τις εξαρτήσεις και τις υποτέλειες, τις δημαγωγίες και τους εξευτελισμούς;
Ταβερνιάρης: Άννα Καραβάνου
Το παραμύθι χωρίς όνομα που ξανάγραψε για το θέατρο ο Ιάκωβος Καμπανέλλης, είναι έργο πικρό. Στο παραμύθι αυτό λαός και εξουσία βιώνουν μια πραγματικότητα που δέχεται ως αμετάκλητο δεδομένο τη μιζέρια. Το γιατί οδηγήθηκαν στην κατάσταση αυτή δεν φαίνεται να τους απασχολεί. Από τη μία η εξουσία, συμπεριφέρεται σαν να βρίσκεται κάτω από μια άλλη εξουσία στην οποία απευθύνεται κάθε φορά που χρειάζεται να έρθει αντιμέτωπη με τις ευθύνες τις. Κουβαλώντας το προνόμιο της μόνιμης αισιοδοξίας ότι στο τέλος κάτι θα γίνει, αδυνατώντας να συνειδητοποιήσει την έκβαση των γεγονότων και την καταστροφή που έρχεται, μια εξουσία που εγκαταλείπει το λαό ανυπεράσπιστο στην ίδια του την πατρίδα, μια πατρίδα που κινδυνεύει να μείνει χωρίς μνήμη, μια χώρα που δόθηκε για αντιπαροχή.
Δάσκαλος – Τραγουδιστής: Γιώργος Ζαμάνης
Από την άλλη ο λαός, που αντί να κάνει την επανάσταση, πλήττεται από την ίδια ασθένεια, αυτήν της μετάθεσης ευθυνών. Και ενώ στην περίπτωση της εξουσίας η αδυναμία της προκαλεί το γέλιο, στην περίπτωση του λαού εικονοποιείται μέσα από σκηνές βίας, όπως την αντίδραση του πλήθους που παρακολουθεί τη δίκη του αθώου σιδερά, με την ασυνείδητη βία ενός όχλου που δεν συνδέει τη μοίρα του ως θεατή μ’ αυτή του θεάματος. Η συνειδητοποίηση ότι οι ευθύνες είναι κοινές θα ακουστεί από το στόμα της φτωχομάνας προς το Βασιλιά «Τι φταις κι εσύ, που δεν ήσουνα της προκοπής, αφού έτσι έτυχε νά ‘σαι! Εμείς γιατί σε βαστούσαμε τόσα χρόνια και δε σ’ αλλάζαμε;»
Η μόνη εκκρεμότητα που απομένει είναι να εντοπιστεί ο κακός του παραμυθιού. Μην τον ψάχνουμε άδικα. Απλώς, όταν γυρίσουμε το βράδυ σπίτι, μην κοιταχτούμε απότομα στον καθρέφτη. Το παραμύθι της Δέλτα και του Καμπανέλλη έχει όνομα. Μοιάζει με σύγχρονη, ελληνική πολιτική αλληγορία, κι όμως, γράφτηκε πριν εκατό χρόνια.
Από αριστερά:Αναστασία Πούρου (Μαρία),Πόπη Κούγια-Γλατζίνα (Φωτεινή),Αρετή Καρκαγγέλη (Φτωχομάνα),Δήμητρα Λειβαδίτη( Βασίλισσα).
Ζούμε στιγμές στις οποίες το θέατρο οφείλει να δείξει ποιοι πρέπει να είμαστε και τι είναι αυτό που μας λείπει. Γι’ αυτό και ο Καμπανέλλης σκαρφαλώνει φέτος στη σκηνή της «ΠΡΟΤΑΣΗΣ». Για να μας σκουπίσει το δάκρυ που κυλάει στο μάγουλο και να μας κρατήσει ζωντανούς. Γιατί τι νόημα έχει που παλεύουμε και φτύνουμε αίμα για ένα ξεροκόμματο; Αυτό το κερδίζει κι ένας σκύλος. Πρέπει κάτι άλλο να μας φέρνει εμάς τους ανθρώπους στη ζωή. Σας δίνουμε το χέρι μας… δώστε μας κι εσείς το δικό σας… Μόνο σιγά, για να μη φοβίσουμε τη στιγμή που τρεμοπαίζει ανάμεσα μας, να κλείσουμε τα μάτια και να κάνουμε καινούργια όνειρα.
Νικόλας Ταρατόρης
Ο σκηνοθέτης Νικόλας Ταρατόρης και ο θίασος
Το παραμύθι χωρίς όνομα
Σκηνοθεσία – Φωτισμοί: Νικόλας Ταρατόρης
Σκηνικά – Κουστούμια: Πίνκα Νάντη – Ταρατόρη
Μουσική Επιμέλεια: «Δίεσης»
Διανομή (με σειρά εμφάνισης)
Τραγουδιστής: Γιώργος Ζαμάνης
Πολύκαρπος: Έλενα Οικονόμου
Πρίγκιπας: Γιώργος Μυλωνάς
Βασίλισσα: Δήμητρα Λειβαδίτη
Βασιλιάς: Αριστογείτων Πανανός
Μαρία: Αναστασία Πούρου
Δικαστής, Μουγγός: Οδυσσέας Κουμαδωράκης
Φτωχομάνα: Αρετή Καρκαγγέλη
Ταβερνιάρης: Άννα Καραβάνου
Πρωτομάστορας: Σπύρος Χασάπης
Μιχάλης: Θάνος Παιδάκης
Σιδεράς: Αγγελής Δουβρόπουλος
Φίλιππος, Κώστας: Κώστας Κατσίλας
Θεόδωρος, Γιαννακός: Γιώργος Μώρος
Φωτεινή: Πόπη Κούγια-Γλατζίνα
Αντριάνα: Ρούλα Νίτσου
Κουτσός: Γιάννης Κολυβάνης
Μονοχέρης: Ανδριανή Ρετσίνα
Δάσκαλος: Γιώργος Ζαμάνης
Τραγούδι: Γιώργος Ζαμάνης, Αρετή Καρκαγγέλη, Σπύρος Χασάπης και όλος ο Θίασος
Για πληροφορίες και κρατήσεις θέσεων μπορείτε να απευθύνεστε στο βιβλιοπωλείο «Εκ Προοιμίου» τηλ. 27510 – 20419.
Read Full Post »
ΑΡΓΟΛΙΚΗ ΑΡΧΕΙΑΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ 