ΑΡΓΟΛΙΚΗ ΑΡΧΕΙΑΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

Διάσημοι Ελληνοαλβανοί Στρατιώτες

Οι Μπούα ήταν οικογένεια από την Ήπειρο, και συγκεκριμένα από το Αγγελόκαστρο Αιτωλοακαρνανίας, από την οποία αναδείχτηκαν αρκετοί σημαντικοί στρατιωτικοί. Συνδέθηκε με τον Οίκο Αγγέλων μέσω γάμου της Πριγκίπισσας Ευδοκίας, κόρης του Αλεξίου του Γ’, με τον Ηγεμόνα του Ναυπλίου Λέοντα Σγουρό, ο οποίος αποτελεί των αρχηγέτη του Οίκου των Μπούα.

Ο Μερκούριος Μπούας, Νίκος Εγγονόπουλος 1953

Ανάμεσα στους ξακουστούς στρατιώτες της Αργολίδας μερικοί από τους αρχηγούς των έγιναν ιδιαίτερα ονομαστοί για την ανδρεία τους και διαπρέψανε σε πολεμικά κατορθώματα.

Ένας από τους διαπρεπέστερους αυτούς στρατιώτες ήταν ο Μερκούρης – Μαυρίκης Μπούας, που είχε γεννηθεί στ’ Ανάπλι στα 1496. Ήταν εγγονός του δεσπότη του Αγγελόκαστρου της  Άρτας και των Γιαννίνων Μαυρίκιου Μπούα – Σγουρού (αρχές του ιε’ αι.), που ανέβαζε  την καταγωγή του στο βυζαντινό άρχοντα του Αναπλιού Λέοντα Σγουρό.

Ο Μπούας μεγάλωσε στ’ Ανάπλι, όπου και παντρεύτηκε κόρη της αρχοντικής επίσης οικογένειας των Μποχαλαίων, την Αικατερίνη·». Με τη συνθήκη της παράδοσης του Αναπλιού (1540) έφυγε στην Ευρώπη, όπου τα πρώτα χρόνια κατατάχτηκε στην υπηρεσία του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου IB‘, ως αρχηγός επίκουρων στρατιωτών. Στο πλευρό των Γάλλων διακρίθηκε μαζί με τους στρατιώτες σε πολλές μάχες και ιδιαίτερα στην άλωση της Γένουας. Για τις πολεμικές αρετές του απονεμήθηκε από τον Γάλλο βασιλιά ο τίτλος του κόμη. Στη συνέχεια πέρασε στο βενετικό στρατό και ανέλαβε υπηρεσία στο Treviso, επικεφαλής της φρουράς του. Στο πλευρό των Βενετών συνέβαλε αποτελεσματικά στην κατάκτηση Παβίας (1527) και της Βερόνας, στις μάχες που διεξάγονταν ανάμεσα στη Βενετική Δημοκρατία και τον αυτοκράτορα της Αυστρίας Μαξιμιλιανό. Η πολεμική ικανότητα του αναγνωριστικέ από το δόγη και τη γερουσία και του απονεμήθηκαν εξαιρετικές τιμές.

Ο Μερκούρης Μπούας πέθανε στο Treviso μεταξύ 1527-1562 και ενταφιάστηκε στην Εκκλησία της Αγίας Μαρίας Maggiore. Προς τιμή του στήθηκε λαμπρό μνημείο μαρμάρινο 1562), έργο του γλύπτη Antonio Lombardi, όπου αργότερα χαράχτηκε τιμητική επιγραφή 1637) για την προσωπικότητα και το έργο του.  

Ο κόμης Μερκούρης – Μαυρίκης Μπούας διέθετε φιλοπολεμικό πνεύμα, στρατηγικό μυαλό και καρτερικότητα. Τα πολεμικά κατορθώματα του εξύμνησαν σύγχρονοι του ραψωδοί  της Ιταλίας και ο επίσης σύγχρονος του στρατιώτης Ζακυνθινός λόγιος Τζάνες Κορωναίος του αφιέρωσε μακροσκελέστατο ποίημα, τα «Ανδραγαθήματα Μερκουρίου Μπούα», που  το έγραψε στα 1519, όπου περιγράφει τα κατορθώματα του ως τα 1517 και αναφέρει τις τιμές που του απονεμήθηκαν. Τον παρουσιάζει ως Αχιλλέα και Μέγα Αλέξανδρο στην ανδρεία , ως Νέστορα στη γνώση και ως Πάρη στην ομορφιά. Ο Μερκούρης Μπούας χαρακτηρίζεται «Φιλοπόλεμος, καρτερόψυχος, στρατηγικός, υπέρτερος μεν πάντων των τότε μισθοφορούντων συμπατριωτών του, εφάμιλλος δε πολλών περιφανών της Ευρώπης στρατηγών επί τριάκοντα εν έτη (1496-1527) αδιαλείπτως πο­λέμων, πάντοτε έφερε την φρίκην και τον όλεθρον εις τας εχθρικάς φάλαγκας, κλινών την πλάστιγγα της νίκης υπέρ του φιλοξενούντος ηγεμόνος· κατά τας διαφόρους εις Φλανδρίαν, Βαυαρίαν, και προ πάντων την Ιταλίαν εκδρομάς του εκυρίευσε τεσσαράκοντα έξ εχθρικάς σημαίας· διάφοροι ηγεμόνες ανέδειξαν αυτόν ιππότην, είς βασιλεύς και εις αυτοκράτωρ τον ετίμησαν με τον τίτλο του κόμητος, η δε ενετική δημοκρατία με το αξίωμα του αρχιστρατήγου».  

Όσο για το αφιερωμένο στον Μπούα ποίημα αναφέρεται: «Εκτός της μεγάλης ιστορι­κής αξίας, μεγαλυτέραν έχει την φιλολογικήν η εποποιία του Κορωναίου. Είναι το πρώτον απ’ αρχής μέχρι τέλους γεγραμμένον εις καθαρούς ομοιοκατάληκτους στίχους νεοελληνικόν ποίημα, φέρον καθαρόν τον τύπον της πρωτοτυπίας, και επομένως του ελληνικού Παρνασ­σού γνήσιον τέκνον καθιστάμενον».

Ο Μπούας θεωρούσε τον εαυτό του Έλληνα, ο δε Κορωναίος «έλαβεν ειδήσεις λεπτομε­ρείς περί των διαφόρων μαχών, εν αις εκείνος διέπρεψε, και τα οικογενειακά του έγγραφα εξήτασεν, αλλά και εις Ελλάδα καταβάς εξηρεύνησεν επιτοπίως τα περί αυτού, ίνα καταδεί­ξει ότι ‘Ελλην και ουχί ξένος, ως τινές διϊσχυρίζοντο, ήτο ο Μπούας».

Το οικόσημο του Μερκούρη Μπούα, που σώθηκε στα αρχεία της Βενετίας, το απαρτί­ζουν οι σπουδαιότερες από τις πολεμικές σημαίες που είχε κατακτήσει.

Σύγχρονοι και συγγενείς του Μπούα στρατιώτες μνημονεύονται: Ο Λεκαμπούας (Αλέ­ξανδρος Μπούας), ο Αλέξης Μπούας, ο Μαρκαντώνιος Μπούας, ο Αντρέας Μπούας’.

Από τους Αναπλιώτες στρατιώτες αναφέρονται επίσης ο Κώστας Μπόχαλης και οι Θε-ράπης, Μπαρμπάτης και Φροσύνας. Όλοι ανήκαν σε αρχοντικές οικογένειες και είχαν τιμη­τικές διακρίσεις. Τιμητικά αναφέρεται ακόμη ο στρατιώτης του Μπούα Μαυρίκης Κόκλας»».

Σημειώνουμε ακόμη ότι από τη μεγάλη οικογένεια των Μπουζίκηδων, όπου αλλού ανα­φερόμαστε σε ηρωικά μέλη της, ο Γεώργιος Μπουζίκης έφτασε στο βαθμό του στρατηγού. Με το στρατηγό Μπουζίκη, τα προτερήματα του και τη θέση του στην αριστοκρατία της Βε­νετίας ασχολήθηκε ο λόγιος πρωτοπαπάς του.

• Γιόνα Μικέ Παιδούση – Παπαντωνίου, « Η Ερμιονίδα ανά  τους  Αιώνες », Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα, Αθήνα 1996.
•  Περιοδικό Στρατιωτική Ιστορία, Μουσείο Ελληνικής Παροικιακής Ιστορίας της Βενετίας.

 Επιμέλεια: Τσάγκος Αναστάσιος   

Μπούγα ή Καλλιρρόη και Πέτρος Μπούας.

Μπουγαίος, Μπουγαίισα= οι κάτοικοι του χωριού Μπούγα,  όπως λεγόταν παλιά η Καλλιρρόη.

Απ’όσο έχω ψάξει υπάρχουν 2 εκδοχές για αυτή την ονομασία. Η 1η και πιο απλοϊκή είναι αυτή που μου έλεγε ο παππούς μου. Ότι τα παλιά χρόνια είχε πέσει μεγάλη ξηρασία στα χωριά μας και δεν υπήρχε νερό, ώσπου  κάποια μέρα ένας “γελαδάρης” παρατήρησε ότι στις οπλές των ποδιών των βοδιών του βρήκε λάσπη (άρα νερό) και ακολουθώντας την άλλη μέρα το κοπάδι του έφτασε σε μια πηγή στην τοποθεσία Μουντρά (τώρα πια έχει στερέψει)  και βρήκαν το πολυπόθητο νερό. Η οπλή του βοδιού λεγόταν “μπουγά”, και δεν ξέρω αν λέγεται ακόμη, ως εκ τούτου έβγαλαν και το όνομα του χωριού μου Μπούγα.

Η 2η εκδοχή είναι ιστορική και έχει ως εξής: την ονομασία Μπούγα την πήρε το χωριό μου από τον Πέτρο Μπούα της ξακουστής φάρας των Μπουαίων. Περί τα τέλητου 14ου αιώνα εγκαταστάθηκαν στην περιοχή μας από τους Βυζαντινούς άρχοντες του Μοριά ( Εμ. Κατακουζηνός ) έποικοι από τη Βόρεια Ήπειρο, που ήταν χριστιανοί ορθόδοξοι και που παράλληλα με την Ελληνική μιλούσαν και την Αλβανική γλώσσα, οι γνωστοί Αρβανίτες. Σκοπός της εγκατάστασης τους ήταν να χρησιμοποιηθούν ως συνοριοφύλακες του Βυζαντινού Δέσποτα του Μυστρά, καθόσον στην απέναντι πλευρά της Νέδας, στην Ολυμπία, υπήρχαν οι Φράγκοι. Ένας από τους πρώτους οικισμούς που έκτισαν οι έποικοι εκείνοι ήταν το Λιόπεσι (Άνω Κούβελα), σε υψόμετρο 1000μ., ανατολικά της κορυφής του Κουβελαίικου Αη-Λιά. Το Λιόπεσι φαίνεται να ήταν η έδρα των αλβανόφωνων εποίκων, αφού εδώ είχε το ορμητήριό της η ξακουστή φάρα των Μπουαίων.
Οι Αρβανίτες έποικοι ήλθαν σε πολλές συγκρούσεις με τους Φράγκους και συνέβαλαν αποφασιστικά στην εκδίωξή τους από το Μοριά υπό τον αρχηγό τους Πέτρο Μπούα. Στην συνέχεια αμύνθηκαν με σθένος κατά των Τούρκων εισβολέων και όταν τελικά ο Μοριάς έπεσε στα χέρια του Μωάμεθ (1461), τέθηκαν στην υπηρεσία των Βενετών, που τότε κατείχαν τα φρούρια Μεθώνης, Κορώνης, Μονεβασιάς και Ναυπλίου, με σκοπό να εξασφαλίσουν την βοήθειά τους για την εκδίωξη των Τούρκων. Το 1479 ο Θεόδ. Μπούας από το Κούβελα (Λιόπεσι) με τον Κροκ. Κλαδά από την Μάνη επαναστάτησαν κατά των Τούρκων, αλλά εγκαταλείφθηκαν από τους Βενετούς και η επανάσταση τους κατεστάλη το 1484.
Κατά το Βενετο-Τουρκικό πόλεμο του 1540 οι κάτοικοι της περιοχής πολέμησαν στο πλευρό των δυτικών συμμάχων. Μετά την πτώση των κάστρων και την αποχώρηση των Βενετών από τον Μοριά, οι περισσότεροι αρβανίτες στρατιώτες αναχώρησαν με τις οικογένειές τους για την Δύση και εγκαταστάθηκαν στην περιοχή της Απουλίας (Κάτω Ιταλίας), ελπίζοντας σε σύντομο επαναπατρισμό τους.( Ιστορία Κ. Παπαρρηγόπουλου, Κ. Σαθά, Αθ. Γρηγοριάδη κ.α.). Τις πληροφορίες αυτές τις βρήκα από την ιστορία του Χωριού Κούβελα μιας και ο μπαμπάς μου από την πλευρά της μητέρας του κατάγεται από τη Νέδα.

Η φάρα των ΜΠΟΥΑ κατάγεται απο την Βόρεια Αλβανία.Η ονομασία της προέρχεται απο τον ποταμό Μπουγιάνα που σημαίνει,νερό. Βλέπε μπουγιέλο.Απόγονοι των Μπουαϊων υπήρξαν ονοματοδότες φαρών όπως Σπαταίοι, Γριβαίοι, Μερκουραίοι, Λιοσαίοι, Μουρικαίοι και άλλοι. Βλέπε Αρβανίτες και η καταγωγή των Ελλήνων, Α.ΚΟΛΛΙΑΣ. Βλέπε, Αρβανίτες, Οι Δωριείς του νεώτερου Ελληνισμού, Κ.ΜΠΙΡΗΣ. Πληθωρα Βενετικών αρχείων είναι διαφωτιστικά. ΑΥΤΑ και μόνον περιεκτικά. Σημαντικά μέλη του Οίκου Μπούα ήταν ο Μερκούριος Μπούα ο οποίος τιμήθηκε από τον Γερμανό Αυτοκράτορα Μαξιμιλιανό και τον Βασιλέα της Γαλλίας Λουδοβίκο τον ΙΒ’ το 1524 με τον τίτλο του Κόμη της Σουαβίας και αργότερα του Πρίγκηπα του Λίχτενμπεργκ (τίτλους που φέρουν έκτοτε οι απόγονοι του Οίκου) για τις υπηρεσίες που προσέφερε. Επίσης, ο Ιωάννης Μπούας και ο Σγουρός Μπούας Δεσπότες Ηγεμόνες του Αγγελοκάστρου, ο Ιωάννης Μπούας και ο Μαυρίκιος Μπούας Δεσπότες του Δεσποτάτου της Άρτας, ο Θωμάς Μπούας που διετέλεσε Διοικητής του Ιππικού του Βασιλέως της Μ. Βρετανίας Ερρίκου Η΄, ο Πέτρος Μπούας που έδρασε στην Ιταλική Χερσόνησο και ο Θεόδωρος Μπούα μαζί με τον Ακροκόνδυλο Κλαδάπου έδρασαν στον Ελληνικό και Βαλκανικό χώρο και Ιταλικό χώρο . Ήταν οι μόνοι που αντισταθήκαν στους κατακτητές στον ελληνικό χώρο και ειδικά στην Πελοπόννησο, στη Θεσπρωτία και στον ευρύτερο γεωγραφικά χώρο της Ηπείρου τον 14ον αιώνα. Από τους Μπούα ξεκίνησε στην Δυτική Ευρώπη η δράση των Ελλήνων μισθοφόρων (Stratioti όπως τους ονόμαζαν) αλλά και στον ελληνικό χώρο η δράση των Αρματωλών και Κλεφτών, που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην Ελληνική Επανάσταση του 1821.
Συνέχεια του Οίκου αποτελεί ο Οίκος Στύλου που συνέχισε την στρατιωτική παράδοση του Οίκου Αγγέλων και Μπούα στην σύγχρονη Ελλάδα. Οι Μπούα ήταν οικογένεια από την Ήπειρο, και συγκεκριμένα από το Αγγελόκαστρο Αιτωλοακαρνανίας, από την οποία αναδείχτηκαν αρκετοί σημαντικοί στρατιωτικοί. Συνδέθηκε με τον Οίκο Αγγέλων μέσω γάμου της Πριγκίπισσας Ευδοκίας, κόρης του Αλεξίου του Γ’, με τον Ηγεμόνα του Ναυπλίου Λέοντα Σγουρό, ο οποίος αποτελεί των αρχηγέτη του Οίκου των Μπούα.  Το χωριό (Καλλιρρόη)ονομαζόταν αρχικά Μπούγα. Χτίστηκε 8 αιώνες πριν και το πρώτο σπίτι είχε σκεπή από πλάκες και κορμούς ασφάκας (δένδρο με στριφτό ξύλο που δεν σπάζει). Το 1928, με το διάταγμα υπ’αρ. Α 156/28 μετονομάστηκε σε Καλλιρόη, κατά μία εκδοχή από την καλή ροή του λαδιού της  και του νερού της και κατά μία άλλη από την πηγή του χωριού Μουντρά που είχε καλή ροή. Με το όνομα Καλλιρόη άλλωστε, υπήρχε και πηγή της περιοχής στην αρχαιότητα. Από ανασκαφές το 1929, προκύπτει ότι οι Σπαρτιάτες είχαν εδώ φυλάκιο για να φορολογούν τους διερχόμενους, διότι ήταν διάβαση από την Ανατολική στην Δυτική Πελοπόννησο. Γι’ αυτό και οι Τούρκοι είχαν εκεί φρουρά και στρατό. Φαίνεται ότι η σημερινή Καλλιρόη βρίσκεται εκεί που άλλοτε υπήρχε η προέκταση της αρχαίας πόλης Ανδανίας (2600-2200 π.Χ.) (πηγή site Δήμου Μελιγαλά http://www.meligala.gr)

Δήμητρα Γιαννοπούλου

(Kopanaki News)

Read Full Post »

Το Ναύδετο έχει την ευχαρίστηση να σας προσκαλέσει στην 3^η συζήτηση γύρω από τα Παραδοσιακά Επαγγέλματα και Αναμνήσεις από το παλιό Ναύπλιο, που θα γίνει το Σάββατο 22 Νοεμβρίου 2008, ώρα 20:00 μ.μ. στην Πινακοθήκη του Ναύδετου, Τάκη Παπανικολάου 22 (δίπλα στην Πύλη της Ξηράς), στο Ναύπλιο.

Θα συνομιλήσει ο  τέως καθηγητής στο Γυμνάσιο Ναυπλίου, φιλόλογος κι ιστορικός, κ. Τάσος Γούναρης με τον Γιώργο Ρούβαλη.

Θέματα :

Το Γυμνάσιο Ναυπλίου την δεκαετία του ‘60

Κοινωνιολογία της πόλης, Κοινωνικές Τάξεις, Θεσμοί, Οικονομία,

Τοπική Πολιτική

Οι Πρόσφυγες στο Ναύπλιο

Η Εφημερίδα Αργοναυπλία

Πνευματική Ζωή, συγγραφή του βιβλίου «Ναυπλιακή Επανάσταση», Διαλέξεις

Το Γαλλικό Ινστιτούτο

Το Ποδόσφαιρο

Στόχος των συζητήσεων αυτών είναι να διατηρηθεί η συλλογική μνήμη για παρελθούσες περιόδους της ιστορίας της πόλης μας και η ενεργητική συμμετοχή στη συζήτηση των ανθρώπων που τις έζησαν. Στην παρούσα περίπτωση, για πρώτη φορά θα ακούσουμε πως μας έβλεπε κάποιος «απ’ έξω».

Read Full Post »

Το Λασκαρίδειο Λαογραφικό Μουσείο Νέας Κίου στεγάζεται σε μονώροφο κτίριο, ιδιοκτησίας του Δήμου Νέας Κίου και αποτελείται από τέσσερις αίθουσες και βοηθητικούς χώρους.
Στην πρώτη αίθουσα εκτίθενται ενδύματα και άλλα αντικείμενα με αναφορές στο μετάξι, που είχε ιδιαίτερη άνθιση στην Κίο και στήριξε οικονομικά τους πρόσφυγες που έφτασαν στην Αργολίδα. Στη δεύτερη αίθουσα επιχειρείται ένα οδοιπορικό από την Κίο στη Νέα Κίο με έγγραφα, φωτογραφίες και ντοκουμέντα.

Η τρίτη αίθουσα είναι αφιερωμένη στα εκκλησιαστικά αντικείμενα, σκεύη, ιερατικά ενδύματα και φωτογραφικό υλικό σχετικό με θρησκευτικές τελετές και εκδηλώσεις.
Τέλος, στην τέταρτη αίθουσα εκτίθενται αντικείμενα οικιακής κυρίως χρήσης (μαγειρικά σκεύη, παπλώματα, κουβέρτες, κεντήματα, μαξιλάρια κλπ.). Στον εξωτερικό χώρο του Μουσείου υπάρχει κήπος με παραδοσιακό φούρνο και αντικείμενα γεωργικής χρήσης.

Το Λασκαρίδειο Λαογραφικό Μουσείο Νέας Κίου ξεκίνησε τη λειτουργία του το 1982. Οι πρώτες ενέργειες για τη σύστασή του ξεκίνησαν από την Κιώτισσα Βιργινία Ματσέλη, η οποία, θέλοντας να στήσει μια φωτογραφική έκθεση με θέμα τις τελευταίες ημέρες της ζωής στη Μικρά Ασία, διαπίστωσε την αγάπη και τη θέληση των κατοίκων της Νέας Κίου να διασωθούν τα αντικείμενα που θύμιζαν την αγαπημένη τους πατρίδα. Στα πλαίσια της έρευνάς της, συναντήθηκε με το γιατρό Ευρυσθένη Λασκαρίδη, που είχε συγγράψει το δίτομο έργο «Τα Κιανά», σημαντικό έργο για την ιστορία της Κίου και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ήταν απαραίτητη η δημιουργία ενός Λαογραφικού Μουσείου στη Νέα Κίο, που θα στέγαζε τις προσφορές των Κιωτών από τα λιγοστά αντικείμενα που είχαν πάρει φεύγοντας βιαστικά από την πατρίδα τους.

Στο ξεκίνημα του Μουσείου σημαντική υπήρξε η βοήθεια της Ιωάννας Παπαντωνίου, προέδρου του Πελοποννησιακού Λαογραφικού Ιδρύματος, όπως επίσης του Συλλόγου Απανταχού Κιωτών (που ανέλαβε και την εποπτεία του Μουσείου) και των κατοίκων της Νέας Κίου. Το 1996, ο Δήμος Νέας Κίου αποφάσισε να αναδιοργανώσει το Μουσείο και ανέθεσε στο διευθυντή του ΠΛΙ Κανέλλο Κανελλόπουλο και στους συνεργάτες του Μαρία Παπαδοπούλου, Βασίλη Μερίτα και Βασίλη Παπακυριακού να στήσουν τη νέα έκθεση.

Μουσικός Σύλλογος Κίου

Το 1999 έγινε η σύσταση Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου με την επωνυμία Λαογραφικό Μουσείο Νέας Κίου (Αρ. ΦΕΚ 605/10.5.1999), που ανέλαβε και την υλοποίηση του σχεδίου αναδιοργάνωσης. Η νέα έκθεση με θέμα «Κλειδιά μνήμης. Από τον Ασκάνιο της Βιθυνίας στον Ερασίνο της Αργολίδας» εγκαινιάστηκε το 2002 από τη γενική γραμματέα του Υπουργείου Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη και την επισκέφτηκαν προσωπικότητες και παράγοντες από πολλούς χώρους.

Κλειδιά μνήμης. Από τον Ασκάνιο της Βιθυνίας στον Ερασίνο της Αργολίδας.

Η έκθεση παρουσιάζει αντικείμενα-κλειδιά που ανοίγουν σελίδες προσωπικών ιστοριών και συλλογικής εμπειρίας για να ανασυνθέσουν το μεγάλο οδοιπορικό: από τη γη της επαγγελίας στη γη της ελονοσίας. Καταγράφεται μέσω των εκθεμάτων η επιλεκτική μνήμη μιας κοινότητας οικοδομημένης στην προσφυγιά, που κατάφερε να μεταφέρει γόνιμα στη νέα πατρίδα τον πλούτο της χαμένης, κάνοντάς τον κινητήρια δύναμη για δημιουργία και πρόοδο. Φωτίζεται το νήμα που ενώνει το τότε με το τώρα και η επίδραση που είχε ο πολιτισμός της αλησμόνητης πατρίδας στην ίδρυση και ανάπτυξη της Νέας Κίου. Δηλώνεται η διαρκής αναζήτηση του Ύλα, που αποτελεί την πνευματική αναζήτηση του κάθε Κιώτη, του κάθε Έλληνα να γνωρίσει την ιστορία του, τις ρίζες του και να λάβει τα εφόδια που θα τον βοηθήσουν να διαγράψει το μέλλον του.

Η έκθεση αυτή δημιουργήθηκε για να εκφράσει τη φλόγα της αγάπης των απογόνων προς την πατρίδα των γονέων τους και τον άσβεστο πόθο για την επέκταση του Μουσείου, ώστε να μπορέσει να στεγάσει τις μνήμες ολόκληρου του Μικρασιατικού Ελληνισμού.

Κεντήματα, δαντέλες, υφαντική, ιερατικά, εικόνες, ενδυμασίες, μετάξι-σηροτροφία, έγγραφα, φωτογραφίες, πίνακες, οικιακά σκεύη, εργαλεία.

Μ. Παπαδοπούλου

Άργους 7, Νέα Κίος (Νομός Αργολίδας)

Τηλέφωνο: +30 27510 51013
Φαξ: +30 27510 51750
Email: info@neakios.gr

• Υπουργείο Πολιτισμού

• Λασκαρίδης Ε., Κιανά (τόμοι Α’ & Β’), Θεσσαλονίκη 1966
• Κουλιγκάς Β., Κίος 1912-1922. Αναμνήσεις ενός Μικρασιάτη 1988
• Κουλιγκάς Β., Κίος 1912-1922. Σκόρπιες μνήμες 1993
• Κουλιγκάς Β., Κίος η αλησμόνητη 1995

Read Full Post »

Σχέδιον Δημοτικού Τουριστικού ξενοδοχείου το οποίον

πρόκειται να ανεγερθή επί οικοπέδου του Δήμου.  

Σχέδιον Δημοτικού Τουριστικού ξενοδοχείου.

 

 

 

Από το βιβλίο « Η ΠΟΛΙΣ ΤΟΥ ΑΡΓΟΥΣ ΑΠΟ ΤΩΝ ΜΥΘΙΚΩΝ ΧΡΟΝΩΝ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΟΝ», Έκδοσις του Δήμου Άργους δια το Σώμα των Εφόρων της κομητείας του Λος Άντζελες των Ηνωμένων Πολιτειών. Αύγουστος 1945.

Read Full Post »

1. Καϊμακάμης, πολιτικός διοικητής, κατώτερος του Βαλή (νομάρχη)

2. Δήμαρχος, υπεύθυνος για καθαριότητα, οδοστρώματα και καλντερίμια, αγορανομικό έλεγχο ψωμιού και γάλακτος, εξέδιδε άδειες οικοδομών. Ακόμη στον Δήμο ανήκαν οι αγροφύλακες (μπεξίδες), οι νυχτοφύλακες (πασβάντηδες) που χτυπούσαν την ώρα κατά την διάρκεια της νύχτας, η δημοτική αστυνομία, οι μουχτάρηδες υπεύθυνοι για τα παράπονα των πολιτών και για την πρόνοια και τέλος υπήρχε οργανωμένη υποτυπώδης πυροσβεστική υπηρεσία με συμμετοχή οικοιοθελώς των πολιτών

3. Αστυνομία πόλεως και Χωροφυλακή

4 .Φρουραρχείο και στρατώνες (κισλά)

5. Λιμεναρχείο και Τελωνείο

6. Μονοπώλιο άλατος

Κιανοί 1920

 

 

 

Γενήμαχαλας, Αγυιά, Μπαλούκ παζαρι, Τσεκούρα, Παλάτια, Παζάρι, Κονακιού, μαχαλάς έξω  απ’ το γεφύρι.

1. Κοίμηση της Θεοτόκου (Μητρόπολη)
2. Αγ. Ιγνάτιος
3. Οδηγήτρια
4. Αγ.Γεώργιος
5. Προφ. Ηλίας
6. Μεταμόρφωση του Χριστού
7. Παζαριώτισσα
8. Παναγία η Φανερωμένη ή Θεομάννα
9. Ευαγγελίστρια
10 .Αγ. Σπυρίδων
11. Αγ. Νικόλαος
12. Αγ. Παρασκευή (δύο εκκλησίες)
13. Αγ. Ιωάννης (τέσσαρες εκκλησίες)

Κοινοτικό νοσοκομείο Κίου, από συνεισφορές κατοίκων
Γιατροί Έλληνες ήταν οι Βιδάλης, Μαυρομάτης, Τριχόπουλος, Γαβριηλίδης, Κεσίσογλου, Μελγουργιάν.

Διπλωματούχος μαία η Μαριγώ, οδοντίατρος ο Τζωρτζάκης και φαρμακεία του Κανακάρη, του Βαφειάδη και του Ξανθόπουλου.

1. εργοστάσια μετάξης
2. εργοστάσια σαπωνοποιίας
3. βαρελοποιεία (βουτσάδικα ) για το πάστωμα  ψαριών και ελιάς
4. εργαστήρια ξυλουργίας
5. ελαιοτριβεία (λαδαριά), εξαγωγή ελιάς στην Ρουμανία
6. σηροτροφεία-μεταξοσκωληκοτροφία (μποτζεκλίκια)
7. αλιεία και πάστωμα ψαριών, κυρίως παλαμίδας

φαναρτζής (ανάβει τα φανάρια των δρόμων), τελάλης τούρκος και έλληνας, κανταρτζής (ζυγιστής), αναφορογράφος, επιστολογράφος, σαράφης (χρηματιστής), παγωτατζής (ντοντουρμαντζής), γαλατάς, πραματευτής και αμανετζής (εμπορικός παραγγελιοδόχος)

1. ατμοπλοϊκώς Κωνσταντινούπολη-Μουδανιά-Κίος, καθημερινά με πλοία, όπως ΝΙΛΟΥΦΕΡ, ΧΕΛΙΔΟΝΙ, ΤΡΙΓΛΕΙΑ, ΠΙΓΑ, ΟΛΓΑ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ, ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ, ΕΛΛΗΣΠΟΝΤΟΣ
 

2. οδικώς με Προύσα, καθημερινά με αραμπάδες, άμαξες τουρκικού τύπου

3. ταχυδρομική άμαξα (πόστα)
 

4. Ι.Χ. αυτοκίνητο, που ανήκε στον Κωνστ. Πινάτση

5. κινηματογράφος Κίου, αδελφών Βάσου και Τζώρτζη Σά ριτζα
 

Κιανοί 1920

1. Μουσικός σύλλογος Κίου, με μπάντα από 35 και πλέον όργανα
2. Μαντολινάτα κοριτσιών Κίου
3. Φιλόπτωχος αδελφότης Κίου
4. Ομάδα Προσκόπων Κίου
5. Φιλεκπαιδευτική αδελφότης Κίου
6. Γυμναστικός σύλλογος
7. Αδελφότης Αγίου Γεωργίου
8. Βιβλιοθήκη ο «Κοραής»

ΤΕΡΚΕΖΟΙ μαχητές στο πλευρό των Ελλήνων και Φρούραρχος ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΟΣ

Απόστολος Μέλλιας,Απόστ. Πεζάς,Αρχιμανδρ.Νίκανδρος, Αν. Πινάτσης, Μαντζαρίνης, Ανδρούτσος Χρ. καθηγητής Πανεπιστ. Αθηνών, Χριστ.Κοκκινάκης διδάσκαλος, Τρύφων Ευαγγελίδης, Φώτης Πινάτσης, Κώστας Πινάτσης, Θοδωράκης Ζαφειρίδης, Κώστας Γιαβάσογλου γερουσιαστής Θεσσ/νίκης βουλευτής και υφυουργός, Μανώλης Κάης, Χατζη Γιώργης Δεληγκιαούρης ή Δελλής, Σπύρος Καβουνίδης, Αθηνά Σταϊκοπούλου, Πέτρος Μπούζης, Μήτσος Καγγελάρης, Φώτης Πάντερμανλης, Ηλίας Σώκος, Ηλίας Πολέτης, Μακάριος Βα¨κούσης, Μανώλης Χάμος, Κακίκης, Κάλφας Αθανάσιος, Παδιδέκας Ζαφείρης, Σεφερειάδης Ιορδάνης, Σαφαρίκας Πάνος, Αυγουστίνος Γεώρ, Τσομπάνογλου Χρήστ, Τσακίρης Μήτσος, Κρασούδης Γιώρ, Τσιρκουνής Λεβ, Γκιουλμπάλογλου Γιώρ, Γκάλτσας Γιώρ, Χριστόπουλος Γιώρ, Κεχαγιόπουλος Απόστ, Μυλωνάς Νίκος, Βογιατζής Κυριάκ, Κουλιγκάς Βασ, Μελτζανάκης Πάνος, Διαμαντόπουλος Νικ, Πανταζίδης Σταυρ, Δελής Ασημ, Κεχαγιόπουλος Χρυσ, Δερβενιώτης, Μιχ. Βαρκάρης, Κατσικάρης Θρασύβ, Αγαπίου, Καραμιχάλης Σταυρ, Σπινάρης Γρηγ, Αλέκος Γενηματζής, Καραδήνας Αναστ, Βλασιάδης Δημ, Κόντος Γιώρ, Μουράτης Γιώρ, Παπακεφάλης Μακάριος, Βανδώρος Φίλ, Δανιήλ Σωκρ, Κοτσάνης Σωτηρ, Τριγλιανός, Μπαντής Κωνστ, Πούσης Γιώρ, Καγιάς Μήτσ, Σάριτζας Τζώρτζης, Μυτιληνού, Κάβουνας, Σταυρίδης, Χατζόγλου Κώστ. Χαρ. Παπαδόπουλος, Βαμβάκης Θεολ, Κατικιώτης, Δελής, Μπάμιας, Παλλάδης, Σκουλής, Διαμαντής, Καλούδης, Φουρμάς, Ιακώβου, Εσκιόγλου, Τσούφιος, Καβουνίδου Ελ, Γρηγορίου Ειρ, Παυλάκη Σμαρ, Ευσταθίου Δέσπ, Μπουκούνης, Κόντου Ουρ, Φυνδάνης, Κουντής Χαρ, Δερβενιώτης, Μαργάνη, Ζαμπίτη Καλλ, Κοζάκου, Κουντουρίδης, Μακρίδου Χρυσή, Κραμέλης Θ, Πανάς, Κωστόπουλος, Καγιάς, Σαμιώτης, Σαρηβαλάσης, Δελάλης, Γαρουφαλίδης, Ξυνής, Μάλαμα Μαυρουδή, Σπάργιας, Φαφούτας, Τσιρώνης, ……………….

ΦΟΥΝΔΟΥΚΑΣ ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ, www.musesnet.gr/pages/kios/

Read Full Post »