Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Posts Tagged ‘Ιστορία’

Το Αρχαίο Στάδιο και η «Ασπίδα» στο Άργος: Η άλλη άποψη.  Δρ. Όλγα Ψυχογυιού, Αρχαιολόγος. Αργειακή Γη, τεύχος 3, Δεκέμβριος 2005.


Από τον Παυσανία αντλούμε τη μοναδική πληροφορία που μας παρέχουν οι αρχαίες γραπτές πηγές σχετικά με τη θέση του Σταδίου, όπου τελούνταν τα Νέμεια και τα Ηραία. Βρίσκεται, μας λέει ο περιηγητής, στην περιοχή του ιερού του Απόλλωνος Δειραδιώτη, όπου το είδε κατά την ανοδική του πορεία προς την Ακρόπολη της Λάρισας, στην κορυφή του λόφου του Κάστρου.

Ο «κιθαρωδός» Απόλλωνας. Τοιχογραφία στον οίκο του Αυγούστου στη Ρώμη, περ. 20 π.Χ.

Ο «κιθαρωδός» Απόλλωνας. Τοιχογραφία στον οίκο του Αυγούστου στη Ρώμη, περ. 20 π.Χ.

Κατά το πέρας των αιώνων τα ίχνη του ιερού αυτού χάθηκαν. Ξεχάστηκε και πού βρισκόταν η Δειράδα. Έτσι, οι περισσότεροι από τους ταξιδιώτες που επι­σκέφτηκαν το Άργος – κυρίως από τα μέσα του 18ου αιώνα- με τον Παυσανία στο χέρι, αναζητώντας τα μνημεία της φημισμένης πόλης, είδαν τα κατάλοιπα του «Κριτηρίου» – Νυμφαίου της Λάρισας στην ανατολική κλιτή του λόφου, κο­ντά στο μεγάλο Θέατρο, και τα ταύτισαν με αυτό το ιερό και συνεπώς τη γύρω του περιοχή με τη Δειράδα. Λίγοι βάδισαν πέρα από τα βορειοδυτικά όρια της πόλης, κάτω από το βράχο της Παναγίας της Κατακεκρυμμένης και πιο πέρα στο διάσελο μεταξύ των δύο λόφων, που ονομάζουμε σήμερα «Πορτίτσες». Θα αναφέρουμε παρακάτω αναλυτικά τις πληροφορίες που μας παρέχουν οι περιη­γήσεις τους.

Μετά τον εντοπισμό του ιερού του Απόλλωνος Δειραδιώτη στη βορειοδυτι­κή κλιτή του λόφου του Προφήτη Ηλία, ο ίδιος ο Wilhelm Vollgraff που το είχε αποκαλύψει, αναζήτησε το Στάδιο στα βορειοδυτικά του ιερού. Ένας αιώνας κλείνει φέτος από τη δημοσίευση της άποψής του. Και χωρίς να είναι αποδεκτή από όλους, η άποψη αυτή παρέμεινε χωρίς παραλλαγή έως το 1986, οπότε ο συνάδελφος Χρήστος Πιτερός τάραξε τα νερά, παρουσιάζοντας μία νέα, δική του άποψη.

Όταν άρχισα να ασχολούμαι επί τόπου με τις αρχαιότητες του Άργους το 1989, δεν είχα λόγο να αμφισβητήσω τη μία ή την άλλη από τις δύο αυτές από­ψεις. Όμως, η αποκάλυψη ενός μεγάλου τμήματος πώρινου μνημειώδους αναλήμματος στην περιοχή «Πορτίτσες» στο βόρειο άκρο της οδού Καρατζά, κατά την ανασκαφική έρευνα που διεξήχθη το 1993 πριν από την τοποθέτηση αγωγού λυμάτων στην οδό αυτή, με οδήγησε στην επανεξέταση των δεδομένων που αφορούσαν στον εντοπισμό του σταδίου όπου τελούνταν οι πανελλήνιοι αγώνες […]

Για τη συνέχεια της ανακοίνωσης της κας Όλγας Ψυχογυιού, πατήστε διπλό κλικ στον παρακάτω σύνδεσμο: Το Αρχαίο Στάδιο και η Ασπίδα στο Άργος – Η άλλη άποψη

Read Full Post »

Η Συμβολή της Αρχαίας Αργολίδας στην Ανάπτυξη της Μουσικής – Μαγνητοσκοπημένη παρουσίαση


 

Παρακολουθείστε μαγνητοσκοπημένη  την εκδήλωση της Βιβλιοθήκης μας, που πραγματοποιήθηκε στις 3 Μαρτίου 2013 στην αίθουσα διαλέξεων του Συλλόγου Αργείων « Ο Δαναός» με θέμα την παρουσίαση του βιβλίου της Κας Κατερίνας  Παπαοικονόμου – Κηπουργού, Η Συμβολή της Αρχαίας Αργολίδας στην Ανάπτυξη της Μουσικής.

 

Την εκδήλωση συντόνισε ο Δικηγόρος – Πολιτικός Επιστήμονας και Ιστορικός κος Βασίλης Δωροβίνης και χαιρέτισαν με την σειρά που εμφανίζονται οι κάτωθι:

  • Τάσος Τσάγκος, Γενικός Γραμματέας της Αργολικής Αρχειακής Βιβλιοθήκης.
  • Γιώργος Γιαννούσης, Πρόεδρος της Αργολικής Αρχειακής Βιβλιοθήκης.
  • Δημήτρης Παπανικολάου, Πρόεδρος του Συλλόγου Αργείων « Ο ΔΑΝΑΟΣ».
  • Τάσσος Χειβιδόπουλος, Αντιπεριφερειάρχης Περιφερειακής Ενότητας Αργολίδας.
  • Κώστας  Χελιώτης, Πρόεδρος του Ιδρύματος « Ιωάννης Καποδίστριας».
  • Νικόλαος Γκαβούνος, Πρόεδρος της Κοινωφελούς Επιχείρησης Άργους- Μυκηνών.
  • Ιωάννης Πετρόπουλος, Καθηγητής Αρχαίας Ελληνικής φιλολογίας, Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης και Διευθυντής του Κέντρου Ελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Harvard.
  • Ιωάννα Σπηλιοπούλου, Επίκουρος Καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου και κεντρική  παρουσιάστρια του βιβλίου.
  • Γιώργος Τασσιάς, Καθηγητής Φιλόλογος και παρουσιαστής του έργου και της προσωπικότητας της συγγραφέως.
  • Η συγγραφέας Κατερίνα Παπαοικονόμου – Κηπουργού.
  • Σταύρος Μπένος, Πρόεδρος του Σωματείου « ΔΙΑΖΩΜΑ».

 

Read Full Post »

Διάλεξη στο Κέντρο Ελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Harvard: «Ο μηχανισμός των Αντικυθήρων: Επιτομή της Ελληνικής Φιλοσοφίας»


 

Πανεπιστήμιο HarvardΤην Τετάρτη 13 Μαρτίου 2013 ώρα 7:00 μ.μ., στο Κέντρο Ελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Harvard στο Ναύπλιο (αίθουσα διαλέξεων «Οικογενείας Νίκου Μαζαράκη»), θα δώσει διάλεξη ο Ξενοφώντας Μουσάς, Καθηγητής Φυσικής Διαστήματος, Διευθυντής Εργαστηρίου Αστροφυσικής, Τμήμα Φυσικής, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, Μελετητής Μηχανισμού των Αντικυθήρων.

Θέμα της ομιλίας, η οποία εντάσσεται στο πλαίσιο του “Events Series 2013” είναι: «Ο μηχανισμός των Αντικυθήρων: Επιτομή της Ελληνικής Φιλοσοφίας».

Συνομιλήτρια του κυρίου Μουσά θα είναι η κυρία Μάρω Παπαθανασίου, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Ιστορίας των Θετικών Επιστημών, Τμήμα Μαθηματικών, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Η σειρά εκδηλώσεων «Events Series 2013» πραγματοποιείται σε συνεργασία με τους Δήμους Ναυπλιέων, Άργους-Μυκηνών, Ερμιονίδας και Επιδαύρου.

Read Full Post »

Ομιλία στο Δαναό με θέμα: «Ένας ερωτόπληκτος Κύκλωπας»


 

ΣΗΜΑ ΔΑΝΑΟΥΣτα πλαίσια του Προγράμματος Διαλέξεων και Συζητήσεων της χειμερινής περιόδου, ο Σύλλογος Αργείων «Ο Δαναός» συνεχίζει τις μετακλήσεις σημαντικών και διακεκριμένων  προσωπικοτήτων, προκειμένου να προσφέρει στους Αργείους την ευκαιρία επικοινωνίας με θέματα που αφορούν στον άνθρωπο και τις πνευματικές του αναζητήσεις.

Την Κυριακή  17  Φεβρουαρίου 2013  και ώρα 6.30 μ.μ. στην αίθουσα διαλέξεων του Συλλόγου Αργείων «Ο Δαναός», Αγγελή Μπόμπου 8, στο Άργος,  θα μιλήσει:

ο  κ. Ιωάννης Πετρόπουλος

Καθηγητής Αρχαίας Ελληνικής Φιλολογίας,

Διευθυντής του Κέντρου Ελληνικών Σπουδών

Πανεπιστημίου  Harvard (Ελλάδας)

 με θέμα:

«΄Ενας ερωτόπληκτος Κύκλωπας» (Θεοκρίτου Eιδύλλιον 11)

Θα ακολουθήσει συζήτηση.

 

Ιωάννης  Πετρόπουλος

Ιωάννης  Πετρόπουλος

Ιωάννης Πετρόπουλος

Καθηγητής Αρχαίας Ελληνικής Φιλολογίας, Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης και Διευθυντής του Κέντρου Ελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Harvard στην Ελλάδα (CHS-GR). Κατάγεται από το Κορακοβούνιο (Καρακοβούνι) της Κυνουρίας.

Σπούδασε στις ΗΠΑ (πρώτο πτυχίο: Κλασική Φιλολογία στο Παν/μιο Harvard) και στη Μεγάλη Βρετανία (διδακτορικό δίπλωμα Αρχαίας Ελληνικής Φιλολογίας στο Παν/μιο της Οξφόρδης, στο Lincoln College, 1989). Δίδαξε επί τέσσερα χρόνια στο Παν/μιο της Οξφόρδης και εν συνεχεία, από το 1991 στο Παν/μιο Κρήτης (στα Τμήματα Φιλολογίας και Ιστορίας-Αρχαιολογίας) και στο Δημοκρίτειο Παν/μιο Θράκης (στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης, στο Τμήμα Ιστορίας-Εθνολογίας και από το 2006 στο Τμήμα Ελληνικής Φιλολογίας, όπου υπηρετεί ως Τακτικός Καθηγητής Αρχαίας Ελληνικής Φιλολογίας). Έχει διδάξει ως επισκέπτης καθηγητής και έχει δώσει διαλέξεις σε πολλά παν/μια στην Ευρώπη, Κίνα και ΗΠΑ (Σορβόννη, Harvard, Stanford, University of California-Santa Cruz, Vanderbilt, κ.ά.).

Από το 2008 είναι διευθυντής του Κέντρου Ελληνικών Σπουδών του Παν/μίου Harvard το οποίο εδρεύει στο Ναύπλιο. Έχει λάβει πολλές υποτροφίες, βραβεία και διακρίσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό, μεταξύ άλλων από το Κοινωφελές Ίδρυμα Αλέξανδρος Ωνάσης, τα Παν/μια Harvard και Οξφόρδης, τη Βρετανική Αρχαιολογική Σχολή, το Hellenic Foundation της Μεγάλης Βρετανίας και τη Νομαρχία Αργολίδος.

Πέρυσι το βιβλίο του για την ενηλικίωση του Τηλέμαχου στην Οδύσσεια, Kleos in a minor key, The Homeric Education of a Little Prince, το οποίο εξεδόθη από το Παν/μιο του Harvard, απέσπασε το βραβείο Georges Florovsky στις ΗΠΑ. Έχει εκτενές και ποικίλο συγγραφικό και εκδοτικό έργο το οποίο αφορά κυρίως την αρχαία ελληνική γραμματεία και κοινωνία.

 

Read Full Post »

Η Συμβολή της Αρχαίας Αργολίδας στην Ανάπτυξη της Μουσικής – Κατερίνα Παπαοικονόμου- Κηπουργού


 

 « Ἀργεῖοι ἤκουον μουσικήν εἶναι Ἑλλήνων πρῶτοι»

Η Αργολική Αρχειακή Βιβλιοθήκη Ιστορίας και Πολιτισμού με χαρά και ικανοποίηση ανακοινώνει την έκδοση του βιβλίου της Κας Κατερίνας Παπαοικονόμου – Κηπουργού, Μουσικού – Πιανίστας, Αρχαιολόγου, «Η Συμβολή της Αρχαίας Αργολίδας στην Ανάπτυξη της Μουσικής». Η εν λόγω έκδοση χρηματοδοτήθηκε από την Περιφερειακή Ενότητα Αργολίδας.

 

Η Συμβολή της Αρχαίας Αργολίδας στην Ανάπτυξη της Μουσικής

Η Συμβολή της Αρχαίας Αργολίδας στην Ανάπτυξη της Μουσικής

 

Τα Αρωγά Μέλη της βιβλιοθήκης, προκειμένου να προμηθευτούν δωρεάν την εξαιρετική αυτή έκδοση, μπορούν να απευθύνονται στην Αργολική Βιβλιοθήκη, τηλέφωνο 27510 61315, τις εργάσιμες ώρες και ημέρες.

 

Κιθαρωδός σε ερυθρόμορφο αττικό αμφορέα του 5ου π.Χ. αιώνα, του αγγειογράφου Ανδοκίδου. Παρίσι. Μουσείο Λούβρου, G 1. Φωτογραφία RMN.  Φωτογράφος Hervé Lewandowski.

Κιθαρωδός σε ερυθρόμορφο αττικό αμφορέα του 5ου π.Χ. αιώνα, του αγγειογράφου Ανδοκίδου. Παρίσι. Μουσείο Λούβρου, G 1. Φωτογραφία RMN. Φωτογράφος Hervé Lewandowski.

 

 Σχετικά με το βιβλίο:

 

Ήδη κατά τον 6° και 5° π.Χ. αιώνα διάσημοι Αργείοι μουσικοί είχαν αφήσει ανεξίτηλο το στίγμα τους στα μουσικά πράγματα της Ελλάδας. Ο Αριστόνικος και ο Σακάδας καθιέρωσαν την κιθάρα και τον αυλό αντίστοιχα ως αυτόνομα σολιστικά όργανα στους μουσικούς αγώνες.

 

Ο τριγωνοεκτελεστής της Κέρου, του 2700 π.Χ. περίπου. Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών, αρ. 3908.

Ο τριγωνοεκτελεστής της Κέρου, του 2700 π.Χ. περίπου. Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών, αρ. 3908.

 

Ο Ιέραξ και ο Σακάδας επινόησαν και καθιέρωσαν ιδιαίτερες μορφές (φόρμες) αξιόλογων συνθέσεων και γενικά εισήγα­γαν καινοτομίες, που συνέβαλαν στην εξέλιξη της μουσικής εκείνων των χρόνων πανελληνίως. Ο Σακάδας συμμετεί­χε στην διαμόρφωση των εορτών των Γυμνοπαιδιών στη Σπάρτη, των Αποδείξεων στην Αρκαδία και των Ενδυματίων στο Άργος, ο Ιέραξ εισήγαγε την Ενδρομή στους Ολυ­μπιακούς αγώνες.

 

Σάτυρος με βυκάνη και ορχηστρίς με κύμβαλα σε παράσταση ψηφιδωτού δαπέδου από το Άργος, του 5ου μ.Χ. αιώνα. Αρχαιολογικό Μουσείο Άργους (αύλειος χώρος). Αργολική Βιβλιοθήκη,  φωτογραφία Σαράντος Καχριμάνης.

Σάτυρος με βυκάνη και ορχηστρίς με κύμβαλα σε παράσταση ψηφιδωτού δαπέδου από το Άργος, του 5ου μ.Χ. αιώνα. Αρχαιολογικό Μουσείο Άργους (αύλειος χώρος). Αργολική Βιβλιοθήκη, φωτογραφία Σαράντος Καχριμάνης.

 

Ο Λάσος ο Ερμιονεύς μελέτησε τη μουσι­κή θεωρητικά και είναι ο πρώτος που συνέγραψε θεωρητι­κό σύγγραμμα περί μουσικής, ώστε να θεωρείται ο ιδρυτής της μουσικής επιστήμης, άλλωστε στις ενέργειες του Λάσου οφείλεται και η εισαγωγή και καθιέρωση του διθυράμβου ως αυτοτελούς αγωνίσματος στους μουσικούς αγώνες των διαφόρων εορτών.

Άγαλμα Μούσας

Άγαλμα Μούσας που κρατά λύρα, αρ. κατ. 4 του Αρχαιολογικού Μουσείου Άργους. Αργολική Βιβλιοθήκη, φωτογραφία Σαράντος Καχριμάνης.

 

Τέλος η μελέτη σήμερα της αρχαίας ελ­ληνικής μουσικής γραφής, της παρασημαντικής, είκοσι έξι αιώνες μετά τη δημιουργία της, υποδεικνύει σαν τόπο επι­νόησης της την Αργολίδα του 5ου π.Χ. αιώνα. Όλα αυτά τα δεδομένα δικαιώνουν το εδάφιο του Ηροδότου ότι περί το 600 π.Χ. και λίγο αργότερα οι « ργεοι κουον μουσικήν εναι λλήνων πρτοι»  δικαίως τότε οι Αργείοι είχαν τη φήμη ότι είναι οι πρώτοι μεταξύ των Ελλήνων στη μουσική, αφού είχαν συμβάλει πολύ ουσιαστικά με τόσα νέα στοι­χεία στην ανάπτυξη της τέχνης των ήχων.

 

«Η Συμβολή της Αρχαίας Αργολίδας στην Ανάπτυξη της Μουσικής»

Κατερίνα Παπαοικονόμου – Κηπουργού

Έκδοση: Αργολική Αρχειακή Βιβλιοθήκη Ιστορίας και Πολιτισμού

Σελίδες 64. Άργος 2012.

ISBN 978-960-9650-010-4

 

Read Full Post »

Ανέκδοτες Επιστολές της Βασίλισσας Αμαλίας στον Πατέρα της, 1836-1853


 

Ανέκδοτες Επιστολές της Βασίλισσας Αμαλίας

Ανέκδοτες Επιστολές της Βασίλισσας Αμαλίας

Στο δίτομο αυτό έργο αυτό δημοσιεύονται για πρώτη φορά οι επιστολές που έστειλε η βασίλισσα Αμαλία στον πατέρα της από την Ελλάδα. Αποτελούν μοναδική ιστορική πηγή και συγχρό­νως γοητευτικό ανάγνωσμα που διαθέτει όλες τις χάρες του χρονικού. Είναι γραμμένες από μια νέα γυναίκα, δεκαοκτώ χρόνων στην πρώτη, τριάντα τεσσάρων χρόνων στην τελευταία επιστολή η βασίλισσα Αμαλία βρισκόταν στην καρδιά της εξουσίας όταν αλλη­λογραφούσε εμπιστευτικά με τον πατέρα της, ο οποίος ήταν και ο ίδιος ηγεμόνας.

Αναλύονται τα γεγονότα που συγκλόνισαν την εποχή, η 3η Σεπτεμβρίου, τα Μουσουρικά, τα Παρκερικά, καθώς και οι ευρωπαϊκές επαναστάσεις του 1848, που άλλαξαν το πρόσωπο της Ευρώπης. Περιγράφονται διεξοδικά το κτήριο της σημερινής Βουλής στην πρώτη του μορφή ως βασιλικού ανακτόρου, άλλα σημαντικά κτί­σματα της Αθήνας, καθώς και η δημιουργία του σημερινού Εθνικού Κήπου. Συναρπαστι­κές είναι και οι ενθουσιώδεις περιγραφές της ελληνικής φύσης και των περιοχών της τότε ελληνικής επικράτειας.

Η μεταγραφή και η μετάφραση του κειμένου έγιναν από το χειρόγραφο, το οποίο φυλάσσεται στο αρχείο του Ολδεμβούργου. Τη μετάφραση συνοδεύουν πολυάριθμες σημειώσεις που συμπληρώνουν και αποσαφηνίζουν το κείμενο. Έχει προταχθεί εισαγω­γή, η οποία σκιαγραφεί τη ζωή του Όθωνα και της Αμαλίας, εντάσσοντας την στην ιστορία της εποχής. Πλήρης βιβλιογραφία και αναλυτικό ευρετήριο συμπληρώνουν το έργο.

 

Αγαπημένε, καλέ, γλυκέ, αγγελικέ μου πατερούλη.

Πορτρέτο του μεγάλου δούκα του Ολδεμβούργου Παύλου Φρειδερίκου Αυγούστου, πατέρα της βασίλισσας Αμαλίας. Friedrich Wilhelm Graupenstein (1828-1897). Ελαιογραφία, 1876. Μουσείο της πόλης τον Ολδεμβούργου.

Πορτρέτο του μεγάλου δούκα του Ολδεμβούργου Παύλου Φρειδερίκου Αυγούστου, πατέρα της βασίλισσας Αμαλίας. Friedrich Wilhelm Graupenstein (1828-1897). Ελαιογραφία, 1876. Μουσείο της πόλης τον Ολδεμβούργου.

Η σημερινή είναι αποφράς ημέρα. Θα πρέπει όμως να την αντιμετωπίσει κανείς σαν μια ευλογιά ελαφράς μορφής που πέρασε δημιουργώντας ανοσία και τότε θα θαυμάσει τη σοφία της Θείας Οικονομίας. Είναι φανερό ότι εκείνη η ανατροπή είχε την ιστορική αξία ότι προηγήθηκε όλων όσων ακολούθησαν στην Ευρώπη και ότι δημιούργησε κάτι όχι βέβαια η 3η Σεπτεμβρίου, αλλά η σοφία του βασιλιά και η υγιής σκέψη του κόσμου. Δόθηκε ένα Σύνταγμα συντηρητικότερο από αυτά που δίνονται τώρα στην Ευρώπη, το οποίο εφαρμόστηκε και λειτουργεί.

Φυσικά ο Όθων τήρησε τον λόγο που έδωσε, δεν επέτρεψε ούτε τη σκέψη ότι θα μπορούσε να πάρει κάτι πίσω, υποχώρησε μόνο εκείνη τη μία φορά και μετά έμεινε ακλόνητος. Δεν ερωτοτροπούσε με την επανάσταση όσο ήταν αδύναμος, για να εκδικηθεί όταν θα ανακτούσε δύναμη. Τη μία φορά που υποχώρησε και συγχώρησε, συγχώρησε απόλυτα και ακολούθησε με σοβαρότητα και αξιοπρέπεια τον καινούργιο δρόμο. Το θεώρησε θυσία, την οποία έκανε από αγάπη για τη χώρα και, όπως η αγάπη είναι απλή και αξιοπρεπής και στον πόνο και στη χαρά, έτσι είναι και η στάση του Όθωνα. Γι’ αυτό βλέπω με ευχαρίστηση τα ωραία αποτελέσματα. Αν λάβουμε υπόψη τις διαφορετικές συνθήκες, τα πράγματα εδώ βαδίζουν καλύτερα από ότι στην Ευρώπη, όπου οι ηγεμόνες, οι οποίοι
είχαν αντιμετωπίσει την περίπτωσή μας με περιφρόνηση, ακολούθησαν άλλο δρόμο και ταπεινώθηκαν, παρόλο που οι στρατοί τους ήταν πιστοί.

Αθήνα, την 3η/15η Σεπτεμβρίου 1851

Την 16η [Σεπτεμβρίου]

Καλό είναι να επιμένει κανείς στα δικαιώματά του, αλλά πρέπει να επιδιώκει το εφικτό και ένας μη ορθόδοξος βασιλιάς είναι πράγμα αδύνατον, όπως και κάποιος που δεν θα έχει ανατραφεί εδώ. Χρειάζεται ένα παιδί, αυτό είναι. Πρέπει όμως να πουν κάτι οριστικό, αλλιώς το ζήτημα μπο­ρεί να πάρει κάποτε τέτοιες διαστάσεις, που δεν θα μπορούμε να το τιθασεύσουμε. Εγώ προειδο­ποίησα, τους εξήγησα πώς έχουν τα πράγματα.

Αν βρω ευκαιρία θα σου στείλω κάποτε την αλλη­λογραφία. Ωστόσο είναι αργά, άλλη φορά θα γράψω περισσότερα για το θέμα. Επικρατεί ησυχία, η ληστεία εξαλείφθηκε, οι πιο επικίνδυνοι ληστές είναι νεκροί ή πληγωμένοι. Έχε γεια λοιπόν, αγγελικέ μου πατέρα. Χίλιες φορές φιλάει τα χέρια σου

η κόρη σου που θα σε αγαπά αιώνια              

Αμαλία

 

Ανέκδοτες επιστολές της βασίλισσας Αμαλίας στον πατέρα της, 1836-1853
Μετάφραση- Επιμέλεια: Βάνα Μπουσέ, Μιχαέλ Μπουσέ 

 Βιβλιοπωλείον της Εστίας, 2011
908 σελ.  ISBN 978-960-05-1506-0

Read Full Post »

Διάλεξη του Κέντρου Ελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Harvard στο Επιμελητήριο Αργολίδας


 

 

Πανεπιστήμιο HarvardΤην Τετάρτη 6η Φεβρουαρίου 2013 ώρα 7:00 μ.μ., στο στην Αίθουσα Εκδηλώσεων του Επιμελητηρίου Αργολίδας, στο Άργος (οδός Κορίνθου), θα δώσει διάλεξη η Ιωάννα-Σαπφώ Πεπελάση, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Οικονομικής Ιστορίας, Τμήμα Οικονομικής Επιστήμης, Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Θέμα της ομιλίας, η οποία εντάσσεται στο πλαίσιο της σειράς διαλέξεων και εκδηλώσεων “Events Series 2013” του Κέντρου μας, θα είναι: «Χρηματο-οικονομικές κρίσεις, “Μύθος ή πραγματικότητα”: Τι μας διδάσκει η ιστορία;».

Συνομιλητής της κυρίας Πεπελάση θα είναι ο δρ. Στάθης Κουτρουβίδης, Ιστορικός της Οικονομίας.

Η σειρά εκδηλώσεων «Events Series 2013» πραγματοποιείται σε συνεργασία με τους Δήμους Ναυπλιέων, Άργους-Μυκηνών, Ερμιονίδας και Επιδαύρου.

Read Full Post »

Η πειρατική σημαία – Ένα σύμβολο τρόμου στις θάλασσες


 

Η πειρατική σημαία, με τη νε­κροκεφαλή και τα οστά σε σχήμα χιαστί, είναι ένα από τα πιο γνω­στά και αναγνωρίσιμα σύμβολα στον μέσο άνθρωπο. Αυτό οφείλε­ται κατά κύριο λόγο στον κινημα­τογράφο και στη λογοτεχνία, τέ­χνες που εμπνεύστηκαν από τους πειρατές για την παραγωγή κυ­ρίως εμπορικών έργων. Η γοητεία που ασκούν οι πειρατές ως θέμα εξηγείται από τον τρόπο ζωής και δράσης τους, στοιχείο που αποτυ­πώνεται ξεκάθαρα και στο σύμβο­λο που χρησιμοποιούσαν.

Η σημαία του γνωστού πειρατή Καλίκο Τζακ Ράκαμ (Calico Jack Rackham).

Η σημαία του γνωστού πειρατή Καλίκο Τζακ Ράκαμ (Calico Jack Rackham).

Η πειρατική σημαία είχε σκο­πό να προβάλει τον θάνατο, αλλά και την αποφασιστικότητα των μελών ενός πειρατι­κού πληρώματος, τη διάθεσή τους να πολεμήσουν ως το τέλος. Η ύψωση της πειρατικής σημαίας σή­μαινε ότι οι πειρατές θα εκτελούσαν οποιονδήπο­τε δεν παραδινόταν άμεσα και επιχειρούσε να αντισταθεί. Ταυτόχρονα όμως σήμαινε και την άρνηση των πειρατών να παραδοθούν. Αν η σύγκρουση εξε­λισσόταν σε βάρος τους, θα πολεμούσαν ως τον θάνατο και του τελευταίου από το πειρατικό πλή­ρωμα. Η αποφασιστικότητα αυτή βέβαια οφειλόταν και στο γεγονός ότι οι πειρατές που συλλαμβάνο­νταν δεν μπορούσαν να ελπίζουν σε επιεική αντι­μετώπιση. Μοναδική τιμωρία που τους περίμενε ήταν ο θάνατος, και με τη σημαία ήθελαν να δεί­ξουν ότι είχαν συμφιλιωθεί με αυτό το ενδεχόμενο.

Η χρήση της πειρατικής σημαίας άρχισε και κο­ρυφώθηκε κατά την περίοδο που έγινε γνωστή ως «χρυσή εποχή της πειρατείας», από τα μέσα του 17ου έως τις αρχές του 18ου αιώνα. Την περίοδο αυτή συντελέστηκε μια σημαντική αλλαγή στον τρόπο δράσης των πειρατικών ομάδων. Έως τότε οι διάφορες πειρατικές συμμορίες, οι οποίες δρούσαν στους μεγάλους εμπορικούς δρόμους των ωκεανών και κυρίως στην Καραϊβική, τις δυτικές ακτές της Αφρικής και τη Μαδαγασκάρη, υπάγονταν στην εξουσία κάποιου κράτους, τουλάχιστον τυπικά. Τα μέλη τους, δηλαδή, διέθεταν έγγραφη άδεια από κάποια ευρωπαϊκή δύναμη, που τους εξουσιοδο­τούσε να επιτίθενται στα σκάφη των αντιπάλων της με σκοπό να παρεμποδίζουν τις εμπορικές τους δραστηριότητες.

Η σημαία του πειρατή Χένρυ Εβερυ (Henry Every).

Η σημαία του πειρατή Χένρυ Εβερυ (Henry Every).

Οι πειρατές που λειτουργούσαν με αυτή την τυπική κάλυψη αποκαλούντο κουρσά­ροι και θεωρούντο μέρος των ναυτικών δυνάμεων ενός κράτους. Στην πράξη, όμως, δεν συνδέονταν με τη δύναμη που τους εξουσιοδοτούσε. Τα πληρώ­ματα των κουρσάρων δεν εκτελούσαν αυστηρά τις εντολές που λάμβαναν, και τα μέλη των πληρωμά­των δεν προέρχονταν μόνο από τους πολίτες της χώρας που τυπικά τους προστάτευε.

Στις αρχές του 18ου αιώνα, ωστόσο, η κατά­σταση μεταβλήθηκε. Οι ευρωπαϊκές δυνάμεις κα­τέληξαν σε μια συμφωνία όσον αφορά την ισορρο­πία δυνάμεων μετά το τέλος του Πολέμου της Ισπανικής Διαδοχής, το 1714, και δεν χρειάζονταν πλέον τις υπηρεσίες των κουρσάρων. Αντίθετα, ήθελαν να απαλλάξουν τις θαλάσσιες οδούς από αυτούς τους απείθαρχους ληστές, οι οποίοι σε πολλές περιπτώσεις δεν δίσταζαν να επιτεθούν ακόμα και σε σκάφη της χώρας που τους προστά­τευε.

Γαλιότα. Πλοίο της Μεσογείου με πανιά ή κουπιά που χρησιμοποιήθηκε κυρίως από τους πειρατές της Μάνης και τους Αλγερινούς. (Φωτογραφία από την ιστοσελίδα «Μανιάτικα»).

Γαλιότα. Πλοίο της Μεσογείου με πανιά ή κουπιά που χρησιμοποιήθηκε κυρίως από τους πειρατές της Μάνης και τους Αλγερινούς. (Φωτογραφία από την ιστοσελίδα «Μανιάτικα»).

Οι κουρσάροι, από την πλευρά τους, είχαν αναπτύξει ένα πνεύμα αυτονομίας και δεν ήθελαν να μοιραστούν τα κέρδη τους με κανέναν, ούτε να συμμορφωθούν με τους περιορισμούς που έθε­ταν οι έως τότε προστάτες τους. Είχαν δημιουρ­γηθεί εξάλλου κάποιες πειρατικές βάσεις στις ακτές της Καραϊβικής και της Αφρικής, οι οποίες ήταν υπό τον αποκλειστικό τους έλεγχο, επομέ­νως δεν χρειάζονταν τις βάσεις και την προστασία που μπορούσαν να προσφέρουν οι ευρωπαϊκές δυνάμεις. Παράλληλα, οι κουρσάροι είχαν αναπτύ­ξει ένα πνεύμα άρνησης κάθε παραδοσιακής εξουσίας. Στην πλειοψηφία τους προέρχονταν από τα λαϊκά στρώματα των λιμανιών της δυτικής Ευρώπης και απέρριπταν την κοινωνική καταπίε­ση που είχαν βιώσει σε αυτά.

Η σημαία του Εντουαρντ Ινγκλαντ (Edward England), ίσως του πρώτου πειρατή που χρησιμοποίησε αυτό το σύμβολο.

Η σημαία του Εντουαρντ Ινγκλαντ (Edward England), ίσως του πρώτου πειρατή που χρησιμοποίησε αυτό το σύμβολο.

Γι’ αυτούς τους λόγους, οι κουρσάροι ανεξαρ­τητοποιήθηκαν σε πειρατές. Δρούσαν σε μικρές ομάδες με ένα ή δύο σκάφη και κάθε ομάδα διέ­θετε τη δική της σημαία.

Η πληθώρα πειρατικών σημαιών που χρησιμοποιήθηκε κατά τον 18ο αιώ­να συνοψίζεται συνήθως στην πιο γνωστή παράσταση, με τη νεκροκεφαλή και τα οστά. Η παράσταση αυτή εί­ναι γνωστή στην αγγλική γλώσ­σα και ως Τζόλι Ρότζερ (Jolly Roger), υπάρχει όμως και σε πολλές ακόμα παραλλαγές. Η ποικιλία των πειρατικών σημαι­ών οφείλεται και στην επιθυμία κάθε πληρώματος να προβάλ­λεται η αυτονομία του.

Η σημαία του Τόμας Τιού (Thomas Tew) υπήρξε μία από τις ελάχιστες που διαφοροποιήθηκαν.

Η σημαία του Τόμας Τιού (Thomas Tew) υπήρξε μία από τις ελάχιστες που διαφοροποιήθηκαν.

Κοινό στοιχείο στις περισσότερες πει­ρατικές σημαίες, ωστόσο, είναι η ύπαρξη οστών, κυρίως νεκρο­κεφαλής ή ολόκληρου σκελετού. Σε κάποιες εικονίζονται καρδιές ή σταγόνες αίματος και σε άλλες οπλισμένα χέρια. Συ­χνά εμφανιζόταν επίσης και η κλεψύδρα, σύμβολο του χρόνου που παρέρχεται και ο οποίος σφραγίζεται με τον θάνατο.

Δημήτρης Σ. Μπελέζος

Ιστορικά θέματα, τεύχος 109, Δεκέμβριος 2011

 

Read Full Post »

Η ατεκνία των βασιλέων Όθωνα και Αμαλίας και οι ιστορικές της συνέπειες.  Εφηβική Γυναικολογία Αναπαραγωγή και Εμμηνόπαυση, τόμος 19, τεύχος 3, 2007.


 

«Ο διάδοχος είναι υπνωτικό των επαναστάσεων. Ένα βασιλικό βρέφος μπορεί κι αποκοιμίζει έναν ολόκληρο λαό» γράφει ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου στη βιογραφία του πρώτου βασιλιά του νεοελλη­νικού κράτους. Όμως ο τόσο αναμενόμενος γιος του ζεύγους Όθωνα και Αμαλίας δεν ήρθε ποτέ και η έλλειψή του συνετέλεσε στην όξυνση της πολιτικής κρίσης και στη διόγκωση της λαϊκής δυσαρέσκειας με αποκορύφωση έναν έντονο αντιδυναστικό αγώνα και κατάληξη την έξωση της πρώτης δυναστείας από την Ελλάδα (11.10.1862).

Αμαλία Μαρία-Φρειδερίκη

Αμαλία Μαρία-Φρειδερίκη

Τριάντα χρόνια πριν όμως, ο λαός του Ναυπλίου αρχικά και της Αθήνας στη συνέχεια, είχε υποδε­χθεί τον Όθωνα με ενθουσιασμό και μεγάλες προσδοκίες ότι η άφιξή του θα σηματοδοτούσε μια νέα ειρηνική περίοδο τερματίζοντας τις εμφύλιες έριδες. Ο 18χρονος βασιλιάς ήταν ο δευτερότοκος γιος του Λουδοβίκου Α’ της Βαυαρίας, τον οποίο οι Προστάτιδες Δυνάμεις (Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία) είχαν εκλέξει ως ηγεμόνα του νεοϊδρυθέντος βασιλείου (Πρωτόκολλο Λονδίνου 7.5.1832). Η συνέχεια της δυναστείας απαιτούσε τη σύναψη ενός γάμου με σύζυγο που να μην προέρχεται από βασιλικό οίκο των ανωτέρω χωρών ώστε να μη διαταραχθεί η ισορροπία μεταξύ τους και ως καταλληλότερη υποψήφια ο Λουδοβίκος προτίμησε για το γιο του, Καθολικό στο θρή­σκευμα, την πρωτότοκη κόρη του δούκα του Όλντενμπουργκ, Μαρία-Φρειδερίκη-Αμαλία, γερμανί­δα και Διαμαρτυρόμενη στο θρήσκευμα.

Ο γάμος έγινε στις 10.11.1836 στο Μόναχο και μόνο ένα μήνα αργότερα τον πληροφορήθηκαν οι Έλληνες από τις στήλες του ευρωπαϊκού Τύπου με αποτέλεσμα ποικίλες αντιδράσεις. Τρεις μήνες αργότερα επέστρεψαν στην Ελλάδα και σύντομα η νέα βασίλισσα κατέκτησε την κοινή γνώμη. Βαθμιαία όμως η άκαρπη αναμονή του λαού για ένα ορθόδοξο απόγονο μετατράπηκε σε αδημονία, ενόχληση, δυσφορία και εξελίχθηκε σε αντιπάθεια, ενώ οι σχέσεις του βασιλικού ζεύγους από αντικείμενο απλού κοινωνικού σχολιασμού έλαβαν τερά­στιες διαστάσεις, όπου περιλαμβάνονταν εξωσυζυγικές -πραγματικές ή φανταστικές- περιπέτειες και δημοσιοποιήθηκαν ακόμη και απόρρητες πληροφορίες σχετικά με την υγεία τους.

Όθωνας

Όθωνας

Η ατεκνία τους έδωσε χώρο στην ανάπτυξη ευφάνταστων εικασιών, αποτέλεσε αντικείμενο μυστι­κών μελετών επιφανών επιστημόνων της εποχής και ιατρικών συμβουλίων, αποδίδοντας ποικίλες παθήσεις και στους δύο. Ο καθηγητής Νικόλα­ος Λούρος εξέδωσε μάλιστα τα ανέκδοτα έγγρα­φα τα σχετικά με τη στειρότητα Όθωνα και Αμαλίας που του παραχωρήθηκαν από την σύ­ζυγο του εγγονού του Νικολάου Κωστή, ιδρυτή και πρώτου καθηγητή της Γυναικολογίας και Μαιευτικής στο νεοσύστατο Πανεπιστήμιο Αθηνών και προσωπικού ιατρού των βασιλέων. Πρόκειται κυρίως για την ιδιωτική αλληλογρα­φία των Γερμανών με τους Έλληνες συναδέλ­φους τους, ιατρούς του βασιλικού ζεύγους, που καλύπτει χρονικό διάστημα δώδεκα ετών (1841-1853).

Στην παρούσα εργασία εξετάζονται οι ιατρικές, οι κοινωνικές και οι ιστορικές όψεις της ατεκνίας που επέσπευσε, εάν δεν προκάλεσε, τις δυναστικές περιπέτειες της χώρας. Το μοιραίο γεγονός που τροποποίησε την πορεία του κρά­τους μελετάται σε σχέση με τις συνθήκες που είχαν διαμορφώσει οι επιστημονικές δυνατότη­τες της εποχής, καθώς είναι προβλέψιμο το αί­σιο αποτέλεσμα που θα επέφερε σήμερα η εφαρμογή των συγχρόνων μεθόδων στην αντι­μετώπιση μιας ανάλογης περίπτωσης.

Για τη συνέχεια της ανακοίνωσης, πατήστε διπλό κλικ στον παρακάτω σύνδεσμο: Η ατεκνία των βασιλέων Όθωνα και Αμαλίας και οι ιστορικές της συνέπειες.

 

Read Full Post »

Αυτό το περιεχόμενο είναι προστατευμένο με Συνθηματικό. Για να το δείτε, παρακαλώ εισάγετε το Συνθηματικό παρακάτω.

Read Full Post »

« Newer Posts - Older Posts »