ΑΡΓΟΛΙΚΗ ΑΡΧΕΙΑΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

Posts Tagged ‘Βιβλίο’

Λιαλιάτσης Πάνος (1936-2025)

Posted in Λογοτέχνες - Ιστορικοί, tagged alphaline, Argolikos Arghival Library History and Culture, Eλλέβορος, Greek History, Henri Tonnet, Αργολική Αρχειακή Βιβλιοθήκη Ιστορίας & Πολιτισμού, Βιβλία, Βιβλίο, Βιογραφίες, Εκπαίδευση, Εκπαιδευτικός, Θεολόγος, Λιαλιάτσης Πάνος, Ναύπλιο, Πρόσωπα, Πελοπόννησος, Ποίηση, Ποιητές, Ποιητής, Συγγραφέας, Tα ποιήματα 1965-1995 on 18 Σεπτεμβρίου, 2010| Leave a Comment »

Λιαλιάτσης Πάνος (1936-2025)

---

 

Πάνος Λιαλιάτσης

Ο Πάνος Λιαλιάτσης γεννήθηκε στην Ασίνη το 1936. Περάτωσε το γυμνάσιο Ναυπλίου το 1955 και πέτυχε στη Θεολογική και Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Γράφτηκε στην πρώτη, την οποία περάτωσε το 1961 ως υπότροφος του Ι.Κ.Υ. Παράλληλα, παρακολου­θούσε τα μαθήματα της Φιλοσοφικής. Πέτυχε στις εξετάσεις του Υπουργείου Δικαιοσύνης το 1962 και εργάστηκε ως επιμελητής ανηλίκων στο Πρωτοδικείο Ναυπλίου από το 1962 μέχρι το 1972, που προσλήφθηκε στην επαγγελματι­κή εκπαίδευση (Δημόσια κατωτέρα τεχνική σχολή Άργους και τεχνικό και επαγγελματικό λύκειο Ναυπλίου). Το 1992 συνταξιοδοτήθηκε από τη μέση Εκπαίδευση. Το 1963 πήρε υποτροφία της Καθολικής Εκ­κλησίας και παρακολούθησε μαθήματα Βυζα­ντινής Φιλολογίας στο Καθολικό Ινστιτούτο, στο Παρίσι και στη Σορβόννη, τα οποία διέκοψε λόγω ασθενείας.

Ως μαθητής γυμνασίου δημοσίευσε ποιήμα­τα (1952-1955) στην εφημερίδα του Ναυπλίου «Σύνταγμα» και σε άλλες εφημερίδες του Ναυ­πλίου και του Άργους. Τα πρωτόλεια του Πάνου Λιαλιάτση δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό «Σπίτι του παιδιού» που διηύθυνε ο δημοσιογράφος Άγγελος Μεταξάς την περίοδο εκείνη. Ως φοιτητής δημοσίευσε ποιήματα στη «Φι­λολογική Βραδυνή» που διηύθυνε ο Μπάμπης Κλάρας.

Εμφανίστηκε επίσημα στα Γράμματα το 1965 με την ποιητική συλλογή «Ο Φράχτης» που απέσπασε ενθαρρυντικές κριτικές. Το 1985 δημοσίευσε τον «Κύ­κλο της αγρύπνιας» και το 1991 τη «Χαρμολύπη», που απέσπασε το βραβείο ποίησης της Ελληνι­κής Εταιρείας Χριστιανικών Γραμμάτων. Τέλος, το 1995 δημοσίευσε την ολιγοσέλιδη συλλογή «Της Ογδόης ημέρας» με ποιήματα φιλοκαλικά.

Δοκίμια του Πάνου Λιαλιάτση δημοσιεύθηκαν στον τοπικό Τύπο (1962-2014) στην εφημερίδα «Η Καθημερινή», στη «Νέα Εστία», στην «Επο­πτεία», στη «Σύναξη» και σε άλλα λογοτεχνικά φύλλα. Ο Πάνος Λιαλιάτσης εξέδωσε το 1972 τον «Πιπιά» του Αντ. Λεκόπουλου – Αναπλιώτη, την «Αργολική Λογοτεχνία 1830 – 1993» (1994) και άλλες ελάσσονες μελέτες: Το κάψιμο του Ιού­δα, Η Ασίνη ως ποιητικό σύμβολο…

Άλλα έργα του είναι η «Ναυπλιακή Ανθολογία» (1969), το «Ναύπλιο» (τουριστικός οδηγός), κ.ά. Μετέφρασε από τα Γαλλικά το βιβλίο του Et. Trocmé «Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ, όπως τον είδαν όσοι τον γνώρισαν» και του Jean Danielou «Αγία Γραφή και Λειτουργία» και άλλα δοκίμια.

Το 2002 εκδόθηκαν από τις εκδόσεις «Ελλέβορος», «Τα Ποιήματα 1965- 1995», τα οποία το 2014 επανεκδόθηκαν με την προσθήκη δύο ποιημάτων και με τον νέο τίτλο «Λυρικό Ημερολόγιο» από τις εκδόσεις της «Αργολικής Αρχειακής Βιβλιοθήκης Ιστορίας και Πολιτισμού».

Ο Πάνος Λιαλιάτσης πέρασε στο επέκεινα πλήρης ημερών, λόγων, έργων, ιδεών την 25^η Απριλίου 2025. Η εξόδιος ακολουθία ετελέσθη το Σάββατο 26 Απριλίου, στις 11 το πρωί, στον Ιερό Ναό της Αγίας Τριάδας, Πρόνοιας, Ναυπλίου. Η ταφή έγινε στη γενέτειρά του, την Ασίνη.

 

H ποίηση και ο μυστικισμός

---

 

Το άρθρο που παραθέτουμε γράφτηκε από τον Henri Tonnet, διδάκτορα της Κλασικής Φιλολογίας  και Nέας Ελληνικής Φιλολογίας, στη Σχολή Ανατολικών Γλωσσών του Παρισιού. Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ στις 3/6/2003.

 

Πάνος Λιαλιάτσης: «Τα ποιήματα 1965-1995», Εκδόσεις «Ελλέβορος», Άργος, 2002.

 

Με τη συλλογή «Tα ποιήματα» που συγκεντρώνει τις ποιητικές συλλογές που δημοσίευσε από το 1965, ο Πάνος Λιαλιάτσης μάς δίνει την ευκαιρία να ακολουθήσουμε την πνευματική και ποιητική του πορεία επί 30 χρόνια και να αξιολογήσουμε συνοπτικά την πρωτοτυπία της προσφοράς του στα ελληνικά γράμματα.

Επειδή τα ποιήματα αυτά αποτελούν το έργο μιας ολόκληρης ζωής, ο αναγνώστης αναρωτιέται αν υπήρξε σημαντική η εξέλιξη της θεματικής και της τεχνοτροπίας του ποιητή κατά το χρονικό διάστημα αυτό. Για να απαντήσουμε πρέπει να κάνουμε μια πρώτη επισήμανση. Όταν ο Λιαλιάτσης δημοσιεύει την πρώτη συλλογή του είναι 29 χρόνων. Προφανώς είχε ήδη φτάσει στην ποιητική του ωριμότητα. Ως προς την ενδεχόμενη εξέλιξή του θα έλεγα πως δεν φαίνεται πουθενά καμία ριζική αλλαγή στη θεματική ή στην τεχνοτροπία.

Διακρίνουμε όμως στο έργο δυο τάσεις που δεν ολοκληρώνονται ποτέ πλήρως. H πρώτη είναι μια τάση σε μια όλο και μεγαλύτερη συντομία και η δεύτερη, η οποία φαίνεται καθαρά στις τελευταίες συλλογές των «Ποιημάτων», στο «Bραχύ Mοναχολόγιο» και στη «Xαρμολύπη», είναι μια αφηγηματική τάση που εκδηλώνεται σε ανέκδοτα για φανταστικές φυσιογνωμίες κληρικών.

 

Επίδραση δύο μεγάλων

 

Ίσως κάνω λάθος, αλλά αυτές οι δύο τάσεις μπορούν να οφείλονται εν μέρει στην επίδραση δυο μεγάλων ποιητών των νεοελληνικών γραμμάτων, του Σεφέρη και του Καβάφη. Βέβαια ο ποιητής, που γεννήθηκε στην Ασίνη, δείχνει περισσότερο επηρεασμένος, στη μορφή των ποιημάτων του, από τον ποιητή του «Βασιλιά της Ασίνης».

Στον Σεφέρη, ο Λιαλιάτσης μου φαίνεται να οφείλει την καθαρή –μερικές φορές κρυστάλλινη– ποίηση που διαποτίζει τα έργα του και την προτίμηση για τη συντομία· αυτή η τάση φτάνει στο αποκορύφωμά της στα ολιγόστιχα ποιήματα του «Λογισμοί λανθάνοντες και δάκνοντες».

Aυτό δεν σημαίνει βέβαια πως ο Λιαλιάτσης θεωρεί τον εαυτό του μαθητή του Σεφέρη· στους «Ανωνύμους της Ασίνης» αφήνει να διαφαίνεται μάλιστα κάποια ενόχληση μπροστά στις βεβαιότητες του Σεφέρη. Αντίθετα η ειρωνική αφήγηση ανεκδότων για μοναχούς ή ιεράρχες, όποια και να είναι η πραγματική προέλευση αυτής της διάθεσης, μου θυμίζει τον τόνο ορισμένων ποιημάτων του Αλεξανδρινού ποιητή.

Kατά τη γνώμη μου, μια μορφή καβαφισμού είναι αισθητή στη δομή του ποιήματος «Eλένη». Παρ’ όλες τις ενδεχόμενες επιδράσεις που δέχτηκε, η ποιητική φωνή του Π. Λιαλιάτση είναι απόλυτα ειλικρινής και πρωτότυπη, αναλλοίωτη από τον «Φράχτη» ως την «Όγδοη ημέρα».

Σε τι συνίσταται η πρωτοτυπία αυτής της φωνής; Θα ήταν ριψοκίνδυνο να προτείνω εδώ μια οριστική απάντηση. Είναι φανερό πως ο συγγραφέας αντλεί πολλά θεματικά και μορφικά στοιχεία από την Iερά Γραφή, τους Πατέρες της Ανατολικής Εκκλησίας και τη «Φιλοκαλία». O ικανός αναγνώστης, για να διατυπώσει μια εμπεριστατωμένη γνώμη, θα έπρεπε να ξέρει καλά αυτά τα έργα. Αφού αποκλείεται να επιδοθώ σε μια έστω και πρόχειρη «διακειμενική» ανάγνωση του έργου του Π. Λιαλιάτση, θα περιοριστώ στην υποκειμενική και αναγκαστικά επιφανειακή προσέγγιση ενός απλού αναγνώστη.

Tο πρώτο που μου κάνει εντύπωση είναι η συνύπαρξη στο έργο του Λιαλιάτση φαινομενικά αντιφατικών στοιχείων. O ποιητής παραδέχεται και χρησιμοποιεί αριστοτεχνικά τη γοητεία της ελληνικής γλώσσας και συγχρόνως ελέγχει αυστηρά τη λεκτική πλημμύρα που απειλεί τους λάτρεις αυτής της καθαυτού ποιητικής γλώσσας. Eλευθερώνει τον στίχο από τη ρίμα και τα παραδοσιακά μέτρα, αλλά δίνει σε κάθε ποίημα τον δικό του ρυθμό. Εστιάζει την προσοχή του σε συγκεκριμένες στιγμές (στιγμιότυπα) της πνευματικής ζωής και ταυτόχρονα διηγείται μικρές ιστορίες, που αν τις διαβάσουμε στη συνέχεια, αποτελούν το «μυθιστόρημα μιας ψυχής»(βλ. το ποίημα «Εωσφόρος» και άλλα).

Όλες αυτές οι φαινομενικές αντιφάσεις προέρχονται, νομίζω, από τη φύση της χριστιανικής ποίησης που καλλιεργείται από τον Λιαλιάτση. Πολιτισμικά ο χριστιανισμός βρίσκεται στο σταυροδρόμι διάφορων γλωσσών και παραδόσεων. Αυτό φαίνεται στην ποιητική γλώσσα που χρησιμοποιείται από τον Λιαλιάτση. Βέβαια η ελληνική παράδοση υπερισχύει παντού, όχι μόνο ως κληρονομιά του εξελληνισμένου πρώτου χριστιανισμού, αλλά και ως συνδυασμός χριστιανισμού και ειδωλολατρίας. Mερικές φορές, στο λεξιλόγιο της Παλαιάς Διαθήκης που χρησιμοποιείται συχνά, ακούγονται και μακρινοί απόηχοι της σημιτικής γλώσσας που μιλούσε ο Iησούς. Oι υπερευαίσθητες κεραίες του ποιητή πιάνουν και την ειδική γοητεία λέξεων όπως Xερουβείμ, Pαάβ, Iεριχώ, Xαναάν, Ραβουνί. O Λιαλιάτσης μιμείται με ευχαρίστηση το βιβλικό ύφος και υιοθετεί την εβραϊκή σύνταξη των O΄: «Kαι εγένετο πάλι χάος/επί του προσώπου της γης».

Ένας χριστιανός ποιητής μπορεί να μας παρουσιάσει τις δυσκολίες της καθημερινής ζωής και της συνοδοιπορίας μας με τον Εσταυρωμένο ή τις πολύπλευρες κοινωνικές και πολιτικές εφαρμογές του ευαγγελικού μηνύματος κοκ. O Λιαλιάτσης είναι μόνο ο ποιητής του μυστικισμού. Aυτή είναι η μεγαλύτερη πρωτοτυπία και η μοναδική αξία του. Δεν ικανοποιείται με τις κοσμικές πλευρές του χριστιανισμού. Πάει αμέσως στην ουσία –και στα πιο δύσκολα και τα πιο απαιτητικά στοιχεία της χριστιανικής ζωής– στην προσωπική «ερωτική» σχέση του πιστού με τον Θεό του. Με αυτήν την προοπτική τίθεται πρώτα πρώτα το πρόβλημα της νομιμότητας της ποίησης ως μέσου επικοινωνίας με τον Θεό.

Oι απαντήσεις του ποιητή σ’ αυτό το ερώτημα ποικίλλουν. Mια φορά, απαντώντας στην ειρωνική παρατήρηση ενός μοναχού, ο ποιητής ισχυρίζεται πως η ποίηση «είναι η μονακριβή του Θεού». Aλλού, όμως, διαπιστώνει την κατωτερότητα του ποιητικού λόγου μπροστά στην άμεση μυστική επαφή με τον Θεό. H ποίηση γεννιέται από την αποτυχία του μυστικού εγχειρήματος. «H σιωπή μου σ’ έστεψε ποιητή», λέει ο Θεός. Αντίθετα, όταν επιτέλους επιτευχθεί η μυστική έκσταση, η ποίηση με τις απλές ανθρώπινες λέξεις της δεν χρησιμεύει πια σε τίποτα: «Tώρα βουλιάζουν οι λέξεις (…) βλέπω εσένα». Ίσως θα μπορούσαμε να πούμε πως η ποίηση είναι μια εκλεπτυσμένη μορφή προσευχής· αλλά αυτή η εντρύφηση στις λέξεις έχει κάτι φιλάρεσκο και κοσμικό, που μπορεί να δυσαρεστήσει τον Θεό: «O Iησούς δεν διαβάζει τους στίχους μου», παραπονιέται ο ποιητής.

 

Eσωτερικό δράμα

 

Aυτές οι πρώτες παρατηρήσεις μας επιτρέπουν, νομίζω, να καταλάβουμε το εσωτερικό δράμα που είναι το κύριο θέμα της ποίησης του Λιαλιάτση. H ποίησή του κινείται στον ενδιάμεσο χώρο, ανάμεσα στην απιστία και τη χαρούμενη και ανείπωτη συνάντηση με τον Θεό. Aκόμη και η αμφιβολία επιτρέπει κάποια επαφή με το θείον ή με την Aγάπη. Έτσι κάθε ποίημα είναι και μια καινούργια περιπέτεια της ψυχής στην αναζήτηση του Θεού. O ποιητής δεν παρουσιάζει αφηρημένα ή φιλοσοφικά τα εμπόδια που εμφανίζονται στον δρόμο του προς τον Θεό.

Γι’ αυτόν αυτά τα εμπόδια αποτελούν κάτι συγκεκριμένο, τον Φράχτη – που δίνει τον τίτλο στην πρώτη συλλογή του βιβλίου. H ανθρώπινη φύση δεν επιτρέπει την υπέρβαση αυτού του εμποδίου. Yπάρχει όμως μια ανθρώπινη εμπειρία που δίνει την εντύπωση –την ψευδαίσθηση;– μιας απόλυτης ένωσης με τον Άλλο, ο Έρωτας. Έτσι στη διαλεκτική της ποίησης του Π.Λ., δίπλα στην Aγάπη και τη Σιωπή, υπάρχει και η Γυναίκα. Σ’ αυτή τη μυστική οικονομία η Γυναίκα είναι μια αμφίσημη έννοια. Aνάλογα με τις περιστάσεις, μπορεί να μας βοηθάει να πλησιάσουμε τον Θεό ή, σαν μια σαγηνεύτρια Eλένη, να μας απομακρύνει απ’ Aυτόν.

 

Πόρτες στην ομορφιά

 

Aλλ’ ίσως δεν είναι απαραίτητο να έχουμε εμβαθύνει στην ποιητική θεολογία ή τη θεολογική ποίηση του Λιαλιάτση για να απολαμβάνουμε τα ποιήματά του. Aρκεί να μας αρέσουν οι ωραίοι στίχοι. Διαβάζοντας τον ποιητή μπορούμε να κάνουμε μια πλούσια συγκομιδή αρμονικών στίχων που θέλγουν τα αυτιά μας και μας ανοίγουν τις πόρτες ενός άλλου κόσμου, του κόσμου της ομορφιάς.

Read Full Post »

Νανοπούλου Ελένη

Posted in Λογοτέχνες - Ιστορικοί, tagged Argolikos Arghival Library History and Culture, Άργος, Αργολική Αρχειακή Βιβλιοθήκη Ιστορίας & Πολιτισμού, Βιβλία, Βιβλίο, Βιογραφίες, Λογοτεχνία, Νανοπούλου Ελένη, Ολόγραμμα, Πρόσωπα, Πελοπόννησος, Ποίηση, Ποιητής, Πολιτισμός, Συγγραφέας, Σκηνογράφος – ενδυματολόγος on 11 Σεπτεμβρίου, 2010| Leave a Comment »

Νανοπούλου Ελένη

---

 

Ελένη Νανοπούλου

Σκηνογράφος – ενδυματολόγος και ποιήτρια, η Ελένη Νανοπούλου γεννήθηκε στο Άργος. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών της στο Τμήμα Οπτικής, σπούδασε Σκηνογραφία – Ενδυματολογία στη Σχολή του Λυκ. Σταυράκου και εργάζεται στο θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Στην επαγγελματική της διαδρομή έχει συμμετοχές ως σκηνογράφος – ενδυματολόγος σε κινηματογραφικές ταινίες, τηλεοπτικές σειρές και θεατρικές παραστάσεις.

Είχε επίσης τη σκηνική επιμέλεια θεατρικής παιδικής σκηνής και σκηνικών σε θεατρικά έργα, τηλεοπτικές ενημερωτικές και πολιτιστικές εκπομπές, παράλληλα και διαφημιστικών εταιρειών, καθώς και την ενδυματολογική επιμέλεια σε γνωστές τηλεοπτικές παραγωγές. Έχει κάνει κουστούμια για το θέατρο και την τηλεόραση.

Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές:

• «Ολόγραμμα» (Δρόμων, 2009).
• «Η μνήμη των γυμνών λέξεων» (Δρόμων, 2011).
• «Ποιήματα», Δίγλωσση έκδοση, Ελληνικά – Ισπανικά (Ενδυμίων, 2012).
• «Ενδεχόμενα απογεύματος», (Ενδυμίων, 2014).
• «Πιπέρι ή έστω κάτι να καίει», (Ενδυμίων, 2017).
• «55 Τετραγωνικά ενήλικης ζωής», (Ενδυμίων 2018).
• Συμμετοχή σε συλλογικά έργα: «Ανθολογία ποιητών 2015-2017», (24 γράμματα 2018).

 

«Ολόγραμμα»

¨κάθε βράδυ γυρίζοντας
θ’ ανοίγω τις παλιές φθαρμένες ιστορίες
να μην κλαίν
που κάθομαι εγώ αντίκρυ σου
και πίνω αθανασία την ανταύγεια σου¨

  

Στην πρώτη της συλλογή, η Ελένη Νανοπούλου επιδίδεται σ’ ένα διαρκές παιχνίδι με το παρόν και το καλά κρυμμένο παρελθόν για ν’ αποδείξει στην ίδια και στον αναγνώστη πως, όταν το μυθικό εμπλέκεται με την τρέχουσα πραγματικότητα, οι λέξεις έρχονται να υπερασπιστούν τις επιλογές που υιοθετεί ο άνθρωπος. Με έναν διάχυτο ερωτισμό που περιβάλλεται από ένα πανταχού παρόν Εσύ, η Νανοπούλου ανατρέχει στη μνήμη για να εξηγήσει το τρέχον. Κι όλα αυτά, έχοντας διαρκώς κατά νου πως το ποιητικό Εγώ δεν μπορεί να υπάρξει μόνο του, αφού συνεχώς αναδημιουργείται από ένα Άλλο.

Με μια δομή που παλεύει ανάμεσα στην αυτονομία και την αναντίρρητη σύζευξη των ποιημάτων, η Νανοπούλου ταλαντεύεται μεταξύ φυσικού και υπερφυσικού, ίσως και μεταφυσικού, οδηγώντας μας σ’ έναν δρόμο παράδοξο όπου το τέλος του δεν έρχεται με τον έμμονο, θα ’λεγε κανείς, λυρισμό και την επίμονη καλλιέπεια, αλλά με μιαν εικονοποιία που προσπαθεί να επιβληθεί σαν προσευχή ή σαν ικεσία προς ένα Εσύ που άλλοτε παρουσιάζεται ως δυνάστης και άλλοτε ως απελευθερωτής απ’ τους δύσκολους καιρούς.

Αν πολλές φορές ο υπερβολικός τόνος που επικρατεί σε σημεία στη συλλογή δημιουργεί μιαν αντιληπτική σύγχυση, είναι γιατί η ποιήτρια επέλεξε ένα ποιητικό ιδίωμα που θέλει να χαρακτηριστεί από μιαν ορμή. Το αποτέλεσμα αυτής της ορμής μένει να φανεί πώς θα διατηρηθεί. Και βέβαια, μένει να φανεί πώς η ποιήτρια θα συναγωνιστεί με το ίδιο της το έργο στο μέλλον. (Αναδημοσίευση από το περιοδικό «Εντευκτήριο», τ. 87, Οκτώβρης-Δεκέμβρης 2009). 

 

«Η μνήμη των γυμνών λέξεων»

 

Να ξεδιψάσω
ένα φθινόπωρο
χωρίς σώμα
χωρίς διάλειμμα

ετσι ν’ ακούς τις επιθυμίες
θα σε κοιτάζουν σπάζοντας
που κάποτε αγάπησες

                                                                                                    

 

η μνήμη των γυμνών λέξεων

Η δεύτερη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Η μνήμη των γυμνών λέξεων» κυκλοφορεί το 2011 από τις εκδόσεις «Δρόμων». Ασπάζεται τις ιδέες του Πυθαγόρα για τα τρία επίπεδα της ανθρώπινης γλώσσας, ο οποίος θεωρεί σαν πρώτο επίπεδο την ομιλία, στη συνέχεια τη σύνδεση που έχει η λέξη με την έννοια που εσωκλείει μέσα της και σαν τρίτο επίπεδο τον ισχυρισμό ότι κάθε γράμμα έχει μια αριθμητική αξία και ένα μουσικό τόνο. Με αυτό τον τρόπο συνειδητοποιεί ότι την ποίηση δεν την «αγγίζουμε» μόνο με το νου μας.

Αν κλείσουμε τα μάτια και αφεθούμε στο άκουσμα των λέξεων που μιλούν με νότες θα κάνουμε κάθε φορά διαφορετικό ταξίδι. Άλλωστε για την ποιήτρια η Μνήμη είναι ένα ταξίδι στους τόπους, στις εποχές, στα πρόσωπα και στις δράσεις. Αν κάποιος χάσει τη Μνήμη είναι ένα σώμα χωρίς ιστορία. Το ίδιο συμβαίνει και με τη Μνήμη των λέξεων. Εξάλλου τι είναι μια λέξη χωρίς μνήμη; Η Μνήμη ξέρει να ξυπνά τις αισθήσεις, έχει αλήθειες αλλά θέλει κουράγιο και προσοχή.

Και οι λέξεις από την μεριά τους «συλλέγουν τα χρώματα της γλώσσας» και «αντέχουν τη σιωπή μέσα τους». Κάποιες λέξεις χάνονται, άλλες μας ξυπνούν και μας φωτίζουν «μα όλες είναι εδώ και ζουν σαν από αιώνες». Μόνο λοιπόν αν γνωρίσουμε τη δύναμη των λέξεων μπορούμε να δούμε ότι κάθε λέξη κρύβει έναν ήχο και ένα νόημα.

 

«Ποιήματα»

 

Το 2012 η συλλογή της με τίτλο «Ποιήματα/Poemas» κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Ενδυμίων». Πρόκειται για μια δίγλωσση ποιητική συλλογή στα Ελληνικά και στα Ισπανικά, σε μετάφραση του Mario Dominguez Parra, η οποία περιλαμβάνει ποιήματα και από τις δύο συλλογές «Ολόγραμμα» και «Μνήμη των γυμνών λέξεων».

 

«Ενδεχόμενα απογεύματος»

 

Η ποιητική της συλλογή «Ενδεχόμενα απογεύματος» κυκλοφόρησε το 2014 από τις εκδόσεις «Ενδυμίων». Στα ποιήματά της μιλάει για τις ανθρώπινες σχέσεις που μερικές φορές περιέχουν μία μουσικότητα και άλλες πάλι μία τραγικότητα. Το ζήτημα είναι κατά πόσο αντέχουμε.

Σημασία έχει να είμαστε αληθινοί στους εαυτούς μας, να αφηνόμαστε και να βιώνουμε όλα τα συναισθήματα. Αναφέρεται στο συναίσθημα του φόβου «να μη φοβάσαι, να μη φοβάσαι πολλαπλά, όταν φοβάσαι δυναμώνει ο φόβος, τίποτα να μη φοβάσαι κι ας λείπουν όλα και όλοι» γιατί όλα είναι μέσα μας, είναι γύρω μας, είναι παντού. Καθώς και στο συναίσθημα του πόνου «ο πόνος όμως είναι λύτρωση, γιατί μόνο μετά τη βίωση του πόνου έρχεται η βίωση της ευχαρίστησης».

 

Ενδεχόμενα απογεύματος

 

Μέσα από τους στίχους της η Ελένη Νανοπούλου μας ταξιδεύει στην ιστορία, στο πόσο σημαντικό είναι να τη βλέπουμε καθαρά για να μη κάνουμε τα ίδια λάθη. Να ξέρουμε τί δεν μας κάνει περήφανους, «να μπορούμε να ξεχωρίζουμε τους νεκρούς από τους δήμιους και να μη σκύβουμε στην εξουσία». Γιατί μόνο έτσι μπορούμε να είμαστε αλληλέγγυοι και να αγωνιζόμαστε για την ελευθερία μας και τα ανθρώπινα δικαιώματά μας.

 

«Πιπέρι ή έστω κάτι να καίει»

 

Πιπέρι ή έστω κάτι να καίει

Η Ελένη Νανοπούλου προσέρχεται στη γραφή με λεκτικό χάρισμα και αποχρώντα λόγο. Ενώ στις προηγούμενες συλλογές της άφηνε τις λέξεις στη μυστικότητα των πολλαπλών σημασιών τους για να ψαρέψουν βιώματα του αναγνώστη, εδώ, αναλαμβάνει στοιχεία του βίου της με τρόπο εξομολογητικό. Αποφάσισε πως ο βίος της μπορεί να μιληθεί κάνοντας το προσωπικό περιστατικό δυνατότητα κοινωνίας.

Σπάνια έχουμε την ευκαιρία να μπορούμε να πούμε ότι μια γραφή ωριμάζει. Αυτό συμβαίνει εδώ. Η Ελένη Νανοπούλου βάζει προϋποθέσεις για να γίνει μια από τις πιο ευδιάκριτες γραφές της γυναικείας ποίησης του καιρού μας. Τολμάει. και καθένας που τολμάει μας προσκαλεί σε κάτι ενδιαφέρον.

 

 

«55 Τετραγωνικά ενήλικης ζωής»

 

55 Τετραγωνικά ενήλικης ζωής

 

 «Τελευταία βουίζει το κεφάλι μου, μουδιάζουν τα δάκτυλα μου, όλο και κάποιο ισχίο πονάει, ο λαιμός ξεραίνεται, οι ρίζες ασπρίζουν, ακούω ζαμπόν αντί για Ξενοφών, κλαίω σε όλες τις κηδείες κι ας μην ξέρω τους συγχωρεμένους, επίσης σε όλες σχεδόν τις ταινίες, θυμάμαι τις μυρωδιές του πατρικού κι αρχίζω να φτιάχνω όλα τα γλυκά του κουταλιού της κάθε εποχής κι ας μην τα τρώω, έχω γίνει σαν την μάνα μου που φώναζε κλείσε την πόρτα μπαίνουν μύγες, αρχίζω να γράφω σημειώσεις όπως 12:00 μαγείρεμα 13:30 να μην ξεχάσω-μαγείρεψα! 18:00 καφέ-τάβλι με τον Νίκο 20:30 να πάρω τον Δημήτρη και τον Ορέστη από το αεροδρόμιο…»

 

Read Full Post »

Σταθογιάννης Ιωάννης

Posted in Εικαστικοί, Πρὀσωπα, tagged alphaline, Argolikos Arghival Library History and Culture, Cultural Travelling between Greece and China, Greek History, Άργος, Αργολική Αρχειακή Βιβλιοθήκη Ιστορίας & Πολιτισμού, Βιβλία, Βιβλίο, Βιογραφίες, Εικαστικά, Εικαστικοί, Μυθολογία, Μύθοι και Ήρωες στην Αρχαία Ελλάδα και Κίνα, Πρόσωπα, Πελοπόννησος, Πολιτισμός, Σταθογιάννης Ιωάννης, Συγγραφέας on 2 Ιουλίου, 2010| Leave a Comment »

Σταθογιάννης Ιωάννης 

 

---

 

Ιωάννης Σταθογιάννης

Ο Ιωάννης Σταθογιάννης, γεννήθηκε στην Αθήνα το 1978 και έζησε στο Άργος. Σπούδασε στη Μεγάλη Βρετανία στο Πανεπιστήμιο του  Central Lancashire με  Τιμητική Διάκριση στις Καλές Τέχνες και προσανατολισμό στις Ψηφιακές Μορφές Τέχνης.  Κατόπιν συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του  Wolverhampton της Μεγάλης Βρετανίας Masters of  Art and Design  με εξειδίκευση στην κινούμενη εικόνα. 

Ο Ιωάννης Σταθογιάννης έχει συνεργαστεί με ποικίλους εκπαιδευτικούς οργανισμούς στην Ελλάδα παραδίδοντας Πολυμεσικές Εφαρμογές και  εικονογράφηση. Με την ιδιότητα του ειδικού σε ψηφιακές μορφές Τέχνης και δη, στην κίνηση της εικόνας, βρέθηκε στην   Κίνα (Καντόνα), το 2006, ως μέλος του διδακτικού προσωπικού  για να διδάξει στο Τμήμα Πληροφορικής και Οπτικοαουστικών Μέσων στο Raffles Education Corporation Singapore, Raffles LaSalle Institute . 

Συνεργάζεται με εταιρείες που δραστηριοποιούνται στη Διαφήμιση, την Επικοινωνία, στο χώρο της Τέχνης και του Πολιτισμού. Έχει υλοποιήσει εκπαιδευτικά προγράμματα για το παιδί, μελέτες και προτάσεις για την Ψηφιακή Τεχνολογία, το Κινούμενο Σχέδιο και την Εικονική Πραγματικότητα σε Ελλάδα και εξωτερικό. Έχει συνεργαστεί με την Γεωγραφική Υπηρεσία Στρατού ΓΕΣ, ΑΣΔΕΝ. 

Ασχολείται με την καταγραφή και την διάσωση μύθων, με σκοπό την κατανόηση του ελληνικού πολιτισμού από την παγκόσμια κοινότητα. 

Είναι μέλος του Εικαστικού  Επιμελητήριου Ελλάδος, Ελληνοκινεζικού Επιμελητήριο  Ελλάδος, της ένωσης Γραφιστών Ελλάδος,  του Συλλόγου «Οι φίλοι των Μυκηνών και του Μυκηναϊκού Πολιτισμού». 

Cultural Travelling between Greece and China

Το 2007 εξέδωσε το βιβλίο-λεύκωμα «Cultural Travelling between Greece and China» στα Αγγλοκινεζικά, το οποίο κυκλοφόρησε στην Ελλάδα το 2010 με τίτλο «Μύθοι και Ήρωες στην Αρχαία Ελλάδα και Κίνα». Αποτελεί μία ενδιαφέρουσα δίγλωσση έκδοση (ελληνικά και κινεζικά) για μικρούς και μεγάλους.   

Το «Cultural Travelling between Greece and China» παρουσιάστηκε  στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Πεκίνου (2007), στις Διεθνείς Εκθέσεις Βιβλίου, Φρανκφούρτης, Κωνσταντινούπολης, Ντουμπάι και Tianjin (Κίνα), αποσπώντας άριστες κριτικές, καθώς και σε ειδική εκδήλωση στην πόλη του Άργους, γενέτειρα του συγγραφέα, με τη συμμετοχή επίσημων αποστολών και από τις δύο χώρες. 

  

   

Μύθοι και Ήρωες στην Αρχαία Ελλάδα και Κίνα 

 

---

 

  

Μύθοι και Ήρωες στην Αρχαία Ελλάδα και Κίνα

Τι κοινό μπορεί να έχουν ο Προμηθέας, ο Ηρακλής, ο Περσέας και η Μέδουσα, ο μύθος της Πανδώρας και άλλες μορφές της μυθολογίας μας με μυθικούς ήρωες της Κίνας, όπως ο Κουάα Φου, ο Τσιν Τιάν, ο Βοσκός και η Υφάντρα και η Τσανκ Ε, αντίστοιχα; Εκ πρώτης όψεως καμία, αφού πρόκειται για μύθους που ανέθρεψαν οι δύο λαοί, με πολιτισμούς πανάρχαιους, λίκνα του Δυτικού και Ασιατικού πολιτισμού, που στην ουσία δεν «συναντήθηκαν» ποτέ. Εντούτοις, παρουσιάζουν κάποιες ομοιότητες, που εντυπωσιάζουν, τις οποίες ανιχνεύει ο Ιωάννης Σταθογιάννης, στο βιβλίο- λεύκωμα «Μύθοι και Ήρωες στην Αρχαία Ελλάδα και Κίνα«. Πρόκειται για μία δίγλωσση έκδοση (ελληνικά και κινεζικά), «καρπός» συνεργασίας μεταξύ των εκδόσεων «Helm», με έδρα την Αθήνα, και τον μεγάλο Κινέζικο εκδοτικό οίκο «Guang Dong Publishing House». 

Η συγγραφική αυτή προσπάθεια, μέσα σε εκατό εικονογραφημένες σελίδες, παρουσιάζει γνωστούς μύθους, ήρωες, λαογραφικά στοιχεία, αλλά και ιστορικά πρόσωπα των δύο λαών, όπως και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των αρχαίων πολιτισμών τους, ως ένα πολιτιστικό ταξίδι Ελλάδας-Κίνας, που στόχο έχει να συμβάλλει στην καλλιέργεια των διμερών πολιτιστικών σχέσεων.

 

Η θεά Τσανκ Ε, ο μύθος της οποίας παρουσιάζει πολλές ομοιότητες με το δικό μας μύθο της Πανδώρας.

«Είναι ωραίο να είσαι ταξιδιώτης: ταξιδιώτης του χρόνου, των Μύθων και των Ηρώων, της Ιστορίας, ταξιδιώτης του ίδιους σου του εαυτού», δηλώνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, ο 33χρονος συγγραφέας, ο οποίος ασχολείται με την καταγραφή και την διάσωση μύθων, με σκοπό την κατανόηση του ελληνικού πολιτισμού από την παγκόσμια κοινότητα. 

«Ήθελα το βιβλίο μου αυτό να είναι ένα αναγνωστικό και αισθητικό ταξίδι στους δύο πολιτισμούς. Γι΄ αυτό και προσπάθησα να συμπεριλάβω στο βιβλίο μου τους σημαντικότερους μύθους και θρύλους, καθώς και κάποιες από τις μεγάλες μορφές και γεγονότα που άλλαξαν την ιστορία των δύο λαών. Εξετάζω, επίσης, τα κοινά χαρακτηριστικά κατά την αρχαιότητα, καθώς και τα πολιτιστικά και πνευματικά ρεύματα που ξεπήδησαν από τις χώρες αυτές και εν τέλει διαμόρφωσαν τον Δυτικό και Ανατολικό τρόπο σκέψης», σημειώνει.

Πώς ξεκίνησε η όλη προσπάθεια; Αφορμή για τη συγγραφή του βιβλίου, που κυκλοφόρησε στα τέλη του 2007, στην Κίνα (στα αγγλικά και τα κινεζικά), με τον τίτλο «Πολιτιστικό Ταξίδι μεταξύ Ελλάδας και Κίνας» (Cultural Travelling between Greece and China), στάθηκε η παρατηρητικότητα του κ. Σταθογιάννη. Με την ιδιότητα του ειδικού σε ψηφιακές μορφές Τέχνης και δη, στην κίνηση της εικόνας, βρέθηκε στην Καντόνα, το 2006, για να διδάξει στο Τμήμα Πληροφορικής και Οπτικοαουστικών Μέσων στο Raffles Education Corporation Singapore, Raffles LaSalle Institute. Εκεί, νεοφερμένος ακόμη, έκπληκτος εντόπισε τον ελληνικό μαίανδρο, σε διάφορα σημεία της πόλης της Καντόνα, σε αρχαία και σύγχρονα κτήρια, ακόμα και σε σκεύη και αντικείμενα καθημερινής χρήσης. 

Η μυθική κινέζα θεά Νιου Γουάα, μητέρα των ανθρώπων.

«Έτσι, αποφάσισα να ασχοληθώ εκτενώς με τη κινέζικη μυθολογία, όπου ανακάλυψα κοινές προσεγγίσεις με την ελληνική», σημειώνει ο κ. Σταθογιάννης. Και συνεχίζει: «Δεν ήταν εύκολη υπόθεση για μένα, που οι γνώσεις μου για τον κινεζικό πολιτισμό θα έλεγα ότι ήταν μηδενικές, ήθελα όμως να μάθω περισσότερα. Έπρεπε να κατανοήσω, όσο περισσότερο μπορούσα, τον πανάρχαιο αυτό πολιτισμό και έπειτα από αρκετό διάβασμα κατάφερα να εντοπίσω και να καταγράψω κάποιες ομοιότητες με τον ελληνικό πολιτισμό». 

Προτού προχωρήσει στην πρώτη αγγλο-κινεζική έκδοση, το 2007, ο κ. Σταθογιάννης φρόντισε να εξασφαλίσει τη σύμφωνη γνώμη τριών επιστημόνων από την Ελλάδα και από το Πανεπιστήμιο του Πεκίνου, της αρχαιολόγου Σταυρούλας Βραχιονίδου, και των καθηγητών Duan Jifang και Cai Jianhua, που επεξεργάστηκαν τα κείμενα. 

 

Παν Γκου, ο κινέζος Θεός της δημιουργία του Κόσμου.

Στα οκτώ κεφάλαια του εικονογραφημένου βιβλίου (Γένεσις, Θεοί, Θρύλοι και Μύθοι, Ήρωες, Νικηφόροι Στρατηγοί, Διανοητές και Ποιητές, Επικοί Πόλεμοι, Αθλήματα και Παιχνίδια), ο αναγνώστης μπορεί να ανατρέξει στα σύντομα, γραμμένα σε κατανοητή γλώσσα, κείμενα και να διαβάσει- μεταξύ άλλων- για τον Μέγα Αλέξανδρο και τον Κινέζο Αυτοκράτορα Τσιν Σιι Χουάνγκ, τον Σωκράτη και τον Κομφούκιο, τον Όμηρο και τον μεγαλύτερο ποιητή της περιόδου των Πολέμων των Επαρχιών (475-221, π.Χ.), Κιου Ουάν, κ.ά. 

Η έκδοση γίνεται ακόμη πιο ελκυστική με την εικονογράφηση, που επιμελήθηκε έτσι ώστε να προσεγγίζει, με έναν μοντέρνο τρόπο, τους αναγνώστες. Για την ελληνο-κινεζική έκδοση, εξασφαλίστηκε η συνεργασία των βραβευμένων σχεδιαστών του παιχνιδιού «Ήρωες στη Μυθική Ελλάδα» (Γιάννη Ρουμπόλια, Χρήστο Μαρτίνη και Αλέξανδρο Καραγιαννόπουλο), ενώ τα σχέδια της κινεζικής μυθολογίας, υπογράφουν οι Cyrus Zhang και Oru Kabir. Το βιβλίο προλογίζει ο πρόεδρος του Ελληνοκινεζικού Επιμελητηρίου, Κωνσταντίνος Γιαννίδης. 

 

Από την παρουσίαση του βιβλίου "Μύθοι και Ήρωες στην Αρχαία Ελλάδα και Κίνα", στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου. Από αριστερά προς δεξιά: Ιωάννης Σταθογιάννης, ο Qin Ying, διευθυντής του κινεζικού εκδοτικού οίκου "Guang Dong Publishing House", ο εκδότης Γιώργος Γιανναδάκης και ο συγγραφέας Πάνος Σταθόγιαννης.

Στην παρουσίαση της ελληνο-κινεζικής έκδοσης , «Μύθοι και Ήρωες στην Αρχαία Ελλάδα και Κίνα», στο πλαίσιο της Διεθνούς Εκθέσεως Θεσσαλονίκης, όπου τιμώμενη χώρα ήταν φέτος η Κίνα, μίλησαν ο Ιωάννης Σταθογιάννης, ο συγγραφέας Πάνος Σταθόγιαννης, ο εκδότης Γιώργος Γιανναδάκης, όπως και ο Qin Ying, διευθυντής του κινεζικού εκδοτικού οίκου «Guang Dong Publishing House».

Αξίζει να αναφερθεί ότι, η πρώτη αγγλο-κινεζική έκδοση εξαντλήθηκε πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου 2008 και ο εκδοτικός οίκος προχωρά σε ανατύπωση. 

Διαμαντένια Ριμπά (http://culture.ana-mpa.gr)

Read Full Post »

« Newer Posts - Older Posts »

• ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ

• • Αργολική Αρχειακή Βιβλιοθήκη
  • Βιβλία - Προτάσεις
  • Εκδόσεις
  • Ελεύθερο Βήμα
  • Επικοινωνία
  • Ευρετήριο
    • Α
    • Β
    • Γ
    • Δ
    • Ε
    • Ζ
    • Η
    • Θ
    • Ι
    • Κ
    • Λ
    • Μ
    • Ν
    • Ξ
    • Ο
    • Π
    • Ρ
    • Σ
    • Τ
    • Υ
    • Φ
    • Χ
    • Ψ
    • Ω
    • Άργος
    • Άρθρα - Μελέτες
    • Αρχαίοι Ποταμοί
    • Αχλαδόκαμπος Αργολίδας
    • Β' Παγκόσμιος Πόλεμος
    • Βενετοκρατία
    • Βιβλία
    • Γκραβούρες
    • Εθνικός Διχασμός
    • Ειδήσεις – Εκδηλώσεις
    • Επανάσταση '21
    • Επιχειρηματικότητα - Οικονομία
    • Εκκλησιαστική Ιστορία
    • Εκπαίδευση
    • Επίδαυρος
    • Ερμιονίδα
    • Μοναστήρια
    • Κράτος-Διοίκηση-Αυτοδιοίκηση
    • Λαογραφικά
    • Μυκήνες
    • Λογοτέχνες – Ιστορικοί
    • Μυθολογία
    • Λαϊκή Κληρονομιά
    • Μουσεία
    • Ναύπλιο
    • Μουσικοί - Σκηνοθέτες - Ηθοποιοί
    • Ναοί Αργολίδας
    • Ναυπλιακή Επανάσταση
    • Νέα Κίος
    • Πανεπιστημιακές εργασίες – Διδακτορικά
    • Περιηγητές
    • Πρόσωπα
    • Πρόσωπα του '21
    • Σύλλογοι - Σύνδεσμοι
    • Τίρυνθα
    • Τύπος
    • Υγεία
    • Φιλέλληνες
    • Χάρτες
    • Ψηφιακές Συλλογές
    • Ψηφιακά Βιβλία
  • Δωρεές Βιβλίων
  • Προϋποθέσεις Χρήσης
  • Προσωπογραφίες
  • Εικονογραφία του '21
  • Αρωγά Μέλη
  • Καποδίστριας Ιωάννης
• Αναζήτηση

  Αναζήτηση
• Κατηγορίες Επιλογή Κατηγορία Άργος  (201) Άργος – Ευεργέτες  (2) Άργος – Ιστορικά  (70) Άρθρα – Μελέτες – Εισηγήσεις  (751) Άγιος Πέτρος Επίσκοπος Άργους  (12) Άγιοι της Αργολίδας  (9) Απόρρητο  (1) Αρχαίοι Ποταμοί  (16) Αρβανίτες  (9) Αργολίδα  (68) Αργολίδα Μνημεία  (20) Αργολική Αρχειακή Βιβλιοθήκη Ιστορίας & Πολιτισμού  (61) Αθλητές – Αθλητισμός  (8) Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος  (18) Βαλκανικοί πόλεμοι  (3) Βιβλία – Αργολίδα  (177) Βουλευταί Άργους (1865-1910)  (12) Γκραβούρες  (101) Δήμαρχοι Άργους  (20) Επίδαυρος  (19) Επιχειρηματικότητα – Οικονομία  (9) Ερμιονίδα  (144) Ευεργέτες  (3) Εθνικός Διχασμός  (18) Ειδήσεις – Πολιτισμός  (590) Εικαστικοί  (21) Εικονογραφία του '21  (17) Εκπαίδευση  (99) Εκδόσεις  (6) Εκκλησιαστική Ιστορία αφορώσα στην Αργολίδα  (123) Ελεύθερο Βήμα  (156) Ενετοκρατία  (37) Κράτος – Διοίκηση – Αυτοδιοίκηση  (7) Καρυά  (19) Κατοχή  (20) Λαϊκή Κληρονομιά  (16) Λαογραφικά Αργολίδας  (82) Λογοτέχνες – Ιστορικοί  (128) Μυθολογία  (82) Μυκήνες  (19) Μουσεία Αργολίδας  (16) Μουσικοί – Σκηνοθέτες – Ηθοποιοί  (24) Μοναστήρια  (10) Νέα Κίος  (17) Ναυπλιακή Επανάσταση 1862  (37) Ναύπλιο  (150) Ναύπλιο – Ιστορικά  (70) Ναοί Αργολίδας  (32) Οικονομία  (20) Πρὀσωπα  (307) Πρόσωπα & γεγονότα του΄21  (369) Προσωπογραφίες  (37) Πανεπιστημιακές εργασίες – Διδακτορικά  (24) Περιηγητές  (64) Σύλλογοι – Σύνδεσμοι  (9) Τύπος  (17) Τίρυνθα  (11) Υγεία  (55) Φωτογράφοι & Αργολίδα  (4) Φιλἐλληνες  (56) Χάρτες  (6) Ψηφιακά Βιβλία  (45) Ψηφιακές Συλλογές  (169)

  Αρχείο Επιλέξτε μήνα Μαΐου 2026 Απρίλιος 2026 Μαρτίου 2026 Φεβρουαρίου 2026 Ιανουαρίου 2026 Δεκέμβριος 2025 Νοέμβριος 2025 Οκτώβριος 2025 Σεπτεμβρίου 2025 Αύγουστος 2025 Ιουλίου 2025 Ιουνίου 2025 Μαΐου 2025 Απρίλιος 2025 Μαρτίου 2025 Φεβρουαρίου 2025 Ιανουαρίου 2025 Δεκέμβριος 2024 Νοέμβριος 2024 Οκτώβριος 2024 Σεπτεμβρίου 2024 Αύγουστος 2024 Ιουλίου 2024 Ιουνίου 2024 Μαΐου 2024 Απρίλιος 2024 Μαρτίου 2024 Φεβρουαρίου 2024 Ιανουαρίου 2024 Δεκέμβριος 2023 Νοέμβριος 2023 Οκτώβριος 2023 Σεπτεμβρίου 2023 Αύγουστος 2023 Ιουλίου 2023 Ιουνίου 2023 Μαΐου 2023 Απρίλιος 2023 Μαρτίου 2023 Φεβρουαρίου 2023 Ιανουαρίου 2023 Δεκέμβριος 2022 Νοέμβριος 2022 Οκτώβριος 2022 Σεπτεμβρίου 2022 Αύγουστος 2022 Ιουλίου 2022 Ιουνίου 2022 Μαΐου 2022 Απρίλιος 2022 Μαρτίου 2022 Φεβρουαρίου 2022 Ιανουαρίου 2022 Δεκέμβριος 2021 Νοέμβριος 2021 Οκτώβριος 2021 Σεπτεμβρίου 2021 Αύγουστος 2021 Ιουλίου 2021 Ιουνίου 2021 Μαΐου 2021 Απρίλιος 2021 Μαρτίου 2021 Φεβρουαρίου 2021 Ιανουαρίου 2021 Δεκέμβριος 2020 Νοέμβριος 2020 Οκτώβριος 2020 Σεπτεμβρίου 2020 Αύγουστος 2020 Ιουλίου 2020 Ιουνίου 2020 Μαΐου 2020 Απρίλιος 2020 Μαρτίου 2020 Φεβρουαρίου 2020 Ιανουαρίου 2020 Δεκέμβριος 2019 Νοέμβριος 2019 Οκτώβριος 2019 Σεπτεμβρίου 2019 Αύγουστος 2019 Ιουλίου 2019 Ιουνίου 2019 Μαΐου 2019 Απρίλιος 2019 Μαρτίου 2019 Φεβρουαρίου 2019 Ιανουαρίου 2019 Δεκέμβριος 2018 Νοέμβριος 2018 Οκτώβριος 2018 Σεπτεμβρίου 2018 Αύγουστος 2018 Ιουλίου 2018 Ιουνίου 2018 Μαΐου 2018 Απρίλιος 2018 Μαρτίου 2018 Φεβρουαρίου 2018 Ιανουαρίου 2018 Δεκέμβριος 2017 Νοέμβριος 2017 Οκτώβριος 2017 Σεπτεμβρίου 2017 Αύγουστος 2017 Μαΐου 2017 Απρίλιος 2017 Μαρτίου 2017 Ιανουαρίου 2017 Δεκέμβριος 2016 Νοέμβριος 2016 Οκτώβριος 2016 Αύγουστος 2016 Ιουλίου 2016 Ιουνίου 2016 Μαΐου 2016 Απρίλιος 2016 Μαρτίου 2016 Φεβρουαρίου 2016 Ιανουαρίου 2016 Δεκέμβριος 2015 Νοέμβριος 2015 Οκτώβριος 2015 Σεπτεμβρίου 2015 Αύγουστος 2015 Ιουλίου 2015 Ιουνίου 2015 Μαΐου 2015 Απρίλιος 2015 Μαρτίου 2015 Φεβρουαρίου 2015 Ιανουαρίου 2015 Δεκέμβριος 2014 Νοέμβριος 2014 Οκτώβριος 2014 Σεπτεμβρίου 2014 Αύγουστος 2014 Ιουλίου 2014 Ιουνίου 2014 Μαΐου 2014 Απρίλιος 2014 Μαρτίου 2014 Φεβρουαρίου 2014 Ιανουαρίου 2014 Δεκέμβριος 2013 Νοέμβριος 2013 Οκτώβριος 2013 Σεπτεμβρίου 2013 Αύγουστος 2013 Ιουλίου 2013 Ιουνίου 2013 Μαΐου 2013 Απρίλιος 2013 Μαρτίου 2013 Φεβρουαρίου 2013 Ιανουαρίου 2013 Δεκέμβριος 2012 Νοέμβριος 2012 Οκτώβριος 2012 Σεπτεμβρίου 2012 Αύγουστος 2012 Ιουλίου 2012 Ιουνίου 2012 Μαΐου 2012 Απρίλιος 2012 Μαρτίου 2012 Φεβρουαρίου 2012 Ιανουαρίου 2012 Δεκέμβριος 2011 Νοέμβριος 2011 Οκτώβριος 2011 Σεπτεμβρίου 2011 Αύγουστος 2011 Ιουλίου 2011 Ιουνίου 2011 Μαΐου 2011 Απρίλιος 2011 Μαρτίου 2011 Φεβρουαρίου 2011 Ιανουαρίου 2011 Δεκέμβριος 2010 Νοέμβριος 2010 Οκτώβριος 2010 Σεπτεμβρίου 2010 Αύγουστος 2010 Ιουλίου 2010 Ιουνίου 2010 Μαΐου 2010 Απρίλιος 2010 Μαρτίου 2010 Φεβρουαρίου 2010 Ιανουαρίου 2010 Δεκέμβριος 2009 Νοέμβριος 2009 Οκτώβριος 2009 Σεπτεμβρίου 2009 Αύγουστος 2009 Ιουλίου 2009 Ιουνίου 2009 Μαΐου 2009 Απρίλιος 2009 Μαρτίου 2009 Φεβρουαρίου 2009 Ιανουαρίου 2009 Δεκέμβριος 2008 Νοέμβριος 2008 Οκτώβριος 2008

• ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ ΑΡΘΡΑ

• ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΝΕΟΚΛΑΣΙΚΗ ΑΓΟΡΑ ΑΡΓΟΥΣ

• 

• Αποτελεί ένα από τα ωραιότερα νεοκλασικά κτίσματα της πόλης του Άργους. Κτίστηκε το 1889 επί Δημαρχίας του γιατρού Σπήλιου Καλμούχου, παρά τις έντονες αντιδράσεις της δημοτικής αντιπολίτευσης. Τα σχέδια εκπόνησε ο αρχιτέκτονας (γεωμέτρης) Πάνος Καραθανασόπουλος.  Πρόκειται για ένα μεγάλο και συμμετρικό κτίριο που είναι ένα από τα ομορφότερα κτίσματα στην πόλη.  Είναι επίμηκες και χωρίζεται από δύο διαδρόμους κάθετους μεταξύ τους, ένα στενό κι ένα φαρδύτερο, που οδηγούν στις τέσσερεις εξόδους και χωρίζουν το κτίριο σε τέσσερα όμοια τεταρτημόρια. Εκείνες που περισσότερο εντυπωσιάζουν είναι οι θαυμάσιες καμάρες στις οποίες απολήγει ο φαρδύς διάδρομος. Τρεις σε κάθε μακρά πλευρά…

• ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΑ ΔΙΑΤΗΡΗΤΕΑ ΚΤΙΡΙΑ ΤΟΥ ΑΡΓΟΥΣ

• 

• […] Η περίοδος αυτή, συμβατικά από το 1831 έως το 1880, έχει να επιδείξει έστω και λίγα νεοκλασικά κτίρια, από τα οποία όμως τα περισσότερα δεν υπάρχουν πια. Αυτά τα λίγα σπίτια, που ξεφεύγουν από τα αγροτοαρχοντικά της ίδιας περιόδου, δεν αλλάζουν βέβαια την αρχιτεκτονική φυσιογνωμία του Άργους. Τα περισσότερα νεοκλασικά εμφανίζονται μετά το 1880 και η οικοδόμησή τους εκφράζει την τάση του Άργους για αστικοποίηση. Έτσι, στα τέλη του περασμένου αιώνα και μέχρι τα νεότερα χρόνια, τη δεκαετία του 1960, το Άργος παρουσιάζει χαρακτήρα ημιαστικό. Οι νέες τάσεις οφείλονται είτε στην άνοδο του βιοτικού επιπέδου είτε στις δραστηριότητες της τοπικής αυτοδιοίκησης, ιδιαίτερα την εποχή του Σπήλιου Καλμούχου, ο οποίος επέδειξε ιδιαίτερο ζήλο για την ανέγερση και τη συντήρηση δημόσιων κτισμάτων και καταστημάτων… Με μια προσεκτική ματιά εύκολα διαπιστώνει κανείς ότι στο Άργος κτίστηκαν αρκετά σπίτια με κάποια αρχιτεκτονικά στοιχεία και σε εποχές που η νεοκλασική αρχιτεκτονική είχε παραχωρήσει τη θέση της στη σύγχρονη κατοικία. Συναντάμε σπίτια και μετά το 1920 - τις δεκαετίες 1930 και 1940 -, τα οποία είτε πλίνθινα είναι είτε σπανιότερα πέτρινα, έχουν ψευδοπεσσούς με κιονόκρανα στις γωνίες ή φροντισμένο γείσο ή κάποια ακροκέραμα, τουλάχιστο στις γωνίες. Η μετάβαση από τη μια εποχή στην άλλη γίνεται πάντα ομαλά. Λίγο αργότερα, βέβαια, η χρήση του τσιμέντου θα είναι καταλυτική…

• «ΔΗΜΟΣΙΟΝ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ» - ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ ΑΡΓΟΥΣ

• 

• Το δημαρχείο Άργους, Δαναού 2,  κτίστηκε το 1830. Ο Καποδίστριας κατέβαλε έντονη προσπάθεια, όχι μόνο για την πολεοδομική ανασυγκρότηση της πόλης, αλλά και για την ανέγερση δημόσιων καταστημάτων, προκειμένου να στεγαστούν κάποιες υπηρεσίες. Το δημαρχείο στέγασε αρχικά το «πρωτόκλητον» δικαστήριο (ειρηνοδικείο, πρωτοδικείο) και το «ανέκκλητον» (εφετείο), καθώς και τη Δημογεροντία Άργους. Στο ισόγειο στεγάστηκαν αρχικά οι φυλακές. Αργότερα έγινε δημαρχείο, στην κατοχή στέγασε την ιταλική διοίκηση (Presidium Commando). Το συγκρότημα ανακαινίστηκε και αναμορφώθηκε το 1889 επί δημάρχου Σπήλιου Καλμούχου. Τότε τοποθετήθηκαν στην oρoφή τα δύο πήλινα γυναικεία αγάλματα, που είναι βαμμένα, και οι διακοσμητικές λεκάνες. Τα δύο παρακείμενα κτίσματα στέγασαν κατά καιρούς διάφορα σχολεία μέχρι και τη δεκαετία 1970. Στο ισόγειο του βορινού, όπου σήμερα [παλαιότερα] είναι το κατάστημα «Παραξενιές», ήταν το τυπογραφείο του Ανάργυρου Τημελή, ο οποίος εξέδιδε την εφημερίδα «Αγαμέμνων». Εκεί μαζεύονταν για συζήτηση άνθρωποι των γραμμάτων και είχαν μετατρέψει το χώρο σε φιλολογικό και πνευματικό στέκι. Κεντρικό πρόσωπο των συζητήσεων ήταν ο Δημ. Βαρδουνιώτης…

• ΒΙΒΛΙΑ

• Το Ναύπλιο τον 19° αιώνα - Μαρτυρίες και  Μαρτυρούμενα από τα Τοπικά Έντυπα Μέσα

• 

• «Αργολικόν Ημερολόγιον 1910»

• 

• Οι Αρχαίοι Ποταμοί της Αργολίδας

• 

• Κιβέρι - Από το Μύθο στην Ιστορία

• 

• Το Κιβέρι είναι ένα μεγάλο χωριό της Αργολίδας, ένα παραθαλάσσιο χωριό στη δυτική ακτή του Αργολικού κόλπου, απέναντι ακριβώς από το Ναύπλιο. Ο τόπος αυτός σχετίζεται με τον Ηρακλή και τη Λερναία Ύδρα. Εδώ αποβιβάστηκε ο Δαναός με τις κόρες του, όταν ήρθε να γίνει βασιλιάς στο Άργος. Η περιοχή κατοικείται σίγουρα από τα αρχαία χρόνια, καθώς έχουν ανακαλυφθεί μυκηναϊκοί τάφοι. Συνεχής ήταν η κατοίκηση του τόπου ανά τους αιώνες. Στην αρχαιότητα έγινε θέατρο μαχών ανάμεσα στους δύο ισχυρούς γείτονες της εποχής, τους Αργείους και τους Σπαρτιάτες. Στο μεσαίωνα υπήρχε εκεί ισχυρό κάστρο των Φράγκων, στους οποίους ανήκε ως το 1389. Από τότε το Κιβέρι ανήκει στους Βενετούς ως το 1481, οπότε περνά κατεστραμμένο στους Τούρκους. Η γεωγραφική του θέση καθιστούσε το Κιβέρι στρατηγικό σημείο από την αρχαιότητα μέχρι τη νεότερη ιστορία. Πρόκειται για έναν τόπο με πλούσια για την έκτασή του ιστορία, ήδη από τους αρχαϊκούς χρόνους. Μια ιστορία συνδεδεμένη με την τύχη του γειτονικού Άργους από την προϊστορική και αρχαϊκή εποχή, αλλά και του Ναυπλίου από την εποχή της φραγκοκρατίας στην Ελλάδα. Κατά την προϊστορική περίοδο η ευρύτερη περιοχή του σημερινού Κιβερίου συνδέεται με τις τρεις πηγές, της Αμυμώνης, της Λέρνης και του Ανάβαλου, που αναβλύζουν γλυκό νερό από τότε μέχρι σήμερα…

• ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ  

• • Ομιλία του Γεωργίου Γιαννούση, στην Ετήσια εορτή του Συλλόγου Αργείων «Ο Δαναός»
    [...] Αναφέρω το γεγονός, γιατί πιστεύω ότι έχει άμεση σχέση με την ύπαρξη στην κατοχή του Δημ. Βαρδουνίωτη, του μοναδικού για τους ιστορικούς της χώρας μας, «Αρχείου Περούκα» ενός αρχείου 8.000 περίπου εγγράφων, που απετέλεσαν μια πολύτιμη πηγή πληροφοριών για την περίοδο της τουρκοκρατίας για όλους τους νεότερους  Έλληνες  ιστορικούς ερευνητές, αφότου το παρέδωσε στην Ιστορική Εθνολογική Εταιρεία της Ελλάδος  ο Δ. Βαρδουνιώτης. Και δεν παρέδωσε μόνο το αρχείο Περούκα, ήταν ο ίδιος μεγάλος συλλέκτης ιστορικών τεκμηρίων, κυρίως όσων αφορούσαν την επανάσταση του 1821 - ο αριθμός τους έφτασε τα 10.465 ιστορικά ντοκουμέντα - τα οποία δώρισε και αυτά στην Εθνολογική εταιρία Ελλάδος, γενόμενος ο μεγαλύτερος δωρητής της σε γραπτό αρχειακό υλικό. Γι΄αυτό στην αρχή ακόμη και το αρχείο Περούκα, το έλεγαν «αρχείο Βαρδουνιώτη»...
  • Ετήσια εορτή του Συλλόγου Αργείων «Ο Δαναός»
    Ο Σύλλογος Αργείων «Ο Δαναός» σας προσκαλεί στην ετήσια εορτή του η οποία θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 3 Μαΐου 2026, στις 11.30 πμ, στην αίθουσα διαλέξεων του συλλόγου, Αγγελή Μπόμπου 8, στο Άργος, κατά την οποία τιμάται η μνήμη του Αγίου Πέτρου, πολιούχου του Άργους και προστάτη του «Δαναού».
  • Η πρώτη πολιορκία του Μεσολογγίου από την οπτική των πολιορκητών
    [...] Όταν τα οθωμανικά στρατεύματα ξεκίνησαν την πρώτη πολιορκία του Μεσολογγίου τον Νοέμβριο του 1822, η «σύμβαση έργου» μεταξύ των μερών είχε κλονιστεί, και ήταν πλέον σαφές ‒ τόσο για τους Οθωμανούς αξιωματούχους όσο και για τους ίδιους τους Αλβανούς ‒ ότι η Υψηλή Πύλη βρισκόταν στο έλεος των Αλβανών πολέμαρχων και μισθοφόρων. Αυτή η εξάρτηση οφειλόταν κυρίως στο γεγονός ότι το οθωμανικό κεντρικό κράτος ουσιαστικά δεν διέθετε μόνιμο στρατό, αλλά ούτε και πολλά μέσα για να κινητοποιήσει ή να χρηματοδοτήσει επαρκείς στρατιωτικές δυνάμεις ικανές να αντιμετωπίσουν τους Έλληνες επαναστάτες. Ο πλούτος των πληροφοριών που παρέχουν οι οθωμανικές αρχειακές πηγές αποτυπώνει με ζωντανό τρόπο ένα κράτος εξαιρετικά αναποτελεσματικό και στα όρια της «αποτυχίας», το οποίο μετά βίας μπορούσε να επιτελέσει τις βασικές του λειτουργίες και εξασκούσε μόνο ονομαστική εξουσία πάνω στο μεγαλύτερο τμήμα της επικρατείας του...
  • Ισονομία και Ακριβοδικία στα χρόνια του Καποδίστρια
    «Η επίσημος αυτή τελετή ήτο ψυχρά. Πλήθη λαού είχαν προσέλθει έξω του χώρου της εκκλησίας διά να ιδούν πάλιν τον Κυβερνήτην με ολόκληρο το κυβερνητικό συγκρότημα, τα μέλη του οποίου ακολουθούσαν εις την απόστασιν την ορισθείσαν εις το πρόγραμμα, πολλοί αναμένοντες να εκλεγούν διά το Πανελλήνιον έβλεπον εαυτούς έξω του νυμφώνος και η δυσαρέσκειά των εψύχραινε και πολλούς άλλους, και ουδείς στρατιωτικός ή ναυτικός ήτο μεταξύ των επισήμων»...
  • Εκδήλωση για τα 200 χρόνια από την Έξοδο του Μεσολογγίου στο Βουλευτικό Ναυπλίου
    [...] Στην αίθουσα του Βουλευτικού, το Σάββατο 18 Απριλίου 2026 στις 8 το βράδυ, θα μιλήσει ο κ. Ιωάννης Κατσαβός, αξιωματικός (Δ.Υ.) Π.Ν., συγγραφέας, ερευνητής της νεότερης ελληνικής Ιστορίας, με θέμα, «Τα δροµολόγια της Φρουράς του Μεσολογγίου μετά την Έξοδο»...

• Εγγραφή στο Ιστολόγιο μέσω Email

  Εισάγετε το email σας για εγγραφή στην υπηρεσία αποστολής ειδοποιήσεων μέσω email για νέες δημοσιεύσεις.

  Διεύθυνση Email:

  Εγγραφή

  Προστεθείτε στους 341 εγγεγραμμένους.