ΑΡΓΟΛΙΚΗ ΑΡΧΕΙΑΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

Αδελφότητα Αχλαδοκαμπιτών Αμερικής « Άγιος Δημήτριος» (1905-2010)

Η Ιστορία της Αδελφότητας Αχλαδοκαμπιτών Αμερικής « Ο Άγιος Δημήτριος»

History of Brotherhood Achladokambiton « St. Demetrios» 

Η αδελφότητα Αχλαδοκαμπιτών Αγίου Δημητρίου των πρώτων χρόνων.

Τέλη της δεκαετίας του 1890. Μια ομάδα νέων από τον Αχλαδόκαμπο, παίρνουν το πλοίο που θα τους φέρει στην Αμερική. Αφήνουν πίσω τους μάνα, πατέρα κι αδέρφια και ξεκινούν με όνειρα και φόβους για μια καινούργια ζωή. Κλείνουν βαθιά μέσα στην καρδιά τους την πίστη στον Θεό, την αγάπη τους για την οικογένεια και για την Πατρίδα. Αυτά είναι τα ιδανικά και τα θεμέλια της ζωής του κάθε Έλληνα. Στήριγμα γερό η ευχή της μάνας και οι συμβουλές της.

Ταξιδεύουν στον απέραντο Ατλα­ντικό ωκεανό με μοιρασμένες σκέψεις σε όλα όσα αφήνουν πίσω, και τα ερω­τηματικά του αύριο, όταν ξαφνικά ξε­σπά φοβερή τρικυμία, που φοβερίζει να καταποντίσει όχι μόνο τα όνειρα τους αλ­λά και την ίδια τους την ζωή. Μαζεύονται σε μια γωνιά και οπλισμένοι με πίστη προσεύχονται και, κάνουν ομαδικά τά­μα στον Άγιο Νικόλαο, προστάτη της θάλασσας να φθάσουν γεροί στον προ­ορισμό τους και να φτιάξουν την εικόνα του Αγίου στην εκκλησία του χωριού.

Η θάλασσα ησυχάζει, φθάνουν στην Αμερική και καθένας τους τραβά το δρόμο της δικής του μοίρας. Το τάμα όμως κανένας τους δεν το ξεχνά. Κάνουν προσπάθειες και το 1901 ξαναβρίσκο­νται όλοι μαζί και κανονίζουν για το τάμα. Έχουν γευθεί την ξενιτιά αυτά τα χρόνια και η αγάπη και η νοσταλγία τους για το χωριό κάθε μέρα και φου­ντώνει. Φοβούνται την αφομοίωση. Σκέπτονται το μέλλον το δικό τους και πιο πολύ το μέλλον των παιδιών τους. Ανταλλάσσουν σκέψεις. Νοιώθουν την ανάγκη μιας πιο συχνής επαφής που θα τους απαλύνει τον πό­νο της ξενιτιάς, και θα φέρει τα παιδιά τους πιο κοντά.

Αποφασίζουν πως ο συνδετικός κρίκος μεταξύ τους και προπάντων με το χωριό, θα είναι μόνο η ίδρυση ενός Συλλόγου. Αρχίζουν τις ενέργειες και το 1905 ιδρύεται ο Σύνδεσμος Αχλαδοκαμπιτών « Άγιος Δημήτριος», το όνο­μα του πολιούχου του χωριού. Ως έ­δρα επιλέγεται το Σικάγο. Το καταστατικό έχει τυ­πωθεί. Πρωτεργάτες και ιδρυτές είναι οι:

Νικόλαος Σαμπάνης που εκλέ­γεται και πρώτος Πρόεδρος,

Γεώργιος Ν. Σελλής

Δημήτριος Π. Σελλής

Κ. Παπακυριάκος

Δημήτριος Μαρούτσος

Γ. Κατσικαντάμης

Κ. Αντωνόπουλος

Γ. Παπαϊωάννου

Π. Μακρής

Δ. Ψυχογυιός

Κ. Π. Αργύρης

Δ. Δ. Σελλής

Ψηφίζουν και επικυρώνουν το Κα­ταστατικό. Καταβάλλουν ετήσια συν­δρομή το ποσό των έξι δολαρίων.

Για να εκτιμηθεί στο ακέραιο και να γίνει αντιληπτή η πραγματική αξία της ίδρυσης του Συνδέσμου, πρέπει κανείς να γυρίσει νοερά στην εποχή ε­κείνη. Αποστάσεις τεράστιες χωρίς αυτοκίνητα, χωρίς γνώση της Αγγλικής γλώσσας, ημερομίσθια χαμηλά, δύσκολος αγώ­νας επιβίωσης. Όποιος διαβάσει το Καταστατικό θα νοιώσει ακέραια την αγάπη και το ενδιαφέρον του ξενιτεμένου για την ιδιαίτερη πατρίδα του.

Την αγάπη του αυτή την δείχνει στη συνέχεια έμπρακτα με έργα κι όχι μόνο με λόγια ή επιστολές που γρά­φουν στους δικούς τους που κάνουν βδομάδες, ίσως και μήνα να φθάσουν στα χέρια τους. Ο Αχλαδόκαμπος με υ­περηφάνεια έχει να επιδείξει τα όσα του προσέφεραν τα ξενιτεμένα του παιδιά.

Τα έργα αυτά, αναφέρονται σαν φόρος τιμής στους ι­δρυτές της Αδελφότητας, σαν έπαινος στο σήμερα και σαν παράδειγμα στο αύριο. Το 1906 συντελούν στην ανα­καίνιση του Ιερού Ναού Αγίου Δημητρίου, εξωραΐζουν το Ναό, κτίζουν καμπαναριό, στέλνουν κρυ­στάλλινο πολυέλαιο, Ιερατικά Άμφια, Ιερά Σκεύη και Λάβαρα.

Δείπνο προς Τιμή του Αναστασίου Σκούμπη από τους πρώην μαθητές του. Chicago 1920.

Ο Αριστείδης Χ. Σελλής εκλέγε­ται Πρόεδρος το 1909 και ο Αριστεί­δης Α. Σελλής το 1912. Το 1915 ανα­θεωρούν το Καταστατικό και ο Σύνδε­σμος μετονομάζεται σε Αδελφότητα. Έτσι επικρατεί πλέον η νέα επωνυμία: Αδελφότητα Αχλαδοκαμπιτών « Ο Άγιος Δημήτριος» με έδρα το Σικάγο. Εκλέγεται πρόεδρος ο Θε­όδωρος Παπαδόπουλος ο οποίος υπη­ρετεί μέχρι το 1918.

Ο Κωνσταντίνος Νοικοκύρης παίρνει την εκλογή του προέδρου το 1920 μέχρι το 1923. Από το 1927 μέχρι το 1931 είναι πρόεδρος ο Γεώργιος Λαγγής. Οι γραπτές πηγές είναι ελάχιστες σχετικά με την εποχή αυτή γύρω από τις δραστηριότητες της Αδελφότητας γι’ αυτό παρατηρούνται ορισμένα κενά. Ο  Γεώργιος Ν. Σελ­λής εκλέγεται πρόεδρος το 1932.

Την εποχή εκείνη, τα παιδιά του χω­ριού κάνουν μάθημα σκορπισμένα σε διάφορα σπίτια. Τα μέλη νοιώθουν την ανάγκη πως το χωριό χρειάζεται ένα κτίριο για να στεγάσει όλα τα παιδιά. Ανταλλάσσουν σκέψεις και ψηφίζουν να αναλάβει η Αδελφότητα το κτίσιμο σχολικού κτιρίου. Βρίσκουν το οικόπε­δο και μαζί και με προσωπικές εισφο­ρές αρχίζει η ανέγερση. Έργο μεγάλο που θα χρειαστούν μερικά χρόνια να τελειώσει. Το 1937 εκλέγεται πρόεδρος ο Χρήστος Σ. Αντωνόπουλος. Πρώτη φο­ρά αποφασίζουν οι πατριώτες να γιορ­τάσουν μαζί τις Απόκριες και να θυμη­θούν τα παλιά. Δίνουν τον πρώτο Απο­κριάτικο Χορό, έθιμο που διατηρείται μέχρι σήμερα. Το Καλο­καίρι κάνουν εξοχική συνάντηση σε έ­να από τα ωραία πάρκα του Σικάγου.

Το 1939 τελειώνει το κτίσιμο του σχολείου και γίνονται τα ε­γκαίνια. Χαίρεται όλο το χωριό και πε­ρισσότερο τα μέλη της Αδελφότητας γιατί αυτοί δούλεψαν σκληρά αυτά τα χρόνια να συγκεντρώσουν τα χρήμα­τα. Ο Σπύρος Φιφλής εκλέγεται πρόε­δρος το 1940. Ψηφίζεται, οι συνεδριά­σεις να γίνονται την τελευταία Κυ­ριακή κάθε μήνα κι αυτό ισχύει μέχρι σήμερα. Τον Μάιο συζητούν να κτίσουν λουτρά κι αποχετευτήρια παραπλεύ­ρως του σχολείου για να εξυπηρετού­νται τα παιδιά. Ακολουθούν όμως άσχημες μέρες, όχι μόνο για τον Αχλαδόκαμπο αλλά για όλη την Ελλάδα. Είναι τα χρόνια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου που μπλέκει στα γρανάζια του και την Πατρίδα μας.

Η Αδελφότητα δεν μένει αδιάφορη στον πόνο και τις κακου­χίες του χωριού. Καλεί τα μέλη της και τον Δεκέμβριο συμμετέχουν στην Ελληνική Αποστολή Βοήθειας με το ποσό των 2.551 δολ. που τα περισ­σότερα ήταν από προσωπικές εισφο­ρές των μελών. Τον επόμενο χρόνο, λόγω των γεγονότων στην Ελλάδα, δεν γίνεται Αποκριάτικος Χορός ούτε και συνεδριάσεις μέχρι το 1945.

Ο Αχλαδόκαμπος αιμορραγεί και οι κάτοικοι υποφέρουν όπως και όλοι οι Έλληνες. Η Αδελφότητα στέλνει ρου­χισμό, παπούτσια, σχολικά είδη κ.λ.π. προς ανακούφιση των πατριωτών.

Chicago 1952

Το 1950 εκλέγεται πρόεδρος ο Γεώρ­γιος Ν. Σελλής. Στον Αχλαδόκαμπο υπάρχουν λί­γες βρύσες και οι κάτοικοι, ιδιαίτερα οι γυναίκες, αναγκάζονται να κουβαλούν το νερό από μακριά συνήθως με βαρέ­λια μέσα στην βροχή, την παγωνιά ή στην ζέστη του Καλοκαιριού. Έτσι η Αδελφότητα αρχίζει την ίδρυση Υδρα­γωγείου και φέρνει το νερό κοντά σε όλα τα σπίτια. Διαθέτει 16.657 δολ. για το έργο αυτό και για άλλα κοινω­φελή έργα.

Την ίδια εποχή, η Αμερική ανοίγει τις πόρτες της να δεχθεί τους ταλαι­πωρημένους από τον πόλεμο Ευρω­παίους. Ο πρόεδρος Γεώργιος Ν. Σελλής κάνει συνεδρίαση και τονίζει την ευκαιρία να γίνουν προσκλήσεις σε πατριώτες. Με τις προσωπικές του ενέργειες και παροτρύνσεις πολλά μέ­λη κάνουν πρόσκληση σε συγγενικά πρόσωπα, αλλά ο Χρήστος Αντωνό­πουλος (Κινέζος) βρίσκει τον τρόπο και στέλνει στο Χωριό πάνω από εκατόν πενήντα προσκλήσεις.

Οι μετανάστες αυτής της εποχής είναι τα σημερινά μέλη που δεν ξεχνούν τα όσα έχει προσφέρει η Αδελφότητα στο χωριό. Το 1953 εκλέγεται πρόεδρος ο Παναγής Σταματέλος. Γίνονται τα εγκαίνια του Υδραγωγείου προς μεγά­λη εξυπηρέτηση και ανακούφιση των συμπατριωτών. Στις συνεδριάσεις επανέρ­χεται το θέμα των λουτρών. Ο Ανδρέας Κανέλλος προσφέ­ρεται κι αναλαμβάνει προσωπικά κι εξ’ ολοκλήρου την ίδρυση κτιρίου για Κοινοτικά Λουτρά. Σήμερα που οι βιο­τικές συνθήκες έχουν αλλάξει το κτίριο αυτό έχει μετατραπεί σε Πολιτιστι­κό Κέντρο.

Το 1956 με έξοδα της Αδελφότη­τας γίνεται η διαπλάτυνση του δρό­μου προς Νερά. Στον Αχαλαδόκαμπο δεν έχει πάει ακόμη το ηλεκτρικό ρεύμα ούτε προβλέπεται για πολλά ακόμη χρόνια. Η Αδελφότητα χρημα­τοδοτεί τη σύνδεση του με το ηλε­κτρικό δίκτυο της ΔΕΗ. Έργο μεγάλο και πρωτοποριακό για ένα ορεινό χω­ριό την εποχή εκείνη. Χρειάζονται δυο ολόκληρα χρόνια και το 1958 ηλεκτροφωτίζεται όλος ο Αχλαδόκαμπος.

Τον επόμενο χρόνο γίνεται η πρώ­τη συζήτηση για την ανάγκη ενός κτιρίου που να στεγάζει το Κοινοτικό Γραφείο, το Ιατρείο και το Ταχυδρο­μείο. Ο Αθανάσιος Αργύρης εκλέγε­ται πρόεδρος το 1960. Κτίζεται αποχε­τευτικό κτίριο για τους μαθητές, πα­ραπλεύρως του σχολείου. Το 1963 επαναφέρουν το θέμα Κοινοτικού Κτιρίου. Ψηφίζεται κι αρχί­ζουν ενέργειες για εξεύρεση οικοπέδου. Συμμετέχουν χρηματικώς στην α­νακαίνιση του Ιερού Ναού Αγίου Δημητρίου. Τον επόμενο χρόνο γίνεται η αγορά του οικοπέδου Παραβάντη συμπεριλαμβανομένου και του επ’ αυ­τού κτιρίου.

Ο Αποστόλης Σκούμπης αναλαμ­βάνει προσωπικά τα έξοδα διαπλά­τυνσης του δρόμου από Λιθαράκια έως Αγία Κυριακή και το 1965 χρηματοδοτεί εξ ιδίων την τσιμεντόστρωση του δρόμου Ντελή- Αγία Κυριακή. Η Αδελφότητα τελειώνει τους δρόμους Λαγγέϊκα- Αγία Κυριακή και Χιώτη- Νεκροταφείο.

Αρχίζουν εργασίες ανακαίνισης του Κοινοτικού κτιρίου. Ο Ευάγγελος Αναγνωστόπουλος εκλέγεται πρόε­δρος το 1966 και το Κοινοτικό Κτίριο είναι πλέον έτοιμο. Το 1969 εκλέ­γεται πρόεδρος ο Αργύρης Μπέτσος. Ο Λυκούργος Αθανασούλιας εκλέγε­ται πρόεδρος το 1971. Γίνεται πρόσθεση άρθρων Καταστατικού, ώστε η Αδελφότητα να μεριμνήσει και για τα μέλη της. Τσιμεντοστρώνεται ο δρό­μος Αγίου Νικολάου.

Τα νέα παιδιά του Αχλαδοκάμπου δεν έχουν κάτι να ασχοληθούν τις ε­λεύθερες ώρες τους και το ποδόσφαι­ρο αυτή την εποχή είναι το αγαπημένο παιγνίδι για την νεολαία. Η Αδελφότη­τα ψηφίζει το 1972 να φτιάξει ποδο­σφαιρικό γήπεδο. Με μεγάλο ενθου­σιασμό τα μέλη υποστηρίζουν το έργο.

Τον επόμενο χρόνο και βάσει του συμπληρωμένου καταστατικού καθιε­ρώνεται οικονομική βοήθεια των 500 δολ. στα παιδιά των μελών που εγγράφονται σε πανεπιστήμια. Το ποσό δεν είναι μεγάλο, αλλά είναι δείγμα αγάπης, υπερηφάνειας για την πρόοδο τους και εμπιστοσύνης για το μέλλον της Αδελφότητας. Οι υποτρο­φίες δίδονται στον ετήσιο χορό του Αγίου Δημητρίου.

Το 1974 αποστέλλεται οικονομική βοήθεια στους αδελφούς Κυπρίους. Το 1976 τελειώνει το έργο του δρόμου Αγίου Νικολάου- Εθνικής Οδού και τον επόμενο χρόνο η Αδελφότητα πλουτί­ζει το Κοινοτικό Ιατρείο με καρδιολο­γικό μηχάνημα. Το 1983 πρόεδρος ε­κλέγεται ο  Θεόδωρος Π. Αργύρης.

Γίνεται ο δρόμος Πετράκη- Αγίου Νικολάου. Όταν κάποιος διαβάζει για τα έργα σχετικά με τους δρόμους, πρέ­πει να αναλογισθεί τον Αχλα­δόκαμπο κάποιας εποχής που οι δρό­μοι δεν ήταν άλλο παρά μικρά, στενά λιθόστρωτα μονοπάτια που εξυπηρε­τούσαν τις ανάγκες της εποχής εκεί­νης. Τότε που μέσον μεταφοράς ήταν τα ζώα. Με τον καιρό επικρατούν τα γεωργικά μηχανήματα και τα αυτοκίνητα. Οι συνθήκες αλλάζουν και δημιουργούνται άλλες ανάγκες. Σήμερα με την υποστήριξη της Αδελφότητας, με ενέργειες της Κοινό­τητας και με προσωπική εργασία των πατριωτών όλοι οι δρόμοι είναι πλατι­οί και τσιμεντοστρωμένοι και κάθε σπίτι στον Αχλαδόκαμπο έχει πρόσβα­ση με αυτοκίνητο.

Τον ίδιο χρόνο η Αδελφότητα πα­ραχωρεί το Κοινοτικό κτίριο στην Κοι­νότητα Αχλαδοκάμπου. Σήμερα, στεγάζει το Ιατρείο και το Μουσείο. Ανακαινίζει το σχολείο και το καλοκαίρι γίνεται η πρώτη συ­νάντηση των απανταχού Αχλαδοκαμπιτών στην γενέτειρα. Το 1989 εκλέγε­ται πρόεδρος ο Ιωάννης Μαρούτσος.

Η Αδελφότητα προσφέρει οικονο­μική βοήθεια για την ανακαίνιση του Ιερού Ναού Αγίας Κυριακής. Το καλο­καίρι γίνεται εξοχική διασκέδαση και λόγω της επιτυχίας καθιερώνεται να γίνεται κάθε χρόνο. Όλα αυτά τα χρό­νια οι συνεδριάσεις γίνονται σε διαφο­ρετικές αίθουσες.

Το βιοτικό επίπεδο στον Αχλαδό­καμπο έχει βελτιωθεί και οι υλικές α­νάγκες του χωριού δεν είναι μεγάλες. Τα μέλη επαναφέρουν το θέμα αγο­ράς ακινήτου και ψηφίζουν την σύστα­ση ξεχωριστού ταμείου για τον σκοπό αυτόν. Γίνεται η τσιμεντόστρωση του δρόμου από την οικία Ηλία Σελλή μέ­χρι του Διαμαντή Αράλη. Για την ενί­σχυση του ταμείου γίνεται το πρώτο «Σμόκερ» και συνεχίζεται μέχρι σήμερα με μεγάλη επιτυχία χάρη στην ενερ­γητικότητα του Κωνσταντίνου Αλέ­ξη που όλα αυτά τα χρόνια αναλαμβά­νει την όλη διοργάνωση.

Ο Γεώργιος Αναγνωστόπουλος εκλέγεται πρόεδρος το 1992. Η Αδελφότητα βοηθά οικονομικά τον Αθλητι­κό Όμιλο Αχλαδόκαμπου. Τον επόμενο χρόνο γίνονται ορισμένες εργασίες κι επιδιορθώσεις στα κτίρια του σχολεί­ου και των λουτρών.

Όλα τα μέλη της Αδελφότητας δεν έχουν ξεχάσει τις τόσες υπηρε­σίες που έχει προσφέρει στο χωριό ο γιατρός Κωνσταντίνος Λομβαρδίας και ιδιαίτερα στα δύσκολα χρόνια του πολέμου. Νοιώθουν την ανάγκη να δεί­ξουν έμπρακτα την ευγνωμοσύνη τους. Ψηφίζουν την ανέγερση της προ­τομής του στο κέντρο του χωριού.

Όλοι γενικά οι πατριώτες έχουν κάτι να θυμηθούν και νοιώθουν όλοι την ίδια αγάπη και υποχρέωση απένα­ντι του. Τα μέλη της Αδελφότητας θε­ωρούν εγωιστικό να κάνουν μόνοι τους το έργο αυτό. Γνωστοποιούν στους απανταχού Αχλαδοκαμπίτες την απόφαση και την επιγραφή που θα φέρει η προτομή, ότι είναι δωρεά των απανταχού Αχλαδοκαμπιτών. Ψηφίζε­ται επίσης τα αποκαλυπτήρια της προ­τομής να συμπέσουν με την συνάντη­ση των Αχλαδοκαμπιτών τον επόμενο χρόνο.

Το 1996 εκλέγεται πρόεδρος ο Κωνσταντίνος Γ. Σελλής (Ντίνος Σέλ­λας). Έρχεται σε επαφή με τις τοπικές αρχές και τον Σύλλογο Αχλαδοκαμπι­τών Αθήνας και Πειραιά σχετικά με την καλοκαιρινή συνάντηση και τα αποκα­λυπτήρια.  Καθιερώνεται πως το ετήσιο συναπάντημα θα γίνεται την ημέρα της γιορ­τής του Πατέρα. Η Αδελφότητα προ­σκαλεί όλα τα μέλη με τις οικογένειες τους, τους συγγενείς και τους φίλους τους. Οι «τσαίρμεν», το Διοικητικό Συμβούλιο και οι βοηθοί έχουν προβλέψει και έχουν προμηθευτεί φαγητά και ποτά άφθονα.

Ψηφίζεται να δωρίσει η Αδελφότη­τα το σχολικό κτίριο στην Κοινότητα Αχλαδοκάμπου. Η απόφαση υλοποιείται τον ε­πόμενο χρόνο. Το Καλοκαίρι γίνεται η συνάντηση στον Αχλαδόκαμπο και τα αποκαλυπτήρια της προτομής του για­τρού Λομβαρδία. Η Αδελφότητα έχει άριστη συνεργασία με τις τοπικές αρχές Αχλαδοκάμπου, τον Σύλλογο Αχλαδοκαμπιτών Αθήνας και Πειραιά, καθώς και τους τοπικούς Συλλόγους, Πολιτι­στικό, Γονέων και Κηδεμόνων, Κτηνο­τρόφων, Ελαιουργικό και τον Αθλητικό Όμιλο Αχλαδοκάμπου. Με αυτή την συνεργασία και αλληλοεκτίμηση είναι μια εβδομάδα γεμάτη χαρά και υπερη­φάνεια για όλους.

Κάθε μέρα και διαφορετική εκδή­λωση. Παίρνει ζωή ο Αχλαδόκα­μπος σφίγγοντας στην αγκαλιά του τα ξενιτεμένα του παιδιά από κάθε γωνιά της γης. Επανέρχεται το θέμα αγοράς κτιρίου και διορίζεται επιτροπή προς ανεύρεση κατάλληλου κτιρίου. Το 1997 η Αδελφότητα χρηματοδοτεί την αγορά φωτοτυπικού μηχανήματος για τις ανάγκες της Κοινότητας.

To 1999 η Αδελφότητα γιορτάζει τα 90 χρόνια της, εκδίδοντας αναμνηστικό λεύκωμα και ημερολόγιο με φωτογρα­φίες του χωριού που προσφέρει σε όλα τα μέλη της. Σχηματίζει ιστοσελίδα στο διαδύκτιο, http://www.axladokambos.org για να επικοινωνούν μεταξύ τους οι συμπατριώτες. Είναι ενημερωτική για όλους τους Αχλαδοκαμπίτες γιατί περιέχει πρόγραμ­μα γεγονότων, ιστορία της Αδελφότη­τας, φωτογραφίες από τα διάφορα γε­γονότα και το πιο σπουδαίο, προσφέρει την δυνατότητα επικοινωνίας των πατριωτών από όλα τα μέρη του κό­σμου. Αμερική, Ευρώπη, ακόμη και Αυ­στραλία. Τα παιδιά και τα εγγόνια των Αχλαδοκαμπιτών μας γράφουν τα συγ­χαρητήρια τους ότι χαίρονται να γνωρί­σουν και να μάθουν για τις ρίζες τους. Είναι τώρα πιο υπερήφανα να λέγονται Έλληνες και Αχλαδοκαμπίτες.

Γίνεται η αγορά του κτιρίου. Το ό­νειρο τόσων χρόνων πραγματοποιείται. Η Αδελφότητα αποκτά το δικό της χώρο που κάθε Αχλαδοκαμπίτης θεωρεί δικό του. Γι αυτό και δίκαια στην είσο­δο του γραμμένη στα Ελληνικά φέρει την επιγραφή «Αχλαδοκαμπίτικο Σπίτι» με διεύθυνση 5424 Ν. Milwaukee Ave. Chicago. II 606301. USA.

To καλοκαίρι γίνεται η πρώτη συνά­ντηση για γκολφ με σκοπό την αλληλογνωριμία της νεολαίας. Με μεγάλη επιτυχία αρχίζει με 110 παίχτες. Τώρα έχει ξεπεράσει τους 150 από τους οποίους το 75% είναι νέα παιδιά.

Τον Δεκέμβριο γίνονται τα εγκαίνια του Σπιτιού. Είναι μια μέρα γεμάτη χα­ρά. Ο Αγιασμός γίνεται με κατάνυξη και σεβασμό. Ο πρόεδρος και τα μέλη έχουν καλέσει και τον Σύλλογο Κυρίων και Δεσποινίδων Αχλαδοκάμπου που ανταποκρίνεται προσφέροντας δώρο στην Αδελφότητα μια εικόνα του Αγίου Δημήτριου και γλυκά. Η τε­λετή κλείνει με φαγητό και γλυκά και όλοι δείχνουν τόση ικανοποίηση και υ­περηφάνεια. Καθιερώνεται και το ετή­σιο πάρτι για τον τελικό αγώνα του φουτμπόλ.

Από εκδήλωση της Αδελφότητας

Ο Γεώργιος Παπανικολάου εκλέ­γεται πρόεδρος το 2000. Η Αδελφότη­τα συμμετέχει στην Εθνική μας Παρέ­λαση της 25^ης  Μαρτίου με άρμα που φέρει το όνομα της. Το άρμα της είναι πάντα πλουσιότερο από κάθε άλλο Σύλλογο ή Αδελφότητα γιατί συγκεντρώνονται πολλοί πατριώτες προκειμένου να εκπροσωπηθεί ο Αχλαδόκαμπος και γενικά ο Ελληνισμός. Όλοι ομοιόμορφα ντυμένοι με άσπρες και μπλε ζώ­νες και με τα καπέλα που φέρουν το όνομα της Αδελφότητας. Κι όταν παρελαύνουν μπροστά στους επισή­μους ανακοινώνουν στα μεγάφωνα ότι οι Αχλαδοκαμπίτες προάγουν την εκπαί­δευση, τον Ελληνισμό, την Οικογένεια και την Θρησκεία. Επίσης διατηρούν τα ήθη και τα έθιμα από το χωριό Αχλαδόκα­μπο Αργολίδας. Όλοι αισθάνονται πολύ υπερήφανοι. Η Αδελφότητα κά­νει ετήσιο μνημόσυνο δια τους Υπέρ Πατρίδας Πεσόντων και εις μνήμην των Ιδρυτών και απελθόντων μελών.

Ο Σύλλογος Αχλαδοκαμπιτών Αθή­νας και Πειραιά με πρωτοβουλία του, έ­χει αναλάβει τα τελευταία χρόνια την μίσθωση Νοσοκόμας που εξυπηρετεί τους πατριώτες μας. Τώρα, η Αδελφότη­τα αναλαμβάνει αυτή την μίσθωση. Ψη­φίζεται η ετήσια συνδρομή να γίνει 30 δολ. Χρηματοδοτεί την αγορά δυο Ηλε­κτρονικών Υπολογιστών για τις ανάγκες του σχολείου στον Αχλαδόκαμπο.

Όλα τα μέλη συγκινούνται με τα γεγονότα της 11^ης Σεπτεμβρίου 2001 που σημάδεψαν όχι μόνο την Αμερική αλλά τον κόσμο όλο, και ψηφίζουν οι­κονομική βοήθεια για το ταμείο Πυροσβεστών της Νέας Υόρκης. Το Καλοκαίρι του 2003 γίνεται η συ­νάντηση στον Αχλαδόκαμπο. Και πάλι υπάρχει η άριστη συνεργασία και η ε­βδομάδα είναι γεμάτη από εκδηλώσεις. Με τις συναντήσεις αυτές στο χωριό, δίνεται η ευκαιρία στους μεγάλους να θυμηθούν τα παλιά και στα παιδιά μας να γνωρίσουν από κοντά τις ρίζες τους. Η Αδελφότητα τον Ιανουάριο του 2004 δέχεται ένα μεγά­λο πλήγμα. Θρηνεί τον πρόωρο θάνατο του προέδρου. Είναι πρώτη φορά που πεθαίνει εν ενεργεία πρόεδρος.

Την χρονιά αυτή δεν γίνονται ε­κλογές. Προς τιμήν του μεταστάντα κρατούν στο επιστολόχαρτο το όνομα του. Χρέη προέδρου κά­νει ο αντιπρόεδρος Ανδρέας Παρά­σχος. Το 2005 γίνονται εκλογές και την προεδρία κερδίζει ο Ανδρέας Πα­ράσχος. Η Αδελφότητα ετοιμάζεται να γιορτάσει τα 100 χρόνια της, κοιτάζοντας όχι μόνο το χθες αλλά και ατενίζοντας με αισιοδοξία το αύριο.

Κάθε γενιά λίγο – πολύ ανησυχεί και μεριμνά για το μέλλον της Αδελφότη­τας. Όλοι μαζί, μα και καθένας χωριστά, πασχίζουν ώστε τα παιδιά τους  να μά­θουν την ιστορία του χωριού, την ίδρυ­ση και τα έργα της Αδελφότητας. Προ­σπαθεί ώστε τα παιδιά να νοιώ­σουν και να αγκαλιάσουν την Αδελφό­τητα σαν την πιο ιερή κληρονομιά, γιατί κλείνει μέσα της τόσο παρελθόν όσο και μέλλον. Κι αυτό το μέλλον εξαρτάται από την ανάγκη και την υποχρέωση που θα νοιώσουν οι νέοι να συνεχίσουν. Οι απόδημοι Αχλα­δοκαμπίτες διατηρούν περήφανα την τοπωνυμία της καταγωγής τους.

Μακάρι και οι μέλλουσες γενιές να θυμούνται ότι ο Αχλαδόκα­μπος, αυτό το ορεινό χωριό είναι η εύ­φορη πεδιάδα που στήριξε κι ανέπτυξε το γενεαλογικό τους δέντρο. Το δέ­ντρο αυτό που δεν χρειάζεται νερό ούτε και ήλιο, αλλά αγάπη, σεβασμό, υπερηφάνεια και κάποια φορά κι αυ­τοθυσία για να τρανώσει και να σταθεί αλύγιστο στα ξεροβόρια ή στους ανεμοστρόβιλους της κάθε κοινωνίας.

Πηγή

• Αδελφότητα Αχλαδοκαμπιτών «Άγιος Δημήτριος» 1905-2005, «100 Years of Life and Activity», Έκδοση 2005.

Διαβάστε ακόμα: Αχλαδόκαμπος Άργολιδας (1821)

Read Full Post »