Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Posts Tagged ‘Theater’

Το Θέατρο στο Ναύπλιο την Οθωνική περίοδο – Κείμενα και παραστάσεις. Βαρβάρα Γεωργοπούλου, Ναυπλιακά Ανάλεκτα VIΙI, Πρακτικά Επιστημονικού Συμποσίου, «150 Χρόνια Ναυπλιακή Επανάσταση» Ναύπλιο, 2013.


 

Η έλλειψη αυτοτελούς μονογραφίας για τη θεατρική δραστηριότητα στην πόλη του Ναυπλίου – η οποία εξ αιτίας της ιδιαίτερης ιστορικής σημασία του χώρου θα παρουσίαζε εξαιρετικό ενδιαφέρον – εντάσσεται στη γενικότερη έλλειψη μελετών για τη θεατρική μας ιστορία στον τομέα των τοπικών ιστο­ριών. Η σημαντικότερη πηγή μέχρι πρόσφατα υπήρξε η Ιστορία του Νικ. Λάσκαρη, η οποία αφορά μόνο τα χρόνια 1826-1834. Για την κοινωνική και πολιτιστική δραστηριότητα της πόλης του Ναυπλίου την εποχή του Καποδίστρια έχουμε τη μελέτη της Αλέκας Μπουτζουβή – Μπανιά, ενώ μέχρι το 1836 αναφέρεται η εστιασμένη στο θέατρο σχετικά πρόσφατη μελέτη της Άννας Ταμπάκη. Στην παρούσα μελέτη θα αναφερθούμε σύντομα στα σημαντικότερα γεγονότα, τα οποία είναι γνωστά από τις προαναφερθείσες πηγές, και στη συνέχεια θα εστιάσουμε σε λιγότερο γνωστά στοιχεία σχετικά με τη δραματουργία και τη θεατρική πράξη της εποχής που κυρίως μας ενδιαφέρει, δηλαδή της τριακονταετίας 1833-1862.

Η θεατρική ιστορία του Ναυπλίου, αν και υπήρξε η πρώτη πρωτεύουσα του νέου ελληνικού κράτους, δεν διαθέτει σημαντικές παραστάσεις, τις οποίες, αντίθετα, συναντάμε σε άλλα επαρχιακά κέντρα, και ειδικότερα στη Σύρο. Ωστόσο, με ποικίλους τρόπους το Ναύπλιο συνδέεται ζωηρά με το θέατρο και διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξή του ήδη από τα πρώτα βήματα της ίδρυσης του νεοελληνικού κράτους. Συγκεκριμένα, εκεί συντελείται η έκδοση σημαντικών έργων, τα οποία – το καθένα για ξεχωριστούς λόγους – συνέβαλαν στη διαμόρφωση της θεατρικής μας ιστορίας. Επίσης, το Ναύπλιο επιλέγεται ως δραματικός χώρος ιστορικών δραμάτων, κυρίως λόγω του γεγονότος που σφράγισε τη νεότερη ιστορία μας, της δολοφονίας του πρώτου Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια.

Στο Ναύπλιο γράφτηκε ένα από τα πρώτα και δυνατότερα θεωρητικά κείμενα σχετικά με τον ρόλο του θεάτρου – δεδομένου ότι προέρχεται από λαϊκή πένα απηχώντας το πνεύμα του Μακρυγιάννη. Δύο μόνο χρόνια μετά την έκρηξη της Ελληνικής Επανάστασης, το 1823, ένας από τους πρωτεργάτες της και «πολιτάρχης του Αναπλιού», ο Νικηταράς, εγκωμιάζοντας τα αγαθά της παιδείας και της υγείας και τονίζοντας την ανάγκη ύπαρξής τους στο επαναστατημένο έθνος, σε σχετικό έγγραφο προς τον τότε Υπουργό των Εσωτερικών Παπαφλέσσα προτείνει την ίδρυση θεάτρου, σχολείου και νοσοκομείου. Συγκεκριμένα, προτείνει να μετατραπεί σε θέατρο «το τζαμί του Αγάπασα». Η φιλόδοξη και άκρως πρωτοποριακή ιδέα του Νικηταρά πραγματοποιήθηκε εξήντα χρόνια αργότερα. Το 1895 το παλαιό τζαμί και πρώην Αλληλοδιδα­κτικό σχολείο στην Πλατεία Συντάγματος λειτούργησε ως Δημοτικό θέατρο.

Αλλά και στον τομέα της δραματουργίας το Ναύπλιο διεκδικεί δάφνες πρωτοπορίας, αφενός στην ελληνική γυναικεία δραματουργία και αφετέρου στον κύκλο των θεατρικών έργων με θεματολογία σχετική με την Ελληνική Επανάσταση του 1821. Η Ευανθία Καΐρη είναι η αφοσιωμένη αδελφή του θεολόγου, φιλόσοφου και παιδαγωγού Θεόφιλου Καΐρη, στον οποίο και οφείλει τη μόρφωσή της αλλά και την πρώτη της γνωριμία με το θέατρο μέσα από τα έργα του γαλλικού κλασικισμού. Τα έργα αυτά θα στείλει, κατόπιν δικής της έκκλησης στη «φιλόμουσον Ευανθίαν» ο Αδαμ. Κοραής. Ενώ ακόμη διαρκεί ο ελληνικός Αγώνας και η έκβασή του είναι αβέβαιη, «εν βρασμώ ψυχής», φορτισμένη συναισθηματικά από τα δεινά του Αγώνα, μεταξύ των οποίων και το προσωπικό πλήγμα του τραυματισμού του αδελφού της, «η χαριτωμένη Ευανθία», κατά την έκφραση Γάλλου φιλέλληνα, μετουσιώνει καλλιτεχνικά – χρησιμοποιώντας τα δραστικά όπλα της δραματικής τέχνης – την Έξοδο του Μεσολογγίου. Το έργο της εγκαινιάζει την πλούσια καλλιτεχνική παραγωγή με επίκεντρο το συγκλονιστικό γεγονός. Τρεις μόνο μήνες μετά την Έξοδο του Μεσολογγίου, τον Ιούνιο του 1826, εκδίδεται «εν Ναυ­πλίω, εν τη τυπογραφία της Διοικήσεως» το τρίπρακτο έργο Νικήρατος, «ελ­ληνίδος τινός», αφιερωμένο στις Ελληνίδες που θυσιάσθηκαν στον Αγώνα, με πρόλογο απευθυνόμενο «Προς τας Ελληνίδας». Ένα χρόνο αργότερα, το 1827, ο Αλέξανδρος Σούτσος θα αποκαλύψει την ταυτότητα της ηρωίδας αξιολογώντας το έργο και κατατάσσοντας τη συγγραφέα του στον «χορό των μουσών». Το έργο, το οποίο έχει αναλυθεί διεξοδικά από σημαντικούς μελετητές του θεάτρου μας, όπως τον Β. Πούχνερ και την Άννα Ταμπάκη, γνώρισε και αξιόλογη σκηνική σταδιοδρομία, αφού είχε την τύχη να παρασταθεί λίγο μετά τη συγγραφή του από ερασιτεχνικό θίασο και στη συνέχεια από επαγγελματικούς θιάσους. Το δράμα καταξιώνει τη συγγραφέα του και την τοποθετεί στις πρώτες Ελληνίδες εκπροσώπους της γυναικείας γραφής, και ειδικότερα της θεατρικής, εγκαινιάζοντας, παράλληλα, τον κύκλο της επαναστατικής δραματουργίας του 1821.

Μετά την άφιξη του Καποδίστρια, η βελτίωση της πολιτικής αστάθειας είχε ως αποτέλεσμα την ανάπτυξη κοσμικής κίνησης στο Ναύπλιο με τη διοργάνωση εσπερίδων και συναναστροφών, στις οποίες πρωτοστατούσαν Φανα­ριώτες και λόγιοι και οι οποίες και έγιναν οι πυρήνες της θεατρικής δραστηρι­ότητας.

Ο Φαναριώτης ποιητής και πεζογράφος Παναγιώτης Σούτσος (1806-1868). Χαρακτικό.

Ειδικότερα στο φιλολογικό σαλόνι του λόγιου γιατρού Ταλιαπιέτρα ο γαλλοτραφής Αλέξανδρος Σούτσος διάβασε την κωμωδία του Ο άσωτος, την οποία και εξέδωσε το 1830 στο Ναύπλιο που αποτελούσε και τον δραματικό της χώρο. Η κωμωδία, ωστόσο, έφερε ζωηρή τη σφραγίδα των γαλλικών κωμωδιών του Μολιέρου και οι χαρακτήρες που παρουσίαζε, δεν είχαν καμία σχέση με τη ναυπλιακή κοινωνία της εποχής. Τον Σούτσο μιμήθηκε ο νεαρός δικαστικός Γεώργιος Πραντούνας, ο οποίος μετά την επιτυχημένη ανάγνωση της τραγω­δίας του Αι Ελευθερωμέναι Αθήναι στο προαναφερθέν φιλολογικό σαλόνι, την εξέδωσε την ίδια χρονιά, το 1830, κατά προτροπήν του Ταλιαπέτρα.

Πρόκειται για πεντάπρακτη τραγωδία σε πεζό λόγο με έμμετρα χορικά στην πέμπτη πράξη και έμμετρο επίλογο. Αναφέρεται στην απελευθέρωση των Αθηνών από τους Γότθους στα τέλη του 3ου μ.Χ. αιώνα. Στόχος του συγγραφέα είναι η εξύμνηση του πατριωτικού ιδανικού, το οποίο ο ίδιος είχε πιστά υπηρετήσει και καλλιεργήσει κατά το διάστημα των παραστάσεων της Οδησσού. Συνδυάζει, όχι πάντοτε επιτυχημένα, τις επιταγές του κλασικισμού και του ρομαντισμού και όντας εμπλουτισμένο με γεγονότα της εποχής του τονίζει την ανάγκη εθνι­κής ομόνοιας και πολιτικής σταθερότητας. Ένα χρόνο αργότερα, ο Παναγιώ­της Σούτσος δημοσίευσε μαζί με τις πρώτες λυρικές του συνθέσεις το πρώτο του δραματικό έργο, τον Οδοιπόρο, αποσπάσματα του οποίου είχε επανειλημμένα διαβάσει στο φιλολογικό του σαλόνι. Κεντρικό μοτίβο του έργου, όπως και άλλων έργων του ρομαντισμού, είναι ένας ανεκπλήρωτος έρωτας, ο οποίος βασίζεται σε προσωπική εμπειρία του ίδιου του συγγραφέα με την όμορφη Ραλλού, κόρη του ηγεμόνα Σούτσου. Το έργο, αν και παρουσιάστηκε πολύ νωρίς, ήδη το 1836 στην Αθήνα, στη συνέχεια πέρασε σε σκηνική αφάνεια. Αντίθετα, είχε πρωτοφανή για τα ελληνικά δεδομένα εκδοτική ιστορία (γνώρισε 35 εκδόσεις) και μεμονωμένοι στίχοι του παρέμειναν θρυλικοί και τροφοδότησαν τους καθημερινούς έρωτες, την ερωτική ποίηση αλλά και το μελόδραμα.

Ραγκαβής – Ρίζος Αλέξανδρος (1809-1892). Ξυλογραφία: Δημοσιεύεται στο «Εθνικόν Ημερολόγιον …», Αθήνα, 1889.

Η δολοφονία του Καποδίστρια τον Σεπτέμβριο του 1831 σταμάτησε αιφνίδια την πολιτιστική κίνηση της πόλης, η οποία αναζωπυρώθηκε με την εκλογή και στη συνέχεια την άφιξη του Όθωνα το 1833. Το 1832 χάθηκε η ευκαιρία της πρώτης ολοκληρωμένης θεατρικής παράστασης στο Ναύπλιο στο σπίτι του Δημ. Καλλέργη, και μάλιστα με πρωτότυπη ελληνική κωμωδία. Την ιδέα είχε ο Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής, ο οποίος δεν πτοήθηκε από την άρνηση των κυριών να λάβουν μέρος στην παράσταση και εντός τριών ημε­ρών έγραψε τη μονόπρακτη κωμωδία Γάμος άνευ νύμφης. Τελικά όμως, πάλι λόγω γυναικείας υπαιτιότητας – και συγκεκριμένα για να μην παρεξηγηθούν δύο κυρίες, επειδή υπήρχε φόβος να ταυτιστούν με πρόσωπα της κωμωδίας – ματαιώθηκε η παράσταση. Το έργο παραστάθηκε στην Αθήνα το 1843 με τον ίδιο τίτλο και στη συνέχεια με τον τίτλο Ο γάμος της Αρχοντούλας το συμπεριέλαβε ο Ραγκαβής στα Άπαντά του. Στο Ναύπλιο, επειδή αποφασίστηκε από τους συμμετέχοντες να μην ειπωθεί τίποτα από σκηνής προς αποφυγήν κάθε παρεξηγήσεως εκ μέρους του ακροατηρίου, προτιμήθηκε η παντομίμα και ο ίδιος ο Ραγκαβής ανέλαβε τον γυναικείο ρόλο. Η απόδοση του ρόλου από άνδρα καθώς και ο κινησιακός κώδικας που επιλέχτηκε στη θέση του λόγου, αν και υπαγορεύτηκαν από εξωτερικούς παράγοντες, ωστόσο αποτελούν ιδιάζουσες απόπειρες οι οποίες, απηχώντας πανάρχαιες μορφές θεάτρου, εγγράφονται στις κατακτήσεις της πρωτοπορίας…

Για την ανάγνωση ολόκληρης της ανακοίνωσης πατήστε διπλό κλικ στον παρακάτω σύνδεσμο: Το Θέατρο στο Ναύπλιο την Οθωνική περίοδο – Κείμενα και παραστάσεις

 

Διαβάστε ακόμη:

Read Full Post »

Μονόπρακτα του Μπρεχτ και του Ντάριο Φο από την Πολιτιστική Αργολική Πρόταση


 

Η θεατρική ομάδα της Πολιτιστικής Αργολικής Πρότασης παρουσιάζει τα μονόπρακτα «Η Εβραία» του Μπέρτολτ Μπρεχτ και «Εγώ η Ούλρικε Μάινχοφ καταγγέλω» των Ντάριο Φο και Φράνκα Ράμε.

 

«Ανθρώπινες κραυγές»

«Ανθρώπινες κραυγές»

 

Τη σκηνοθεσία και τη μουσική επιμέλεια έχει κάνει ο Νικόλας Ταρατόρης, ενώ τα σκηνικά και τα κοστούμια η Πίνκα Νάντη-Ταρατόρη. Παίζουν: Νάντια Δανιήλ, Πετρούλα Πολυχρονοπούλου και Θάνος Παιδάκης.

Πρόκειται για μία παράσταση με γενικό τίτλο «Ανθρώπινες κραυγές» αφιερωμένη στην επέτειο της 28ης Οκτωβρίου.

Οι παραστάσεις θα γίνουν στο Θέατρο της οδού Ατρέως, στο Άργος, 1,2,8 και 9 Νοεμβρίου, στις 9 το βράδυ.

Για κρατήσεις θέσεων μπορείτε να απευθυνθείτε στα τηλέφωνα: 27510 20419, 6944.553080 και στο βιβλιοπωλείο «Εκ Προοιμίου».

 

Read Full Post »

Τμήμα Θεατρικών Σπουδών «Θέατρο & Θεατρικότητα»


 

 

Πανεπιστήμιο  Πελοποννήσου

Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου

Το Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου σε συνεργασία με το Δήμο Ναυπλίου πραγματοποιούν την Πέμπτη 8 Μαΐου 2014 και ώρα 19.00 στο Βουλευτικό Ναυπλίου την εκδήλωση «Θέατρο & Θεατρικότητα» με εισηγητή το διακεκριμένο σκηνοθέτη Σταύρο Τσακίρη.

Ο κ. Σταύρος Τσακίρης θα πραγματοποιήσει master class με τους φοιτητές από τις 11.00 έως 14.00 στην αίθουσα «Λήδα Τασοπούλου» στα Κεντρικά Διδακτήρια του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών στο Ναύπλιο.

 

Σταύρος Σ. Τσακίρης 

 

Ο Σταύρος Σ. Τσακίρης σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου στην Αθήνα και συνέχισε τις σπουδές του στη Γερμανία, την Αμερική και την Ινδία. Έχει διατελέσει καλλιτεχνικός διευθυντής στα ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καλαμάτας (1999-2002) και Κομοτηνής (1990-1993). Στο έργο του σημαντική θέση κατέχει η αρχαία τραγωδία και παραστάσεις του έχουν ανέβει στην Ελλάδα και στο εξωτερικό συμμετέχοντας σε φεστιβάλ όπως: Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου, Βερολίνου, Βρυξελλών, Καΐρου, Τιφλίδας, Τελ Αβίβ, Κολωνίας, Λευκωσίας, Πάφου, Φιλίππων και Θάσου, Ρεθύμνου, Καλαμάτας, Πέτρας κ.ά.

Έχει συνεργαστεί με θεατρικούς οργανισμούς όπως το Εθνικό Θέατρο, το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος κ.ά., στην Κύπρο με το Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου και το Θέατρο «Ένα», και στο εξωτερικό με το Εθνικό Θέατρο Ινδιών, το Εθνικό Θέατρο Ισλανδίας, το Theses theatre (ΗΠΑ), την Goa Academy, το Theater Manufacture (Γερμανία).

Ο Σταύρος Τσακίρης δίδασκε δραματολογία και σκηνοθεσία στο αρχαίο δράμα στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου και υποκριτική σε μεταπτυχιακούς φοιτητές δραματικών σχολών, με ειδίκευση στην αρχαία τραγωδία.

Εργάστηκε ως θεατρικός παραγωγός στο κρατικό ραδιόφωνο και το 2003 ίδρυσε το θεατρικό σύνολο «Omicron 2 – μια εταιρεία για τις τέχνες», με σκοπό να συνεχίσει τη διερεύνησή του πάνω σε πειραματικές μεθόδους προσέγγισης και παρουσίασης έργων της ελληνικής και παγκόσμιας δραματουργίας. Παρουσίασε ως τώρα έξι παραγωγές σε Ελλάδα, Κύπρο, Γεωργία, Αλβανία.

 

Read Full Post »

Νέα θεατρική περίοδος από την Πολιτιστική Αργολική Πρόταση


 

 

«Δεν είμ’ εγώ»

«Δεν είμ’ εγώ»

Ανοίγει η αυλαία στο θέατρο της οδού Ατρέως στο Άργος, το Σάββατο 2 Νοεμβρίου 2013. Η Πολιτιστική Αργολική Πρόταση, μετά από μια επιτυχημένη παρουσία στις καλοκαιρινές αργολικές πολιτιστικές εκδηλώσεις, συνεχίζει για 18η συνεχή χρονιά να φέρνει το αργολικό κοινό πιο κοντά στους κλασικούς Έλληνες και ξένους συγγραφείς, αλλά και σε σύγχρονους δημιουργούς, του θεάτρου.

Έχοντας ήδη μια σημαντική πορεία στα πολιτισμικά δρώμενα της Αργολίδας, προτείνει για τη νέα θεατρική περίοδο 2013-2014 μια εξαιρετική κωμωδία του Γρηγορίου Ξενόπουλου με τίτλο «Δεν είμ’ εγώ».

Σπαρταριστική πλοκή που φέρνει αντιμέτωπες συζύγους, πεθερές και υποψήφιες ερωμένες με επίκεντρο έναν καθηγητή μαθηματικών ανυποψίαστο για όσα συμβαίνουν γύρω του. Μια ποιοτική πρόταση διασκέδασης με μια κλασική κωμωδία που εκτός από τον συγγραφέα Γρ. Ξενόπουλο, υπογράφουν στην σκηνοθεσία ο Νικόλας Ταρατόρης, στα σκηνικά- κοστούμια η Πίνκα Νάντη-Ταρατόρη και οι ηθοποιοί της θεατρικής ομάδας : Άννα Καραβάνου, Ναταλία Ζήκου, Μάντυ Κατσίλα, Αναστασία Πούρου, Ανδριανή Ρετσινά, Έλενα Οικονόμου, Θάνος Παιδάκης, Πόπη Κούγια – Γλατζίνα, Οδυσσέας Κουμαδωράκης, Γιάννης Κολυβάνης, Αριστογείτων Πανανός, Γιώργος Μυλωνάς, Αρετή Καρκαγγέλη, Γιώργος Μώρος, Ρούλα Νίτσου, Κατερίνα Αναγνωστοπούλου, Σοφία Σταμέλου, Πετρούλα Πολυχρονοπούλου, Άγγελος Δουβρόπουλος και  Σπύρος Χασάπης.

Οι παραστάσεις δίνονται κάθε Σάββατο και Κυριακή με ώρα έναρξης τις 19:30, στο Θέατρο της οδού Ατρέως στο Άργος (Γεφύρια). Πληροφορίες: 27510 20419 και 6944553060. 

Read Full Post »

Επιστημονική Επιθεώρηση Τεχνών του Θεάματος – Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου | Τμήμα Θεατρικών Σπουδών


 

Επιστημονική Επιθεώρηση Τεχνών του Θεάματος. Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου – Τμήμα Θεατρικών Σπουδών, τεύχος 1. Ακαδημαϊκά έτη 2005 – 2008, Ναύπλιο 2009. ISSN: 1792-0906

 

H έκδοση του πρώτου τεύχους της «Επι­στημονικής Επιθεώρησης Τεχνών του Θεάματος», αποτελεί την επετηρίδα του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών της Σχολής Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου Πε­λοποννήσου και θα κυκλοφορεί σε τακτά χρονικά διαστήματα. Στόχος του περιοδικού να παρέχει βήμα έκφρασης στα μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας του Τμήματος, σε έλληνες και ξένους μελετητές αλλά και πρακτικούς των παραστατικών τεχνών, με σκοπό την παραγωγή ενός γόνιμου και εποικοδομητι­κού διαλόγου στην υπηρεσία της προώθησης της επιστήμης και της τέχνης. 

 

Επιστημονική Επιθεώρηση Τεχνών του Θεάματος

Επιστημονική Επιθεώρηση Τεχνών του Θεάματος

 

Στις σελίδες του τόμου διατυπώνονται επιστημονικές θέσεις και προσεγγίσεις της θεατρικής γραφής, τόσο ως γραπτού κειμένου όσο και ως σκηνικής κατασκευής, δια των οποίων σχολιάζονται αναλυτικά ορισμένα ιστορικά, κοινωνικά και καλλιτεχνικά κριτήρια, που διαμορφώνουν επίκαιρο αλλά και διαχρονικό περιβάλλον θεατρικής δράσεως και θεαματικών συμφραζομένων. Στο πλαίσιο αυτό, σύνθεση και κατάλυση συσπειρώνουν τις δυνάμεις τους με σκοπό την αναβάθμιση του συγκρουσιακού και την, εν συνεχεία, επαναφορά στην τάξη. Ούτως ή άλλως, η παράσταση συνεχίζεται πάντα στην Αρένα της πραγματικότητας, την οποία αναχαιτίζει ενίοτε και ακινητο­ποιεί η σκηνική υπέρβαση των ορίων άνευ όρων.

Οι προοπτικές και τα ενδεχόμενα είναι πάντα εδώ… Ωστόσο, η «Επιστημονική Επιθεώρηση Τεχνών του Θεάματος» αποτελεί απτό, καταγεγραμμένο γεγονός, μία σταθερά δηλαδή στον κόσμο του εφήμερου και του φευγαλέου, που επαγγέλλεται η πράξη του θεάτρου. Με άλλα λόγια, το ρέον υλικό της σκηνικής γραφής και οι δια­δρομές της ιδέας προκαλούν απροκάλυπτα την θεωρητική σκέψη που ενδίδει στην γοητεία του ανεκδιήγητου. Ο θεωρητικός λόγος φαίνεται, πολλές φορές, στείρος και στεγνός. Είναι γιατί στην ουσία, προσπαθεί να κρύψει το συναίσθημα και την ομοιο­παθητική λειτουργία ανάμεσα στον ίδιο και σε εκείνα που τον καθιστούν «αυτόπτη» μάρτυρα.

Μαρίκα Θωμαδάκη

( Από τον πρόλογο του τόμου) 

 

Περιεχόμενα

Επιστημονικές  – Επιμορφωτικές Διαλέξεις 2005-2006

  • Η λογική του παραλόγου: Περιμένοντας τον Σάμιουελ Μπέκετ  –  Βασίλης Μανουσάκης
  • Οι νέες σκηνικές προτάσεις που διαμόρφωσαν το ισπανικό θέατρο τον 20ό αιώνα  – Στυλιανός Ροδαρέλης
  • Στο τραπέζι με τον Τσέχωφ: Η χρήση του φαγητού και του ποτού στη σκηνοθεσία έργων του Τσέχωφ – Αθηνά Στούρνα
  • Παπαφλέσσας: Ένα ιστορικό δράμα του Σπ. Μελά – Βαρβάρα Γεωργοπούλου
  • Η τέχνη του θεάτρου – τέχνη της αλήθειας: Χάρολντ Πίντερ – Εύη Παπαδοπούλου-Καμπίτση

Επιστημονικές  – Επιμορφωτικές Διαλέξεις 2007-2008

  • Ορεστειακά επεισόδια: Όταν το θέατρο γράφει ιστορία: Ιστορική – θεατρολογική προσέγγιση των γεγονότων που προκάλεσε η παράσταση της Ορέστειας του 1903 και η σύνδεσή της με το γλωσσικό ζήτημα – Άννα Μαυρολέων
  • Σκηνικός χώρος και εικόνα: Η αξιοποίηση νέων τεχνολογιών στη σκηνή – Ασημίνα Δημητρουλοπούλου
  • Μίμησις – ήθος – διάνοια: Οι εθνοκεντρικές παράμετροι της νεοελληνι­κής θεατρικής κριτικής – Γιώργος Σαμπατακάκης
  • Σύγχρονες σκηνοθετικές προσεγγίσεις της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας – Έλενα Παπαλεξίου
  • Bon pour IOrient II: Μια σκιαγράφηση της δράσης του γαλλικού μελοδραματικού θιάσου Lassalle-Charlet στην Αθήνα (1887-1888) – Αύρα Ξεπαπαδάκου
  • Το Ναύπλιο στα χρόνια της «Ναπολεοντίας»: Κοινωνικά και πολιτιστικά συμφραζόμενα – Άννα Ταμπάκη
  • «Ναπολεοντία» – Ανδρέας Στάικος
  • Ο αργείος φιλόσοφος Αρποκρατίων και η γενικότερη φιλοσοφική κίνηση στο κλασικό και ρωμαϊκό Άργος – Γεώργιος Στείρης
  • Παραστάσεις και αναπαραστάσεις από το κουκλοθέατρο στην Ελλάδα (1870-1950) – Μαρία Βελιώτη-Γεωργοπούλου
  • Η συμβολή του θεατρικού παιχνιδιού στην ψυχοπνευματική ανάπτυξη του παιδιού – Αστέριος Τσιάρας

 

Read Full Post »

Θυρίδα 111 – Θεατρικός Μονόλογος


  

Θυρίδα 111

Ο θεατρικός μονόλογος  «Θυρίδα 111» του συγγραφέα – δημοσιογράφου Γρηγόρη Χαλιακόπουλου θα κάνει πρεμιέρα στις 18 Απριλίου στην αίθουσα τέχνης «Αμυμώνη», στον Πολυχώρο Στρατώνων Καποδίστρια στο Άργος.

Η ιστορία του Ισίδωρου, ενός απογοητευμένου από τη ζωή του υπαλλήλου τραπέζης, είναι τόσο αληθινή που θα μιλήσει στις καρδιές όλων. Εναλλαγές χαράς και θλίψης, απελπισίας και ελπίδας, ανατροπές και λύτρωση.

Το έργο ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Νίκου Κλησιάρη – ο οποίος παίζει και το ρόλο του Ισίδωρου- ενώ στο ρόλο του κυρίου Ευθυμιάδη ακούγεται η φωνή του γνωστού ηθοποιού Γιώργου Μιχαλακόπουλου. Το Σάββατο 21 Απριλίου ο Δήμος Άργους-Μυκηνών θα τιμήσει τον σπουδαίο ηθοποιό Γιώργο Μιχαλακόπουλο για την πολυετή προσφορά του στην τέχνη.

Παραστάσεις
18, 19, 20, 21, 22 – 27, 28, 29 Απριλίου 2012
Αίθουσα Τέχνης Αμυμώνη 
Στρατώνες Καποδίστρια, Άργος

Ώρα: 9.30 μ.μ.

Διάρκεια Παράστασης: 60 Λεπτά

Διοργάνωση: Δήμος Άργους-Μυκηνών – ΚΕΔΑΜ (Κοινωφελής Επιχείρηση Δήμου Άργους-Μυκηνών).

Read Full Post »