Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

«Ήρωες για μία μέρα» – Εικαστική έκθεση στο Ναύπλιο


 

Το Σάββατο 23 Μαρτίου 2024, στις 7.30μμ, εγκαινιάζεται στο Παράρτημα Ναυπλίου του Πολεμικού Μουσείου μία σημαντική εικαστική έκθεση, προϊόν συνεργασίας του Πολεμικού Μουσείου με τον Δήμο Ναυπλιέων, με τίτλο: «Ήρωες για μία μέρα».

Στην έκθεση παρουσιάζονται έργα διακεκριμένων ζωγράφων και γλυπτών που, από το σήμερα, αποτίουν φόρο τιμής στους Ήρωες του χθες.

 

«Ήρωες για μία μέρα»

 

Την έκθεση επιμελείται ο ομότιμος καθηγητής του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Μάνος Στεφανίδης και συμμετέχουν οι καλλιτέχνες: Διαβάστε τη συνέχεια »

«Εθνική Παλιγγενεσία και οι Ελληνίδες στ’ άρματα», έκθεση του λαϊκού ζωγράφου Νώντα Ρεντζή


 

Έκθεση ζωγραφικής του λαϊκού ζωγράφου Νώντα Ρεντζή, με τίτλο «Εθνική Παλιγγενεσία και οι Ελληνίδες στ’ άρματα», θα λάβει χώρα στην Αίθουσα Τέχνης & Πολιτισμού «Μέγας Αλέξανδρος», Αγίου Κωνσταντίνου 29, στο Άργος.

 

Εθνική Παλιγγενεσία και οι Ελληνίδες στ’ άρματα

 

Τα εγκαίνια θα τελεστούν το Σάββατο 23 Μαρτίου, στις 6 το απόγευμα.  Την εκδήλωση θα προλογίσουν ο αντιδήμαρχος Σύγχρονου Πολιτισμού Παναγιώτης Μπουλούκος και ο πρόεδρος της Αργολικής Αρχειακής Βιβλιοθήκης Ιστορίας και Πολιτισμού Γιώργος Γιαννούσης. Διαβάστε τη συνέχεια »

Τα Λαογραφικά της Ερμιόνης – Περί Δημοτικών Τραγουδιών | Γιάννης Μ. Σπετσιώτης


 

Τα Λαογραφικά της Ερμιόνης

Κυκλοφόρησε το τρίτο βιβλίο της σειράς «Τα Λαογραφικά της Ερμιόνης». Περιέχει τα δημοτικά τραγούδια του τόπου μας κατά κατηγορία, ακολουθώντας την γνωστή κατάταξη των δημοτικών τραγουδιών. Είναι μια καταγραφή χρόνων που ξεκίνησε από τη δεκαετία του 1960 και αποτελεί μνημόσυνο στις ψυχές όλων εκείνων των συμπολιτών που με καλοδέχτηκαν και βοήθησαν την προσπάθειά μου. Σήμερα έχουν όλοι φύγει από τη ζωή. Πάντα θα τους ευγνωμονώ και θα ανάβω ψυχοκέρι στη μνήμη τους.

Το βιβλίο περιλαμβάνει μουσικό παράρτημα αντιπροσωπευτικών τραγουδιών της Ερμιόνης με βυζαντινή και ευρωπαϊκή σημειογραφία. Θεωρώ πως μπορεί να αποτελέσει σημαντικό βοήθημα για τους εκπαιδευτικούς και τους μαθητές των σχολείων της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης της Ερμιόνης. Αποτυπώνει τον πρώτο μεγάλο σταθμό της νεοελληνικής λογοτεχνίας εικονίζοντας συνάμα και την τοπική μας ιστορία και παράδοση. Στη συνέχεια δημοσιεύω ένα μικρό μέρος από την εισαγωγή του βιβλίου, γράφει ο συγγραφέας του βιβλίου  Γιάννης Μ. Σπετσιώτης. Διαβάστε τη συνέχεια »

Θεόφιλος, ο θυροφύλαξ της ζωγραφικής


 

Ομιλία με τίτλο «Θεόφιλος, ο θυροφύλαξ της ζωγραφικής» από την ιστορικό Τέχνης Βένια Παστάκα την Κυριακή 3 Μαρτίου, στις 5  το απόγευμα, στη Βιβλιοθήκη του «Φουγάρου», Λεωφ. Ασκληπιού 98, στο Ναύπλιο.

 

Ο αυτοδίδακτος Έλληνας λαϊκός ζωγράφος της νεοελληνικής τέχνης και αγιογράφος, Θεόφιλος Χατζημιχαήλ (1870-1934).

 

Ο φουστανελάς ζωγράφος, που με το σελάχι του γεμισμένο πινέλα αντί για όπλα ιστόρησε τους τοίχους των καταστημάτων του Βόλου, του Πηλίου και της Μυτιλήνης με αντίτιμο ένα πιάτο φαγητό και στέγη, αποτελεί ένα ξεχωριστό κεφάλαιο στην ιστορία της νεοελληνικής τέχνης. Διαβάστε τη συνέχεια »

Η Πανεπιστημιακή Εκπαίδευση στην Ελλάδα –  Τα Ελληνικά Πανεπιστήμια


  

  1. Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών

Το λογότυπο του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών είναι το πρότυπο της κεφαλής της θεάς Αθηνάς (κοιτάζει δεξιά), όπως απεικονίζεται σε εγχάρακτο δακτυλιόλιθο από ερυθρό ίασπι στη συλλογή νομισμάτων του Μουσείου Ιστορίας της Τέχνης της Βιέννης. Τα έργο είναι εμπνευσμένο από την Αθηνά του Φειδία στον Παρθενώνα και φέρει την υπογραφή του Ασπασίου (1ος αιώνας π.Χ.)

Το πρώτο πανεπιστήμιο της Ελλάδας είναι το Πανεπιστήμιο Αθηνών, το οποίο αναφέρεται και ως Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΕΚΠΑ). Το διάταγμα για την ίδρυση του πανεπιστημίου εκδόθηκε από την αντιβασιλεία στις 31 Δεκεμβρίου του 1836 (παλαιό ημερολόγιο) και όριζε ότι το πανεπιστήμιο θα άρχιζε να λειτουργεί επισήμως την τρίτη ημέρα του Πάσχα του 1837 και ότι θα φέρει την ονομασία «Πανεπιστήμιον του Όθωνος». Θα είχε τέσσερις σχολές, Θεολογίας, Νομικής, Ιατρικής και Τεχνών, στο γνωστικό πεδίο της οποίας συγκαταλέγονταν οι εφαρμοσμένες επιστήμες και τα μαθηματικά. Η ίδρυση του πανεπιστημίου επιβεβαιώθηκε με δεύτερο βασιλικό διάταγμα του Όθωνα στις 14 (26) Απριλίου του 1837 και ορίστηκε ως ημέρα έναρξης των εργασιών του η 3 (15) Μαΐου του 1837. Είναι το παλαιότερο ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα της σύγχρονης Ελλάδας και το πρώτο πανεπιστήμιο ολόκληρης της βαλκανικής χερσονήσου και της ευρύτερης περιοχής της Ανατολικής Μεσογείου.

Το Πανεπιστήμιο Αθηνών αρχικά στεγάσθηκε στην κατοικία του αρχιτέκτονα Σταμάτη Κλεάνθη στην Πλάκα, στη βορειοανατολική πλευρά της Ακρόπολης, που σήμερα φιλοξενεί το Μουσείο του ιδρύματος. Ονομάστηκε «Οθώνειο Πανεπιστήμιο» από το όνομα του πρώτου βασιλιά της Ελλάδας Όθωνα.

Στο πρώτο έτος λειτουργίας του το ίδρυμα στελέχωναν 33 καθηγητές, ενώ μαθήματα παρακολουθούσαν 52 φοιτητές και 75 μη εγγεγραμμένοι ακροατές. Το 1841 οι διοικητικές υπηρεσίες και τα εκπαιδευτικά τμήματα μεταφέρθηκαν στο σημερινό ευρέως γνωστό ως «κεντρικό κτήριο» του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το Κεντρικό Κτήριο του Πανεπιστημίου Αθηνών, σχεδιασμένο από το Δανό αρχιτέκτονα Χανς Κρίστιαν Χάνσεν και διακοσμημένο από το ζωγράφο Karl Rahl, αποτελεί μαζί με τα κτίρια της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος (αριστερά), και της Ακαδημίας Αθηνών (δεξιά) την περίφημη «Αθηναϊκή Τριλογία». Διαβάστε τη συνέχεια »

Η άλωση της Τριπολιτσάς μέσα από το έργο του Παναγιώτη Ζωγράφου Μεταξία Παπαποστόλου


 

Μακρυγιάννης – Λιθογραφία του Karl Krazeisen.

«Η Ζωγραφική παράσταση δεν είναι παρά ένας τρόπος διήγησης», μας αναφέρει ο Σπύρος Ασδραχάς, και η επιτυχία της εξαρτάται από το βαθμό απόδοσης του περιεχομένου της διήγησης, φορτισμένου, στην περίπτωση της συνεργασίας του στρατηγού Μακρυγιάννη με τον Δημήτριο Ζωγράφο για την εικονογράφηση του Αγώνα του ’21, από στοιχεία ενσυνείδητης ιδεολογίας.

Στο ξεκίνημα του νεοελληνικού κράτους, τέσσερις βασικά ομάδες, με δι­αφορετική αφετηρία και διαφορετικά μορφοπλαστικά χαρακτηριστικά αλλά με παράλληλες αναζητήσεις και κοινή κατεύθυνση, αναγνωρίζονται εύκολα στην πρώτη γενιά των δημιουργών της νεοελληνικής ζωγραφικής. Ένα κοινό στοιχείο που δίνει βασικά τον τόνο σ’ όλους σχεδόν τους καλλιτέχνες της γενιάς αυτής είναι η ιδιαίτερη απασχόλησή τους με τα ιστορικά θέματα και ειδικά με τα θέματα της ελληνικής Επανάστασης. Ξένοι καλλιτέχνες και λα­ϊκοί ζωγράφοι, επτανήσιοι και ανεξάρτητοι δημιουργοί, χωρίς να θυσιάζουν το προσωπικό τους μορφοπλαστικό ιδίωμα συναντιούνται ακριβώς στο ση­μείο αυτό, στην προσπάθεια να μορφοποιήσουν την ιστορική στιγμή.

Ο πιο σημαντικός εκπρόσωπος της λαϊκής ζωγραφικής της γενιάς αυτής είναι ο Παναγιώτης ή, κατά τις νεότερες έρευνες, ο Δημήτριος Ζωγράφος από την Βορδόνια Λακωνίας, που με τη σειρά των εικόνων που ζωγράφισε για τον Μακρυγιάννη, μας έδωσε το πιο ολοκληρωμένο σύνολο του είδους του. Χωρίς να ξέρουμε τίποτα για τη γέννησή του ούτε και τη μαθητεία του, είναι σχε­τικά εύκολο να καταλάβουμε από τα ίδια τα έργα ότι θα πρέπει να έμαθε τη δουλειά κοντά σε κάποιον κοινό ζωγράφο βυζαντινών εικόνων, σε κάποιον από τους αγιογράφους που γύριζαν τα χωριά, για να παίρνουν παραγγελίες για εικόνες αγίων και να εργάζονται στις εκκλησίες.

Ο Μακρυγιάννης είχε προετοιμάσει τη θεματογραφία του. Γράφει:

 

«Αφού πήγα και εγώ με την τετραρχίαν μου παρατήρησα κι όλες τις θέσεις οπό­γιναν πόλεμοι, και σημάδεψα όλες αυτές τις θέσεις και όσες άλλες ήξερα». Έκανε, δηλαδή, τοπογραφικά σχέδια που θα χρησίμευαν ως βάση της εικονο­γραφίας, συνεχίζει «Αφού έδιωξα τον (ξένο) ζωγράφο, έστειλα κι έφεραν από τη Σπάρτη έναν αγωνιστή, Παναγιώτη Ζωγράφο τον έλεγαν. Έφερα αυτόν και μιλήσαμεν και συμφωνήσαμεν του κάθε κάδρου την τιμήν του κι έστειλε κι ήφερε και δυο του παιδιά και τους είχα εις το σπίτι μου όταν εργάζονταν. Κι αυτό άρχισε από τα 1836 και τελείωσε τα 1839».

 

Η νεότερη έρευνα έχει αποδείξει ότι ο Ζωγράφος του Μακρυγιάννη είναι ο Δημήτριος, που άλλωστε υπογράφει τις υδατογραφίες και όχι ο Παναγιώτης. Ο Παναγιώτης είναι ο γιος του που από το 1839 ως το 1841 σπουδάζει στο Σχολείο των Τεχνών και μάλιστα με υποτροφία. Διαβάστε τη συνέχεια »

Οι εκλογικές αναμετρήσεις και οι βουλευτές που εκλέχθηκαν στην Ερμιονίδα τον 19ο αιώνα (1844 – 1899)


 

Κατά τις έξι πρώτες δεκαετίες του ελεύθερου Ελληνικού κράτους (1840 – 1899, 19ος αιώνας) πραγματοποιήθηκαν συνολικά είκοσι δύο εκλογικές αναμετρήσεις. Στις είκοσι απ’ αυτές η επαρχία Ερμιονίδας ανέδειξε τους δικούς της βουλευτές ενώ σε δύο (1887 και 1890) οι βουλευτές εκλέχτηκαν από ολόκληρο τον Νομό Αργολιδοκορινθίας.

Παρουσιάζουμε, συνοπτικά κατά περιόδους τις εκλογικές αναμετρήσεις, με τις σχετικές ημερομηνίες (έναρξη – λήξη) καθώς και τα πρόσωπα που εκλέχτηκαν ως βουλευτές.

Α’ Περίοδος

7 Σεπτεμβρίου 1844/14 Απριλίου 1847

Άγγελος Γουζούασης

Β’ Περίοδος

28 Ιουλίου 1847/27 Ιουλίου 1850

Ανδρέας Πέπας. Η εκλογή του, ωστόσο, ακυρώθηκε στις 6-9-1847 και ανέλαβε αμέσως ο Άγγελος Γουζούασης.

Γ’ Περίοδος

Προσωπογραφία του Σταμάτη Μήτσα, ελαιογραφία σε μουσαμά (0.52 x 0.61 m). Άγνωστος δημιουργός. Εθνικό Ιστορικό Μουσείο.

30 Οκτωβρίου 1850/27 Οκτωβρίου 1853

Σταμάτης Αδρ. Μήτσας

Ανδρέας Πέπας

Δ’ Περίοδος

30 Οκτωβρίου 1853/28 Οκτωβρίου 1856

Σταμάτης Αδρ. Μήτσας

Βασίλειος Νόνης

Ε’ Περίοδος

7 Δεκεμβρίου 1856/24Μαΐου 1859

Ανδρέας Ζέρβας

Σταμάτης Αδρ. Μήτσας Διαβάστε τη συνέχεια »

Η Πύλη των Λεόντων στις Μυκήνες. Στο βάθος ο Αργολικός κόλπος (1853).

Έργο του  Βρετανού ζωγράφου και σχεδιαστή Henry Cook (1819 – π. 1890). Δημοσιεύεται στο βιβλίο: Henry Cook «Recollections of a Tour in the Ionian Islands, Greece and Constantinople», Λονδίνο, Thomas M’Lean, 1853.

 

Η Πύλη των Λεόντων στις Μυκήνες, Henry Cook, 1853

 

Ο Βρετανός ζωγράφος και σχεδιαστής Henry Cook (1819 – περ. 1890) σπούδασε στη Βασιλική Ακαδημία στο Λονδίνο και στη Ρώμη. Ταξίδεψε πολύ στην Ανατολή, χρίστηκε ιππότης, δημοσίευσε ποιήματα και έγραψε πολλά έργα και άρθρα σχετικά με την τέχνη του. Εξειδικεύτηκε κυρίως στην τοπιογραφία και στα στρατιωτικά και ιστορικά θέματα. Διαβάστε τη συνέχεια »

Τα Χριστοφορικά και η διέλευση του Παπουλάκου από την Αργολίδα


 

Χριστόφορος Παπουλάκος

Την τελευταία 10/ετία της διακυβέρνησης της χώρας από τον Όθωνα είχε γίνει από όλους πλέον αντιληπτό ότι η δυσαρέσκεια του λαού κατά της αυταρχικής εξουσίας πολλαπλασιαζόταν μέρα με τη μέρα.

Αιτία οι ανίκανες κυβερνήσεις με υπουργούς που, αν και είχαν την αποδοχή του βασιλιά, ήσαν αδιάφοροι και άτολμοι να αντιμετωπίσουν τα καταιγιστικά γεγονότα και το σημαντικότερο να αποτρέψουν τις ταπεινωτικές επεμβάσεις των ξένων Δυνάμεων στα πολιτικά και οικονομικά θέματα της Ελλάδας.

Σ’ αυτά θα πρέπει να συνυπολογίσουμε και την άρνηση ορισμένων εκκλησιαστικών κυρίως κύκλων, να ανταποκριθούν θετικά στην αναγνώριση του αυτοκέφαλου της Εκκλησίας της Ελλάδος από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, τον Ιούνιο του 1850.

Με την πάροδο του χρόνου οι ανωτέρω κληρικοί και μοναχοί απέκτησαν σοβαρά ερείσματα στον λαό που τους ακολουθούσε φανατικά. Εμπνεόμενοι και καθοδηγούμενοι από διάφορες αντιλήψεις και προσωπικές φιλοδοξίες επιχείρησαν να ανατρέψουν «εκ βάθρων» την Ελληνική Πολιτεία και να ταλαιπωρήσουν την Ορθόδοξη Ελληνική Εκκλησία, εκμεταλλευόμενοι την «εθνικήν ραθυμίαν». Διαβάστε τη συνέχεια »

Μια επιστολή προς τον Δ. Τσώκρη που αναγγέλλει τον θάνατο του Θ. Κολοκοτρώνη


 

«Ελεύθερο Βήμα»

Από την Αργολική Αρχειακή Βιβλιοθήκη Ιστορίας και Πολιτισμού.

Η Αργολική Αρχειακή Βιβλιοθήκη Ιστορίας και Πολιτισμού, δημιούργησε ένα νέο χώρο, το «Ελεύθερο Βήμα», όπου οι αναγνώστες της θα έχουν την δυνατότητα να δημοσιοποιούν σκέψεις, απόψεις, θέσεις, επιστημονικά άρθρα ή εργασίες αλλά και σχολιασμούς επίκαιρων γεγονότων.

Διαβάστε σήμερα στο «Ελεύθερο Βήμα», σημείωμα του Οικονομολόγου και  Προέδρου της Αργολικής Αρχειακής Βιβλιοθήκης Ιστορίας και Πολιτισμού, Γιώργου Γιαννούση  με θέμα:

«Μια επιστολή προς τον Δ. Τσώκρη που αναγγέλλει τον θάνατο του Θ. Κολοκοτρώνη»

 

Τσώκρης Δημήτριος (1796 – 1875). Εξέχουσα στρατιωτική προσωπικότητα του 1821 και κατόπιν βουλευτής Άργους.

Στην εφημερίδα «Ακρόπολη» των Αθηνών, στις 9 Φεβρουαρίου 1901, δημοσιεύθηκε μια επιστολή που εγράφη στις 4 Φεβρουαρίου του 1843, από τον Α. Καρατάρα, κάτοικο Αθηνών, προς τον κουμπάρο του στο Άργος, «Κύριον Δημ. Τζιόκρην, Συνταγματάρχην», όπου του γνωστοποιεί τον θάνατο του Στρατηγού Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, που έγινε το πρωί στις 11 η ώρα το πρωί της ίδιας ημέρας, 4 Φεβρουαρίου 1843, στην Αθήνα.

Η επιστολή αυτή, κιτρινισμένη και ξεθωριασμένη, βρέθηκε από τον Ιωάννη Βλαχογιάννη, από το αρχείο του οποίου το πήρε η εφημερίδα «Ακρόπολη» και το δημοσίευσε.

Τα δημοσίευμα αυτό, σε απόκομμα της εφημερίδας, το βρήκα μέσα στον – αδημοσίευτο μέχρι σήμερα – φάκελο που είχε φτιάξει ο Αργείος ιστορικός Δημήτριος Βαρδουνιώτης, μαζί με αρκετές εφημερίδες, κύρια τοπικές Άργους και Ναυπλίου, της εποχής (τέλος 1890 έως πρώτη δεκαετία 1900) και αφορούσαν όλα όσα δημοσιεύματα, είχαν σχέση με τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και κύρια με την δημιουργία του ανδριάντα του στο Ναύπλιο. Διαβάστε τη συνέχεια »