Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Posts Tagged ‘Ιστορία’

Λαζάρου ή Ορλώφ


 

Μία μεγάλη οικογένεια, που τα μέλη της διακρίθηκαν τόσο για τους αγώνες εναντίον των Τούρκων όσο και για τις προσφορές τους στον απελευθερωτικό αγώνα του 1821, είναι η οικογέ­νεια Λαζάρου ή Ορλώφ. Εγκαταστάθηκε από τη Μάνη στις Σπέτσες, στις αρχές του 17ου αιώνα, γι’ αυτό και τα μέλη της, τα αποκαλούσαν «Μανιάτες».

Όταν το 1768 – κατά τον ρωσοτουρκικό πόλεμο – σχεδιάστηκε στην Πετρούπολη η εκστρα­τεία των Ρώσων στη νότια Πελοπόννησο, οι αδελφοί Λαζάρου, Βασίλειος με το βρίκι του «Λυκούργος», Γκίκας με το βρίκι του «Θεομήτωρ» και Μανώλης με το βρίκι του «Τηλέμαχος», έθεσαν τους εαυτούς τους και τα πλοία τους, στη διάθεση του ρωσικού στόλου. Το γεγονός αυτό εκτίμησε ιδι­αίτερα η Αυτοκράτειρα Αικατερίνη η Μεγάλη και πολύ σύντομα τους χάρισε την εύνοιά της.

 

Προσωπογραφία του Βασιλείου Ν. Λαζάρου – Ορλώφ. Ελαιογραφία σε μουσαμά του Βασιλείου Μαλλιάση. Εθνικό Ιστορικό Μουσείο. Αρ. Ταυτότητας: 2725.

 

Υπηρέτησαν καθόλη τη διάρκεια του ρωσοτουρκικού πολέμου, κάτω από τις διαταγές των αδελφών Αλεξίου και Θεοδώρου Γρηγορίεβιτς Ορλώφ και, αφού ξεσήκωσαν και άλλους Σπε­τσιώτες, βοήθησαν με κάθε τρόπο το ρωσικό κίνημα, γιατί πίστεψαν ότι οι Ορλώφ μπορούσαν να συμβάλουν στην αποτίναξη του τουρκικού ζυγού από τη σκλαβωμένη Πατρίδα τους. (περισσότερα…)

Read Full Post »

Λάμπρου ή Λεωνίδας Δημήτριος (1797-1835)


 

Λάμπρου ή Λεωνίδας, όνομα καπεταναίων και πολιτικών από τις Σπέτσες, γνωστό από το 17ο αιώνα και μέχρι την εποχή της Επανάστασης μόνο σαν Λάμπρου. Το όνομα Λεωνίδας το πήρε η οικογένεια, από την ιδιόκτητη εξοπλισμένη ημιολία που έφερε το όνομα «Λεωνίδας».

Κυριότερα μέλη της οικογένειας ήσαν: Γιάννης Λάμπρου. Αρχηγός της οικογένειας, εμποροπλοίαρχος και αγωνιστής. Γεννήθηκε στις Σπέτσες, το 1715 και πέθανε το 1780.

Νικόλαος, γιος του Γιάννη Λάμπρου. Γεννήθηκε στις Σπέ­τσες το 1744 και έλαβε μέρος στα «Ορλωφικά». Μετά την αποτυχία του κινήματος του 1770 κατέφυγε στα Κύθηρα μαζί με άλλους Σπετσιώτες. Από εκεί, Βοήθησε τον Λάμπρο Κατσώνη κατά την επαναστατική του διαδρομή. Για τη συμμετοχή και την ανδρεία του στη ναυμαχία του Αβουκίρ, εναντίον των Γάλλων, έλαβε έπαινο από τον Άγγλο ναύαρχο Sidney Smith, και αμνηστία για τη δράση του στα «Ορλωφικά» από τον Οθωμανό στόλαρχο, Χουσεΐν-Πασά.

 

Δημήτριος Λάμπρου ή Λεωνίδας

 

Γεννήθηκε στις Σπέτσες το 1797 και ήταν γιος του Νικολάου Λάμπρου. Ήταν ο νεότερος από όλους τους κυβερνήτες πολεμικών πλοίων, υπήρξε ένας από τους πρωταγω­νιστές του αγώνα του 1821 και διακρίθηκε σ’ όλη την περίοδο αυτή για την τόλμη και την ανδρεία του.

Κυβερνήτης του ιδιόκτητου πλοίου του, «Λεωνίδας», που ήταν και από τα ταχύτερα σκάφη της εποχής του, έλαβε μέρος σ’ όλες σχεδόν τις θαλάσσιες επιχειρήσεις και διακρίθηκε για τη δράση του.

 

Προσωπογραφία του Δημητρίου Λάμπρου ή Λεωνίδα, ελαιογραφία σε μουσαμά, 1929. Εθνικό Ιστορικό Μουσείο.

 

Τον Ιούλιο του 1821 έλαβε μέρος στην εκστρατεία κατά της Σάμου, μαζί με τους Σπε­τσιώτες ναυάρχους Νικόλαο Ράπτη και Θεοδόση Μπόταση και το Σεπτέμβριο ακολούθησε το Γεώργιο Πάνου, στις ναυτικές επιχειρήσεις στο Κατάκωλο και στον Κάβο Πάπα. Το Δεκέμβριο του ίδιου έτους έλαβε μέρος στην εκστρατεία κατά των Παλαιών Πατρών, με ναύαρχο τον Γκίκα Τσούπα. Το Φεβρουάριο του 1822 έλαβε μέρος στις ναυτικές επιχειρήσεις του Μεσολογγίου και κατά τη ναυμαχία που έγινε εκεί, επιτέθηκε από τους πρώτους εναντίον του τουρκικού στόλου και, καθώς αναφέρεται σε σχετική έκθεση, «αρίστευσεν». (περισσότερα…)

Read Full Post »

Μονοχάρτζης ή Μοροχάρτζης Γιώργης του Νικόλα και της Κατερίνας (1770-;)


 

Γιώργης Μονοχάρτζης ή Μοροχάρτζης [1], ναυτικός-πειρατής με προεπαναστατική δράση από το Κρανίδι Αργολίδας. Μαζί με τα αδέλφια του Αναστάσιο και Γκίκα ανέπτυξε αντιπειρατική δράση κατά των κουρσάρων της Μπαρμπαριάς. Μάλλον αγωνίσθηκε στο πλευρό των Γάλλων όταν πολιορκήθηκαν από τους Άγγλους στη Μάλτα. Αγωνιζόμενος, διακρίθηκε για την ανδρεία του.

Στις 26 Σεπτεμβρίου 1811 ναυμάχησε με αλγερινούς πειρατές στη θαλάσσια περιοχή των Στροφάδων και κατέλαβε μία εχθρική σκαμπαβία. Κατά το 1815 κατάστρεψε αλγερινά κουρσάρικα. Για την πράξη του αυτή παρασημοφορήθηκε κατά το 1816 από την αμερικανική κυβέρνηση με το χρυσούν παράσημο υψίστης μαχητικότητας. Την ίδια χρονιά έσωσε και μία βρετανική κορβέτα.

Όταν ξέσπασε η Επανάσταση ήταν 51 ετών. Έλαβε μέρος στην προσβολή ναυλοχούσας τουρκικής ναυτικής μοίρας στη Μήλο στις 10 Απριλίου 1821, όπου κατέλαβε με τα αδέλφια του την κορβέττα «Μisir». Κατά τη διάρκεια της εισβολής του Δράμαλη στην Πελοπόννησο μετέφερε με το πλοίο του 600 πρόσφυγες από τις περιοχές Κορινθίας και Αργολίδας στα νησιά Ύδρα, Σπέτσες καθώς και στον Κάτω Ναχαγιέ. Συμμετείχε στις ναυμαχίες Κρήτης, Σάμου, κάβο-Μαλιά, Γέροντος, Π. Πατρών, Άθω καθώς και σε διάφορες ναυτικές επιχειρήσεις.

Κατά τη διάρκεια της ναυμαχίας του κάβο-Μαλιά στις 14 Ιουνίου 1825, απώλεσε το αριστερό του χέρι από οβίδα, ενώ βυθίσθηκε και η σκαμπαβία [2] του. Το επόμενο έτος έλαβε μέρος στον ναυτικό αποκλεισμό του Κορινθιακού κόλπου. Στις 5 Ιουνίου 1826 χαρακτηρίσθηκε πειρατής λόγω της κακομεταχείρισης επιβατών ευρωπαϊκού πλοίου και του αφαιρέθηκε το Δίπλωμα πλοηγίας. Αμνηστεύθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου 1826. Υπηρέτησε ως κολαούζος (πλοηγός) στη βρετανική ναυαρχίδα H.M.S. «Asia», κατά τη διάρκεια της ναυμαχίας του Ναβαρίνου. Για την πλοηγική του προσφορά κατά την  εν λόγω ναυμαχία τιμήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 1827 από τη ρωσική κυβέρνηση με το χρυσούν παράσημο της Αγίας Άννης. Του απονεμήθηκε επίσης ο Μεγαλόσταυρος της αυτοκρατορικής αξίας.

 

Krazeisen Karl (Κρατσάιζεν Καρλ, 1794 – 1878). Τύποι καϊκιών: «Σκαμπαβία», «Μιστικός», 1827. Υδατογραφία σε χαρτί, 26 x 31,5 εκ. αρ. έργου: Π.1325/Β/4. Εθνική Πινακοθήκη.

 

Για τις σημαντικές υπηρεσίες του τιμήθηκε επίσης στις 29 Οκτωβρίου 1827 και στις 4 Νοεμβρίου 1827 από τις κυβερνήσεις Αγγλίας και Ρωσίας αντίστοιχα, με χρυσούν Αριστείον. Στις 6 Νοεμβρίου 1827 έλαβε τον βαθμό του πλοιάρχου από την Προσωρινή Ναυτική Γραμματεία της Ελλάδας. (περισσότερα…)

Read Full Post »

Σκρεπετός Εμμανουήλ


 

Ο Εμμανουήλ Σκρεπετός  ήταν κτίστης, μπουλουξής σώματος ατάκτων από το Κρανίδι Αργολίδας.  Έλαβε μέρος στην πολιορκία της Ναυπλίας, συνοδευόμενος από τη σύζυγό του. Στις 30 Νοεμβρίου 1822 στις έξι τα ξημερώματα υπό πλήρες σκοτάδι και καταρρακτώδη βροχή, αναρριχήθηκε και εισπήδησε από τους πρώτους επαναστάτες στο Παλαμήδι του Ναυπλίου, ως γνώστης των σχεδίων του κάστρου. Μαζί του και ο αδελφός του, μαραγκός, οπλίτης σώματος ατάκτων, Κωνσταντής Σκρεπετός.*

Συμμετείχε σε διάφορες μάχες. Μαχόμενος, επέδειξε καρτερία, τιμιότητα και υπακοή. Την πολεμική του δράση πιστοποίησαν στις 20 Δεκεμβρίου 1841 ο αρχιστράτηγος Θ. Κολοκοτρώνης και ο στρατηγός Δ. Πλαπούτας και το 1865 ο καπετάνιος Ερμιονίδας και ταγματάρχης της Βασιλικής Φάλαγγος, Ν. Λάμπρου. Οι διάφορες επιτροπές εκδουλεύσεων τον ενέταξαν στους αξιωματικούς βαθμού Ζ’ (ανθυπολοχαγός).

 

karl krazeisen – Το Παλαμήδι με τμήμα του Ναυπλίου.

 

Με την από 8 Ιουνίου 1865 αίτησή του προς το Υπουργείο Οικονομικών, αξίωσε την προβλεπόμενη από τον νόμο περί προικοδοτήσεως αμοιβή για την προσφορά του στον Αγώνα της ανεξαρτησίας. Ο Π. Τσιμάνης τον αναφέρει στο έργο του Μνήμες Ερμιονίδος, σελ. 399-400, ο μακαριστός μητροπολίτης Κορίνθου Π. Καρανικόλας στο έργο του το Κρανίδι…, σελ. 18 και η Γ. Παϊδούση στο έργο της Η Ερμιονίδα ανά τους αιώνες, σελ. 228. (περισσότερα…)

Read Full Post »

Kαπετάν Μερεμέτης Δημήτριος (Μήτρος) του Κ.


 

Δημήτριος Μερεμέτης από το Κρανίδι Αργολίδας.  Μέλος της Φιλικής Εταιρείας, μπουλουξής σώματος 100 ατάκτων τους οποίους εξόπλισε με ίδια έξοδα. Καταγόταν από τη Μάνη. Κατά τις παραμονές της Επαναστάσεως συγκέντρωσε οπλισμό και πολεμοφόδια στο Κρανίδι. Στις 4 Απριλίου 1821 ηγήθηκε της κύριας κάτω ναχαΐτικης δυνάμεως που κατευθύνθηκε προς το Ναύπλιο ακολουθώντας το ορεινό δρομολόγιο.

Έλαβε μέρος στις πολιορκίες Ναυπλίας, όπου στις 30 Ιουνίου 1822 άντρες του ανέλαβαν τη φύλαξη της Αρβανιτιάς, Τριπόλεως και δεύτερη Κορίνθου. Συμμετείχε στις μάχες Άργους, Δερβενακίων, Μύλων, Βερβένων, καθώς και στην εκστρατεία του Πειραιά.

Κατηγορήθηκε άδικα από συμπατριώτες του ότι στις 27 Νοεμβρίου 1822 εφόνευσε στον Άγιο Σώστη, μέσα στην αναταραχή της μάχης, τον αρχηγό των όπλων του Κάτω Ναχαγιέ παπα-Αρσένη Κρέστα, κατ’ εντολήν του Θ. Κολοκοτρώνη. Στις 6 Ιουλίου 1824 έλαβε τον βαθμό του υποχιλιάρχου και στις 28 Σεπτεμβρίου 1824 προήχθη σε χιλίαρχο (ΑΕΠ= Αρχεία Ελληνικής Παλιγγενεσίας).

 

Προβιβασμός του Δημητρίου Μερεμέτη σε χιλίαρχο, 1824. (Αρχεία Ελληνικής Παλιγγενεσίας).

(περισσότερα…)

Read Full Post »

Ζέρβας Αναγνώστης ή Λογοθέτης του Κ. (1791- ;)


 

Ζέρβας Αναγνώστης ή Λογοθέτης από το Κρανίδι Αργολίδας. Κτηματίας, μπουλουξής [επί τουρκοκρατίας, διοικητής μπουλουκιού, δηλαδή μικρού στρατιωτικού σώματος ατάκτων] σώματος ατάκτων, 30 ετών κατά την έναρξη της Επαναστάσεως. Μέλος της Φιλικής Εταιρείας στην οποία μυήθηκε στις 5 Ιανουαρίου 1821. Στις 25 Μαρτίου 1821 διορίσθηκε Έφορος Κρανιδίου από Φιλικούς προκρίτους της Ύδρας και των Σπετσών. Στις 4 Απριλίου 1821 ηγήθηκε της εφεδρικής κάτω ναχαΐτικης δυνάμεως 130 αντρών που κατευθύνθηκε προς το Ναύπλιο ακολουθώντας τον ορεινό δρόμο (εσωτερικό δρομολόγιο).

Ζέρβας Αναγνώστης ή Λογοθέτης.

Έλαβε μέρος στην πολιορκία της Ναυπλίας, κατά τη διάρκεια της οποίας τον Ιούνιο του 1821 ανέλαβε, για μικρό χρονικό διάστημα, τη διεύθυνσή της. Στις 7 Ιουνίου 1822, με εντολή του Βουλευτικού, επιστράτευσε 100 οπλίτες με τους οποίους κατά τη διάρκεια της καθόδου του Δράμαλη κατέλαβε την Κακιά Σκάλα, χωρίς να μπορέσει να αποτρέψει την εισβολή του εχθρού στον Μωριά. Συμμετείχε στις μάχες Δερβενακίων, Βερβένων κατά τη διάρκεια της οποίας κατέλαβε το χωριό Αγ. Πέτρος, σε άλλες κατά των Αιγυπτίων, καθώς και στην εκστρατεία του Πειραιά επικεφαλής 60 ατάκτων.

Μαχόμενος, επέδειξε τιμιότητα, γενναιότητα και πατριωτισμό. Στις 23 Ιουλίου 1837 και στις 19 Απριλίου 1844 τιμήθηκε με αργυρούν Αριστείον Αγώνος για το οποίο αρχικά είχε κριθεί ότι δεν είχε τις προβλεπόμενες ιδιότητες (ΓΑΚ).

 

Αριστείον Αγώνος. Από το 1834 έως το 1865 απονεμήθηκαν τουλάχιστον 22 αργυρά, 13 χάλκινα και 3 σιδηρά μετάλλια σε αντίστοιχους Κρανιδιώτες βαθμοφόρους και στρατιώτες.
Το Μετάλλιο περιελάμβανε τρεις τάξεις. A Τάξεως, Αργυρό για Αξιωματικούς. Β Τάξεως, Χάλκινο για Υπαξιωματικούς. Γ Τάξεως, Σιδερένιο για Στρατιώτες, Ναύτες και πολίτες αγωνιστές. Μπροστινή όψη «ΟΘΩΝ ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ». Πίσω όψη «ΤΟΙΣ ΗΡΩΙΚΟΙΣ ΠΡΟΜΑΧΟΙΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΟΣ».

(περισσότερα…)

Read Full Post »

Χατζησταύρος Αναγνώστης (1779-1852;)


 

Αναγνώστης Χατζησταύρος από την Ερμιόνη. Μεγαλοκτηματίας, μπουλουξής σώματος 100 ατάκτων, 42 ετών κατά την έναρξη της Επαναστάσεως. Μέλος της Φιλικής Εταιρείας από το έτος 1819, στην οποία μυήθηκε από τους Γκίκα Μπόταση και Αρσένιο Κρέστα. Έλαβε μέρος στην πολιορκία της Ναυπλίας. Χρηματοδοτούσε τα επαναστατικά σώματα Ερμιονίδας, ενώ παράλληλα εφοδίαζε με σιτάρι, ελαιόλαδο και κρασί το χωριό του μέχρι το πέρας του εθνοαπελευθερωτικού Αγώνα.

Ξυλογραφία του Α. Τάσσου εμπνευσμένη απ’ την Επανάσταση του 1821 (από το λεύκωμα «Ελευθερία ή Θάνατος»).

Κατά τη διάρκεια της επιδημίας πανώλης, το 1824, όπως όλοι οι κάτοικοι της Ερμιόνης, κατέφυγε στα γύρω όρη, με αποτέλεσμα να απωλέσει το εφοδιαστικό μέλους (αποδεικτικό έγγραφο μυήσεώς του) της Φιλικής Εταιρείας. Την πολεμική του δράση και προσφορά πιστοποίησε ο καπετάνιος Ερμιονίδος και ταγματάρχης της Βασιλικής Φάλαγγας, Σταμάτης Μήτσας, καθώς και η Δημογεροντία Ερμιόνης.

Οι διάφορες επιτροπές εκδουλεύσεων τον ενέταξαν στους αξιωματικούς βαθμού Ζ’ (ανθυπολοχαγός). (περισσότερα…)

Read Full Post »

Πανούτζος Δημήτριος (1772-1838)


 

Δημήτριος Πανούτζος από την Ερμιόνη Αργολίδας, κτηματίας, 49 ετών κατά την έναρξη της Επαναστάσεως. Κυβερνήτης πλοίου υπό Αυστριακή σημαία, ο οποίος μετέφερε από τον λιμένα της Μασσαλίας στο Μεσολόγγι, τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο, Έλληνες σπουδαστές και ομάδα φιλελλήνων με πυρομαχικά, όπλα, χρήματα και ένα τυπογραφείο. Στη λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου το σκάφος του προσάραξε στα αβαθή, πλησίον της νησίδας Βασιλάδι και κατεστράφη. Συμμετείχε στον ναυτικό αποκλεισμό της Πάτρας και του Μεσολογγίου. Διέθεσε μεγάλα χρηματικά ποσά για τον Αγώνα. Κατά το έτος 1825, διετέλεσε Γενικός Αστυνόμος και Λιμενάρχης Κάτω Ναχαγιέ.

 

Δημήτριος Πανούτζος προς [Ιωάννη Κωλέττη], 1822 Απριλίου 17. Ο Δημήτριος Πανούτζος ζητάει από τον Ιωάννη Κωλέττη να του παραχωρήσει τα μέσα μεταφοράς και τα χρήματα για να πάει στο Μεσολόγγι και το Ανατολικό και να περισώσει όσα από τα πράγματά του μπορεί.

(περισσότερα…)

Read Full Post »

Κωνσταντινίδης Ιωνάς, Επίσκοπος Δαμαλών και Πεδιάδος (1764-1853)


 

Ο Επίσκοπος Δαμαλών Ιωνάς, ένας από τους καπετάνιους των ατάκτων σωμάτων της επαρχίας Ερμιονίδας, 42 ετών κατά την έναρξη της Επαναστάσεως, γεννήθηκε στα Σουδενά (Κάτω Λουσοί) Καλαβρύτων.

Προτομή Αρχιεπισκόπου Κορινθίας Ιωνά, έργο του Σταύρου Βαλασάκη. Πηγή «Τα γλυπτά της Αθήνας», φωτογραφία: Νίκος Καλλονιάτης.

Επίσκοπος Δαμαλών  – η Επισκοπή Δαμαλών είχε ως έδρα τον Δαμαλά και είχε στην δικαιοδοσία της τους τότε δήμους Τροιζήνος, Πεδιάδος (Επιδαύρου) και Λυγουρίου -, από το 1801, μυήθηκε στην Φιλική Εταιρεία στις 9 Οκτωβρίου του 1819 από τον Κορίνθιο προεστό Θεοχάρη Ρέντη. Ύψωσε τη σημαία της Επαναστάσεως στην περιοχή του Δαμαλά (Τροιζήνα), μαζί με τον Ποριώτη προεστό Νικόλαο Γκίκα, και πρωτοστάτησε στον ξεσηκωμό της Τροιζηνίας και της Κορινθίας.

Μεταξύ άλλων, ο Ιωάννης Φιλήμων στο «Δοκίμιον Ιστορικόν περί της Ελληνικής Επαναστάσεως» γράφει για την προσφορά του στον Αγώνα: «Και ιδού ο πατριώτης Επίσκοπος Δαμαλών Ιωνάς επικεφαλής 600 περίπου Σολυγείων (Σοφικιτών) της Κορινθίας, Τροιζηνίων και Ερμιονιτών, ο Ηγούμενος Γρηγόριος μετά πολλών Σαλαμινίων (Κουλουριωτών), ο Σιναϊτης και ο Διδασκαλόπουλος μετά των Πειραίων (Περαχωριτών) συγκεντρούνται τη 30ή Μαρτίου, ημέρα Τετάρτη, οι μεν τοις Κεγχρεαίς (Κεχριαίς) οι δε κατά το λεγόμενο τείχος του Ισθμού…».

Στις 30 Μαρτίου 1821 κατέφθασε στο ελληνικό στρατόπεδο Κεχριών επικεφαλής 600 ατάκτων από το Σοφικό και τους Κάτω Ναχαγιέδες Ναυπλίας και Κορινθίας. Την μεθεπομένη κινήθηκε με το τμήμα του προς τον Ακροκόρινθο, με σκοπό να λάβει μέρος στην πολιορκία του κάστρου. Τον Απρίλιο του 1821 κατά τη διάλυση της πολιορκίας του φρουρίου από τους Αλβανούς του κεχαγιάμπεη του Μώρα βαλεσή, Μουσταφά, παραλίγο να συλληφθεί αιχμάλωτος. Στις 14 Ιανουαρίου 1822 παρευρέθη στην παράδοση του εν λόγω κάστρου στις επαναστατικές δυνάμεις και χοροστάτησε στην επακολουθήσασα πανηγυρική δοξολογία. (περισσότερα…)

Read Full Post »

Βούλγαρης Διονύσιος Π.  (†1821)


 

Στη χορεία των ιερωμένων αγωνιστών και μαρτύρων που πότισαν με το αγιασμένο αίμα τους το δέντρο της λευτεριάς ανήκει ασφαλώς και ο αρχιμανδρίτης Διονύσιος Βούλγαρης, ηγούμενος της Μονής Αυγού.[1]

Αρχιμανδρίτης Διονύσιος Βούλγαρης.

Έτσι το όνομα του ηρωικού ιερωμένου είναι γραμμένο δίπλα στα ονόματα του εθνομάρτυρα Πατριάρχη Γρηγορίου του Ε΄, του Αθανασίου Διάκου, του ιερομάρτυρα επισκόπου Ρωγών Ιωσήφ, του επισκόπου Σαλώνων Ησαΐα  και τόσων άλλων επωνύμων και ανωνύμων κληρικών που βρήκαν μαρτυρικό θάνατο στη διάρκεια του απελευθερωτικού αγώνα του 1821.

Ο Διονύσιος ήταν θείος του σκληρού αλλά γενναίου χιλίαρχου Αναστασίου Μονοχάρτζη και από τις αρχές του 19ου αιώνα και για 20 ολόκληρα χρόνια, έχοντας την οικονομική διαχείριση της περιουσίας των Ιερών Μονών Αυγού, Ζωοδόχου Πηγής Κορωνίδος και Αγίων Αναργύρων Ερμιόνης,[2] εργάστηκε με ιδιαίτερο ενθουσιασμό και ευθύνη για την προετοιμασία του αγώνα. Γι΄ αυτό πολλές φορές κινδύνευσε η ζωή του από τους Τούρκους. (περισσότερα…)

Read Full Post »

« Newer Posts - Older Posts »